przyjaźń czy kochanie;)

mariola najlepiej by było, gdybyście znów spotkali się na jednej z tych nocnych rozmów i.... rozmówili się w kwestii waszych relacji. Jasno, niech każdy obnażając trochę siebie powie, na co liczył, na co liczy, jak to widzi. Najgorsze są niedomówienia

Hmm z jednej strony racja,że przed nikim nie otworzyłam się tak jak przed Nim,ale to nie wynikało z tego, że jestem zatkniętą osobą, nie wręcz przeciwnie, mam mnóstwo znajomych...ale to w Nim odnalazłam oparcie,bo jesteśmy strasznie podobni do siebie i nie czuliśmy przy sobie skrępowania. Byliśmy sobą. Propo tego,że się wyszalałam ...miałam na uwadze to,że od ponad 2 lat jestem "sama" tzn nie byłam w jakimś dłuższym związku tylko takich tam relacjach, z których nic większego nie wynikało,bo nie trafiałam na właściwe osoby. Wcześniej byłam w ponad 3 letnim związku. A Marcin...w "związku" był teraz, tzn. to była jego pierwsza kobieta,wcześniej bywał w jakiś relacjach,ale głównym jego problemem było to,że miał kompleks,bo był gruby..Teraz gdy już się odchudził,poczuł się bardziej męski,fascynuję go to jak na niego się patrzą kobiety,że się podoba itd. Dlatego wiem,że chłopak dzięki temu,że teraz się wyszaleję podniesie swojego ego...
Propo rozmowy...rozmawialiśmy, bo wybuchłam jak na kobietę przystało ;D stwierdził, że gdy miał dziewczynę,byłam jedyną osobą która go wspierała, wysłuchała,chciał,żeby jego kobieta była taka jak ja. Pogubił się w pewnym momencie,stąd te gesty i słowa..ale jak sam teraz twierdzi po jego ostatnim związku nie ma ochoty się w coś angażować,nie zależy mu i przede wszystkim jeśli chodzi o mnie,nie chcę jakiś scen  w Naszym mieszkaniu (pocałunki,sex itd.),bo razem mieszkamy..heh. Może też inaczej by było gdybyśmy nie mieszkali ze sobą..a tak to,ja mam ciśnienie,jak widzę,że idzie gdzieś na randkę. (och,kobieca zazdrość!!:D).
Racja jest też w tym,że powinnam teraz wyjść do ludzi i dalej szukać bratniej duszy...

Oj Catwoman masz rację...właśnie najbardziej,żal i brakuję takiej relacji...bo akurat on pojawił się w momencie,kiedy potrzebowałam takiej bliskości i takich rozmów..a teraz powrót do rzeczywistości...dziękuję za obiektywną ocenę...i zrobię wszystko,żeby nie zniszczyć tej przyjaźni...boli...ale w końcu zależy mi na tej znajomości.

racja będę twarda i mam nadzieję, że niczego nie popsuję, przez babskie myślenie

temat powraca...a raczej trwa jego kontynuacja Mieszkamy nadal razem...Jeszcze się nie pozabijaliśmy choć czasami bywało ciężko .

Od czasu kiedy napisałam ostatni post, na szczęście nabrałam dystansu do Naszej relacji. Zajęłam się swoim życiem, Marcin zajął się swoją życiową wolnością. I niestety...ja jeśli nawet swój umysł zawiesiłam nad jakimś innym facetem, czułam, że daleko mu do odpowiedniego chłopaka dla mnie...i ciągle powracała myśl " Marcin, jest odpowiedni ". Można przez takie myślenie zwariować, to nawet nie jest myślenie, to się czuję . Jeśli chodzi o Nasze relację...kilka razy zdarzyło się, że się całowaliśmy, raz Nas nawet poniosło, ale w odpowiednim momencie się powstrzymaliśmy. Ostatnio, gdy wrócił z imprezy przyszedł do mnie i powiedział, że cholernie tęskni za bliskością ze mną, że jestem jedyną dziewczyną z którą może szczerze porozmawiać itd...ale ja już nie wytrzymałam i powiedziałam mu, że : wszystko jest ładnie i pięknie, ale ja nie mam ochoty być bliską osobą dla niego tylko wtedy kiedy wyrwanie jakiejś laski na imprezie mu się nie uda itd. Wiem, że jest w takim wieku, że musi sobie popodrywać, popróbować i ok, ja też szalałam, więc to rozumiem, ale nie chcę, żeby mnie w to mieszał. Stwierdził ,że całowanie się z jakąś laską nieznajomą a ze leżenie ze mną, szczera rozmowa i całowanie mnie to jest różnica. Do mnie trochę ten punkt męskiego widzenia nie przemówił . Stwierdził też, że niestety, ale on teraz cholernie boi się jakiś związków. Że u niego to tak zawsze wygląda, że jakakolwiek bliskość prowadzi do związku. I w takim momencie, jak jesteśmy od czasu do czas blisko, to on jest na rozdrożu. Bo myśli, że mnie skrzywdzi, chociażby swoim niezdecydowaniem. Koniec tematu.

Nie wiem, z czego to niezdecydowanie wynika: jak sam stwierdzi dla niego jestem najlepszą kobietą jaką zna.
Znam go dobrze, wiem, że oprócz tego, że jest młody, ma też swoje kompleksy i może przez to jest taki niezdecydowany?! cholera wie, a ja już mam dosyć tego mętliku w głowie co o tym wszystkim sądzicie?

z jednej strony może i racja odnośnie bycia Matką Teresą, ale z drugiej strony, on spotykając się nawet z innymi dziewczynami nie potrafi się przełamać ...więc chyba w Nim siedzi jakiś problem. Bo jeszcze bym gościa rozumiała, gdyby był typem faceta : zalicze i nara, jesteś mi niepotrzebna. A dla niego sam fakt, że całuję się po raz któryś z tą samą dziewczyną jest już zobowiązujący i ucieka od takiej relacji, bo związku się "boi".

Już chyba też bym wolała spotkać konkretnego, zdecydowanego faceta, a nie bawić się w takie rozmyślanie

Dzięki...w sumie masz chyba rację Czas żebym się ogarnęła i dała temu spokój....brrr No i na szczęście, "w całości " jako swojej wygranej nie może mnie traktować...;P

mariola - szukałaś bratniej duszy no i znalazlaś, ale jak widać ta bratnia duszyczka czegoś się nagle wystraszyła. Przeczekaj,nie odtrącaj go,może to faktycznie będzie przyjaźń na wieki i jeszcze jedno - nie okazuj mu -póki co - że chciałabyś ewentualnie czegoś więcej niż tylko przyjaźni,a to że jest młodszy o 5 lat - nie ma żadnego znaczenia.Miłość nie wybiera i jak wiesz jest ślepa.Najważniejsze w tym wszystkim jest uczucie. I tak jak napisałam wcześniej - nie odsuwaj się od niego,rozmawiaj,zawsze być pod "ręką",ale nie narzucaj mu się - bo może tego sią właśnie przestraszył? Jednym  słowem nic na siłę, ale rękę trzymaj na pulsie.Przyjaźń jest bardzo piękną rzeczą,bodaj ważniejszą czasami niż inne uczucie. A jeśli los będzie miał względem Was jakieś zamiary - tak się stanie.Przeznaczenia nie unikniesz,oby, życzę Wam powodzenia.:)