Rozstanie i tęsknota

Ale wiesz... tak sobie teraz mysle (nie mam pojecia, co stanie sie na spotkaniu), ze nie boje sie go. I raczej nie bedzie to spotkanie bolesne. Bardziej zaspokojenie potrzeb - seks, bliskosc, on caly... To ma chyba wiecej wspolnego z wyrachowaniem z mojej strony niz z nadzieja, ze on triumfalnie powroci. Ale caly czas jednak w glowie siedzi mi to, ze sama wpadne w pulapke, przez siebie zastawiona. I tylko tego sie boje.
Bo to tak jest, ze wiemy, ze robimy zle, ale dla przyjemnosci (roznej) popelniamy glupie bledy. Co gorsza - doskonale zdajemy sobie sprawe z konsekwencji.

zlosliwa bestia

sluchaj.. w kazdym facecie siedzi to samo..... sęk w tym, zeby mial jeszcze dodatkowo jakies przyjazne cechy

coz.. pozostaje mi tylk oprosic Cie, abys trzymala za mnie dzis kciuki, zebym sie nie rozsypala

dziekuje, dziekuje, dziekuje! bardzo!
Jutro dam znac. Narazie robie sie na bostwo, a co!

Wlasnie wrocilam. Coz.... przyznaje, ze geba rozjezdza mi sie w szerokim usmiechu, bo bylo super

Zaczne moze od tej mniej milej strony spotkania - nie okreslil sie, nadal nie wie czego chce. To jedyny mniej przyjemny punkt. Ciagle pytal co teraz bedzie..., ale robil to z usmiechem.

Za to byl tak cieply, tak czuly jak nigdy dotad. Tulil mnie cala noc tak, jakbysmy nie widzieli sie pare lat. I nie chcial puscic. Mialam parokrotnie wrazenie, ze dotarlo do niego co stracil. Smiem twierdzic, ze tak nie zachowuje sie czlowiek, ktoremu drugi czlowiek jest obojetny. Wiem, ze mezczyzni sa wyrachowani, ale nie az do tego stopnia. To sie czuje...

Dam mu czas na ogarniecie sie. Zobaczymy co z tego wyniknie, chociaz podchodze do tego z dystansem (dla wlasnego dobra).
Bede informowac
Buzka

Tak sobie czytam ta Twoja historie i mysle, że wcale ten osobnik nie jest Ci obojetny jak wynikało z pierwszego posta,w  którym stwierdziłas, ze to bardziej "przylgniecie do siebie" niz uczucie. Hmm ciezka sprawa bo wydaje mi sie, ze chlopak widzi, ze ma Ciebie dla siebie i wie, ze nawet jak sie złościsz to i tak wrócisz do niego np na seks. Kurcze, troche sie martwie o Ciebie, zebys nie popadla w taki toksyczny zwiazek, w ktorym to On bedzie dominował i dyktował warunki w kazdym razie trzymam mocno kciuki i czekam na ciąg dalszy waszej historii Pozdrawiam.

Droga MalaMi, dziekuje za troske mam nadzieje, ze Twoje obawy sie nie sprawdza. Faktyczine moze byc tak, ze zacznie dominowac i stawiac warunki, boje sie tego. W zasadzie chyba juz tak sie dzieje kurcze Potrzebuje czasu, zeby zobaczyc jak to sie bedzie rozwijac. Narazie probuje robic tak ,zeby wyszlo na moje, nawet przed sama soba - sposob myslenia itp. Dam znac jak sie to wszystko klaruje.
Rany.. dlaczego nie moze tak po prostu byc normalnie?

Poczytalam..jestem ciekawa efektu spotkania.pozdrawiam

zauwazylam, ze w tych zwiazkach, w ktorych jest "normalnie", ludzie na siłe szukaja wrazen, i juz przestaje byc normalnie, kiedy takie szukanie wychodzi na jaw! A co do Waszych spotkań Median i aga28, to zaklinam los, zeby sie udalo, zeby bylo tak super, jak jeszcze nie bylo nigdy! Piszcie co u Was nowego, bo dajecie mi nadzieje, ze kazdy w koncu spotka swoje szczescie!

Ci mlodsi maja czasem bardziej w glowie poukladane, niz ci starsi! To po pierwsze! Po drugie, to tak nie kracz, ze nie Twoj typ, ze nic z tego nie bedzie, bo jak nastepne spotkanie zaplanowane, to cos jednak moze byc (i tak cos czuje, ze bedzie)! Po trzecie to jestem z Krakowa i chetnie na jakies babskie spotkanie bym wyskoczyla, ale znajac moje szczescie, to Wy jestescie pewnie z Koszalina! Jak to śpiewał delfin "złe kilometry dzielą nas"! aga28 pisz co tam jak tam, bo jak Tobie sie uda, to bedzie dowod, ze szczescie jednak o nas nie zapomnialo! Buzi

a ja uwielbiam krakow i bylaby to dobra wymowka to wyjazdu

Kochane moje, dzis jestem na noc w pracy do 8 rano a jutro nie śpię bo o 13 mam spotkanie, zapeszać nie chcę ale czuję,że może to będzie coś fajnego-zdam Wam relację. Chłopak uroczy i słodki-myślę,że to ten z tych już na wymarciu niewielu ocalałych, jestem cała zdenerwowana bo targają mną emocje a logika mówi,że głupia ze mnie baba,żeby tak się napalać. Ale co tam, spróbuję.
Ten chłopak z Warszawy-nie był gotowy do związku-chyba nie zapomniał o byłej, a ja nie chcę być czyimś substytutem , poza tym wiecie same mamy swoją broń-kobiecą intuicję, która mówi, tak lub nie w ciagu kilu sekund rozmowy z delikwentem, nawet jeśli jest miły. Po co tracić czas?
Jestem pełna dobrych myśli co do dzisiejszego spotkania
Pozdrawia Rawa Mazowiecka-miasto między łodzią a Warszawą. Ja się wybiorę z chęcią i do Warszawy i do Krakowa. Dziewczyny to byłoby coś-totalnie nasz, babski wieczór!!!!!!!!!!! i robimy to na co mamy ochotę ))

Coś mi się wydaje, że nasza aga sie dobrze bawi, skoro jeszcze nie wrociła! To znaczy, że okazał sie wart Jej zaineresowania! Czyli jednak czasem coś sie udaje! Narka moje niunie słodkie!

Dziewczyny-wszystko po kolei.
Spotkanie, o którym pisałam było w piątek-cudowny chłopaszek, ale wróciłam do domu z płaczem bo jak dla mnie, trochę za dziecinny, ale cudowny .
Miałam potem dzień dola, w pracy weszłam na czat i tradycyjnie rozmawiałam z kilkoma kolesiami, z jednym, który wydawał się jakiś nachalny pisałam tak od niechcenia, umówiłam się z nim na niedziele-czyli wczoraj,już fakt,że chciał przyjechać 110 km trochę mnie zastanowił, obiecałam sobie,że to będzie ostatnia moja randka tego typu. Umówiłam się o 16 bo pomyślałam,że jakoś te 4 godziny przecierpię, jeśli będzize niewypał-na 20 do pracy. Ok, podjechał-po perturbacjach gdzie jest i w którym miejscu-pojechaliśmy nad zalew w Rawie-a propo kochane, zapraszam, każdy mówi,że tu pięknie:). Napisał wcześniej,że jest nieśmiały więć myślę sobie trudno-ja bedę zagadywać. Teraz najciekawsze moje złote. Chyba się obydwoje w sobie zakochaliśmy-dziewczyny to jest jak jakiś cud-koleś gada jak ja, ma podobny charakterek, facet z jajem, jak to się mówi. Dziewczyny jestem w jednym wielkim szoku-on też. Matce juz powiedział,że nie żąłuje ani minuty spędzonej ze mną, na czcie ustawił sobie opis, czekam na agę, poza tym wchodzić na niego zabronił . Dziewczyny-ja nie myślałąm,że coś takiego się zdarza-chyba tylko w amerykńskich filmach-zauroczenie-pierwsza randka, przytulanie, trzymanie za rękę wyszło tak naturalnie jakbysmy się znali nie wiem ile, poza tym facet wie, czego chce. Obawiałam się trochę,że to może z jego strony tylko strach przed samotnością, ale jest na to w sumie za przystojny. Kobiety coś takiego jednak się zdarza, wogóle to jestem w jakimś lekkim amoku . Szok i jeszcze raz szok, o tym się tylko czyta. Nie myslałam,że ktoś we mnie wzbudzi takie emocje, kobietki nawet jak teraz o tym pisze to wydaje mi się to takie nierealne.
Więć widzicie,że skoro mnie się coś udaje-to dla Nas wszystkich jest sznasa:)). Nie wiem jak będzie bo to duża odległość, ale wiem,ze zaryzykuję bo warto. Kochane i jednak się stało, spotkałam tego kogoś ). PS: jeśli któraś ma chęć przyjechać to zapraszam bo ma miłego kolegę-a cóż szkodzi się poznać
Jak tylko będę mogła będę tu na bieżąco informować o wszystim i czekam na info co się dzieje u Was.
I jeszcze jedno-jestem totalnie zauroczona-ale mam swój rozsądek i zdrowy rozumek, pamiętajcie,że nawet w takich momentach on musi być.
Dziewczynki podam Wam mój numer 512-950-455 gdyby któraś miała chęć pogadać.
Dorotko, mój były też mi powiedział,że nikt mnie nie weżmie ale wiesz co-uwierzyłam,że jestem piękna, dbam o siebi i widzę rezultaty, jesli same będziemy tak o sobie myśleć, otoczenie tak nan Nas patrzy.
Wiem,że zranioę uczucia tego chłopaszka,z którym się spotkałam w piątek i czuję ogromny ból z tego powodu.
Gdyby któraś z Was zechciała poznać kogoś naprawdę miłego-dajcie znać-mam dwóch kandydatów-po tym co mnie wczoraj spotkałao wszystko jest możliwe tylko trzeba losowi pomóc.
PS:polecam czat na wp-samotni

Kochana on Cię świadomie lub mniej wciąga w swoją grę typu-sam nie wiem czego chcę, nie mozesz tracić czasu i spłycać się czymś takim, nie bo to spowoduje,że zaplączesz się bardziej w tym układzie, przygnębisz i już w nic nie uwierzysz.

Odpowiedz brzmi - NIE WIEM ale naiwnie wierze, ze to sie jeszcze wszystko ulozy. Wrrr... juz sama nie wiem.

Od ostatniego mojego posta nic sie nie zmienilo - cisza.

W zeszlym tygodniu zerwalam rzepke w kolanie (jestem unieruchomiona, obolala i wkurzona ta cala cholerna niemozliwoscia chodzenia). Umiescilam opis na gg (zawsze kontroluje moje opisy na gg) i co? i NIC. Zero zainteresowania z jego strony.

Paradoksalnie moja rzepka mnie uleczyla, tzn naprowadzila na poprawny tok myslenia - PRAWDZIWYCH FACETOW POZNAJE SIE W BIEDZIE...

Witam wszystkich!!!
Jestem tutaj pierwszy raz, w ogóle pierwszy raz piszę na forum. Może to mi pomoże, bo czuję się podle. Czuję, że jestem bezradna jak dziecko, brudna, nie warta niczyjej uwagi. Tak jakby świat mi się zawalił.
Rozstałam się z moim przyjacielem po 8 latach związku. Mam 34 lata, czuję, że przegrałam życie. Chciałabym zasnąć i nigdy się nie obudzić. Tęsknię okropnie, wszędzie czuję jego zapach, widzę jego twarz. Mimo, iż wiem, że nie możemy być razem, nie potrafię żyć bez niego. Tyle przez niego wycierpiałam, a nie potrafię przestać go kochać. Kocham go i nienawidzę jednocześnie.

Bela34 spokojnie, bez paniki Ten koszmar w końcu się skończył, Twoje usługiwanie mu przez ten cały czas trwania związku. Minie trochę czasu, a spojrzysz na to wszystko już pod innym kątem. Będziesz silniejsza i nie dasz się już tak kolejny raz omamić. Z tego co piszesz, to widać ewidentnie, że facet wykorzystywał Twoją dobroć i miłość do niego. Tyle czasu straciłaś na usługiwanie mu, teraz ten czas bez niego w końcu przeznacz dla siebie, a nie bedziesz wiedziec nawet kiedy i spotkasz wartościowego człowieka, który będzie przy Tobie, nie dlatego abys mu usługiwała, ale dlatego, że bedzie Cie kochać.
Bądź silna i się nie poddawaj!!! Przetrwaj ten ciężki okres, a uwierz mi, że z każdym dniem bedzie coraz lepiej

Median, może masz racje, może powinnam iść do terapeuty, psychologa. Sama nie wiem. Juz kiedyś o tym myślałam, ale wstyd mi stanąć przed kimś i mówić to wszystko. Chyba nie potrafię, to ponad moje siły, jeszcze do tego nie dojrzałam. Cały czas płaczę, nie chcę, żeby mnie ktokolwiek oglądał. Chciałabym skończyć ze sobą, ale boję się bólu. Ja tylko chciałam być szczęśliwa, mieć rodzinę. To wszystko. Nie można tak postępować z drugim człowiekiem.

Moi Dordzy ! Jestem tutaj nowa , ale wiem , że mogę opowiedzieć coś co mnie gnębi . Nie mam się do kogo z tym zwrócić . Na początek przedstwię się . Mam 13 chodzę jeszcze do szkoły podstawowej. Właśnie kończę 6 klasę. Ale jest takie jeden 'problem'. Moi rodzice nie żyją. Tata zmarł jak miałam 2 lata , a mama jak miałam 3 . I w czwartek klasie trafiła mi się taka wychowawczyni, czyli moja panią od matamatyki  . Cóż nazywa się Elżbieta (nazywska nie podam) . Pamiętam pierwszy dzień w którym ją poznałam . Jeszcze nie wiedziałam,że będę u niej w klasie. A mianowicie było to na rozpoczęciu roku szkolnego . Ustawiłam się koło moich koleżanek. A ona... ona stała za mną. Uśmiechnęła się do mnie, a ja się odwróciłam i patrzyłam przed siebie na dyrektorkę (która jak zwykle głosiła swoją długą przemowę) . W 4 klasie pojechaliśmy na wycieczkę do Białowieży . Pamiętam wtedy żeby zwrócić jej swoją uwagę udawałam,że mnie mocno brzuch boli (o 0.30 w nocy! ) . Martwiła się wtedy o mnie . Bardzo się martwiła. Karetka przyjechała dostałam zastrzyk w tylną część ciała . Ale udawałam potem, że mnie jeszcze bardziej boli .Na drugi dzień niby już wszystko było w porządku . Ale potem w muzeum znowu powiedziałam, że mnie boli. Nie szłam dalej z grupą tylko byla tam ławeczka i z panią usiadłam . Coś tam rozmawiałyśmy ale już nie pamiętam o czym .W 5 klasie pewnego dnia zadzwoniłam do niej żeby się z nią spotkać. Pare razy bywałam u niej i rozmawiałyśmy. Były to dość drętwe rozmowy. Wtedy jeszcze nie wiedziałam co to oznacza. Potem pare jeszcze razy się zbłaźniłam przed nią. W 6 klasie najpierw nienawidziłam jej. Czułam do niej jakiś żal.  Potem powiedziałam to mojej koleżance. Przewodniczącej szkoły i klasy. Ona poszła do pani Eli i powiedziała, że pani powinna ze mną porozmawiać. A więc tak się stało. Znalazłyśmy się sam na sam.  Powiedziałam jej to co chciałam .  O tym że się zbłaźniłam i że chcę ją za wszystko przeprosić. Powiedziała, że nie powinnam przepraszać, ale wiem, że wgłębi serca przyjeła te przeprosiny. Potem jeszcze pojawiła się pani od niemieckiego . Wysłałam do niej maila. Bardzo był głupi. Wspomniałam tam nazwisko pani Eli . I się na mnie zdenerwowała (znaczy się pani Ela) . Chciała ze mną zosatć po lekcji. No i zostałam . Powiedziałam jej że nie wiem czemu napisałam ten "list". Ona coś tam zaczęła do mnie krzycześ. I to mnie bardzo zabolało . To był spontaniczny czyn z mojej strony wysyłać ten list, w ogóle napisałam go ze spontanicznością. I naprawdę nie wiem czemu to zrobiłam. Pani Ania (od niemieckiego) inaczej to przyjęła. I dowiedziałam się o niej czegoś. A mianowicie to, że jej rodzoce też nie żyją. Nie wiem ile, ale ona sama mi to powiedziała. Była wtedy dla mnie bardzo miła.  I od tamtej pory zaczęła na mnie patrzeć po innym kątem . Jestem też badzo dobra z niemieckiego, więc ma też kolejny powód żeby mnie lubieć. Po tej całej sytuacji starałam się zmienić. Przynajmniej tak, żeby obie panie to zauważyły . I nie dawno moja babcia była u pani Eli . A ja tam na jakiejś przerwie stałam sama przy parapecie, a ona miała dyżur na tym piętrze. I pani podobno bardzo mnie chwaliła. I powiedziała, że było jej mnie szkoda kiedy tak stałam sama . (od kiedy jej jest mnie szkoda ?!)  Potem rozmawiałam z Panią Elą. Spytałam się jej dlaczego mnie od siebie odsuwała kiedyś, czemu nie powiedziała mi tego wprost ? i stwierdziała, że zrobiła to dla moejgo dobra, ponieważ gdy ja bym sie z nią rozstała strszanie bym cierpiała . Więc ona tylko mnie chroniła . Powiedziała, że podświadomie szukam mamy (tak jakby) . A pani od niemieckiego ... Tak u niej też szukam  . Byłam teraz trzy dni na wycieczce. Było nawet fajnie. Udało mi się porozmawiać z Paią Anią . I trochę ją przygotowałam do rozmowy tej głównej . Mianowicie chcę jej powiedzieć , że to jest nasza ostatnia rozmowa . Chcę od niej odejść . Nie chcę cierpiec jak rozstanę się z nimi obydwiema. Ja już cierpię , tęsknota pali mnie niczym gorączka . I dlatego chcę się spytać co dokładnie powinnam zrobić, jak temu zaradzić. Jak tę barierę pokonać ? 
Żyjąc w swoim świecie rozmyślam tylko o tym dóch wspaniałych nauczcielkach .

PS. Proszę nie traktujcie mnie jak mało rozumiejące dziecko . Bo to co mniej więcej przeżywam, moje uczucia są dorosłe .

Z góry dziękuję i przepraszam za błędy ortograficzne .

Już 3 miesiące jak nie jesteśmy razem a ja nadal go kocham! ;( i wcale nie jest mi łatwo o nim zapomnieć ;( ! nie wiem kompletnie jakich sposobów się już chwytać żeby było mi choć odrobinę łatwiej szkoda , że przez ten cały okres po naszym rozstaniu moj ex ani razu się do mnie nie odezwał pierwszy ;(( nie wiem już co mam robić ;(