Homoseksualizm

Oczywiście nie zmuszamy nikogo do wyznań, nie o to chodzi. Chcemy poznać zdanie "osób trzecich", które widzą tą sprawę inaczej, niż sami zainteresowani. Bo takie spojrzenie daje pewien obraz tego, co sądzimy o takich ludziach..
Są na pewno ludzie, którzy potępiają tego typu związki i dla nich nie będzie w nim szczęścia..

Po pierwsze -każdy ma prawo do szczęścia
po drugie -orientacji seksualnej się nie wybiera
po trzecie -"zakazy  i przeciwności" ktoś ustala, więc dlaczego takie a nie inne?
po czwarte -o seksie w takich związkach moga wypowiedzieć się tylko homoseksualiści, bo dla innych orientacji na pewno nie będzie to przyjemność
po piate i ostatnie-pozwólmy im żyć, a to nastąpi dopiero wtedy jak przyjmiemy ich odczucia jako naturalne, choć rzadsze niz hetero -czyli po prostu nigdy!
Jakie to szczęście, że jestem taka jak większość, bo inaczej nie miałabym życia w tym tolerancyjnym kraju!

Dokładnie noelle87.. Ja mam takie samo zdanie jak Ty. Nie potępiam tych ludzi, dla mnie każdy ma prawo do szczęścia- tak samo jak ja mam prawo do szczęścia z facetem.. Tylko właśnie, temat adopcji.. Także jestem przeciwko. Dla mnie środowisko rodzinne jest bardzo ważne, nie może być w nim miejsca na tak głębokie zachwianie fundamentu, jakie niesie za sobą posiadanie dwóch mam.. Takie dziecko ma wtedy zachwiany obraz rodziny, nie wiadomo co wyniesie z takiego domu.
lida47- co do zakazów i przeciwności, to nie ustala ich nikt inny, tylko ludzie...
Selena- żyjemy niestety w takim kraju, gdzie potępianie jest na porządku dziennym.. Choć to nieludzkie.

"JESTEM GEJEM - OTO CZEGO TAK NAPRAWDĘ CHCĘ
Nie chcę małżeństw homoseksualnych. Nie chcę prawa do adopcji dziecka. Nie potrzebuję wystawnej ceremonii w Urzędzie Stanu Cywilnego. Nie potrzebuję żadnych specjalnych przywilejów czy praw. Poczta, podatki, szpital, policja, prokuratura i sąd ? na regulacji tych instytucji mi zależy!

Czego ja tak naprawdę chcę?

Jestem dwudziestodziewięcioletnim mężczyzną, mieszkającym w Polsce. Prowadzę własną działalność gospodarczą. Płacę podatki, kupuję polskie produkty, czytam polskie książki. Ogólnie rzecz biorąc wspieram naszą rodzimą gospodarkę jak się da.

Mam również partnera, z którym żyję i mieszkam od dłuższego czasu. Tworzymy wspólne gospodarstwo domowe, obaj zarabiamy, chodzimy na zakupy, do kina, teatru, także do klubów. Poza tym, że obaj jesteśmy tej samej płci, pozornie niczym nie różnimy się od przeciętnej pary heteroseksualnej, która z takich czy innych powodów nie ma dzieci. Napisałem pozornie, gdyż brak różnic kończy się natychmiast, kiedy zrobimy szybki bilans zysków i strat.

Co nas zatem różni od dajmy na to moich bezdzietnych sąsiadów, którzy wzięli ślub mniej więcej w tym samym okresie, kiedy my postanowiliśmy razem zamieszkać?

Poczta

Zacznijmy od wydawałoby się banalnej rzeczy jaką jest odbiór korespondencji. Kiedy żona mojego sąsiada otworzy drzwi listonoszowi, który ma list polecony albo przekaz dla jej męża, wystarczy że pokaże mu dowód osobisty, w którym jest zapisana jako małżonka i bez problemu odbierze korespondencję. Ja musiałem udać się ze swoim partnerem na pocztę, wytrzymać dziwne spojrzenia pań w okienkach, wypełnić masę druczków i teraz za każdym razem, kiedy któryś z nas odbiera pocztę za drugiego, jest zmuszony pokazywać specjalne, podstemplowane przez pocztę upoważnienie. Trochę to niewygodne, bo takie upoważnienia musimy mieć dwa i starać się ich nie zgubić. Gdybyśmy byli w rejestrowanym związku partnerskim, tą sprawę regulowało by znowelizowane prawo pocztowe.

Szpital

Pół roku temu w naszym bloku zaczął się ulatniać gaz. Nieszczęśliwie lekkiemu zatruciu uległa moja zamężna sąsiadka i mój partner. Oboje zabrało pogotowie na obserwację. Razem z sąsiadem oczywiście natychmiast pojechaliśmy do szpitala, aby być na miejscu przy naszych bliskich. Jego wpuszczono na OIOM bez zbędnych pytań. Ja zostałem w poczekalni. Ponieważ mój partner był nieprzytomny i nie mógł wyrazić swojej woli, zostałem potraktowany jako osoba obca, a taka nie ma prawa do informacji o stanie zdrowia pacjenta. Wyobraźcie sobie, co czuje człowiek, który musi spędzić 6 godzin w poczekalni szpitala, nie wiedząc nawet czy jego najbliższa osoba żyje. Gdyby była konieczność przeprowadzenia operacji, również nie byłbym o tym poinformowany, nie miałbym wpływu na przebieg leczenia, ani na dalszą rehabilitację.

Gdybyśmy byli w rejestrowanym związku partnerskim, tą sprawę regulowałaby znowelizowana Karta Praw Pacjenta.

Podatki

Jak wspomniałem już wcześniej obaj z moim partnerem pracujemy. Obaj prowadzimy działalność gospodarczą. W podobnej sytuacji są moi sąsiedzi. Kiedy przyszedł koniec roku, zabraliśmy się do rozliczeń. Moi sąsiedzi ucieszyli się na wieść, że przysługuje im spory zwrot, jako że rozliczając się wspólnie mieli szanse razem podliczyć koszty i zyski. My nie mieliśmy tego szczęścia. Gdybyśmy byli w rejestrowanym związku partnerskim, przysługiwałoby nam prawo do wspólnego rozliczania się, a tym samym nasze wspólnie prowadzone gospodarstwo domowe miałoby szansę być w nieco lepszej kondycji finansowej.

Policja, sąd i prokuratura

Gdyby jakimś nieszczęśliwym wypadkiem, mój sąsiad popadł w konflikt z prawem, jego żona mogłaby z całym spokojem odmówić składania zeznań na jego niekorzyść. Gdyby taka historia przydarzyłaby się mojemu partnerowi, ja za odmowę składania zeznań odpowiadałbym karnie.

Gdybyśmy byli w rejestrowanym związku partnerskim, tą sprawę załatwiłoby znowelizowane prawo karne.

Sprawy ostateczne

Moi sąsiedzi wykupili swoje mieszkanie na własność. Nie boją się, bo oboje wiedzą, że po śmierci jednego z nich, drugie dziedziczy mieszkanie, jako osoba najbliższa. Ponieważ sąsiad ma brata, zapisał żonie jeszcze kawałek ziemi pod Warszawą, w obawie aby brat nie zajął całości. Po jego ewentualnej śmierci, żona zapłaci 10 proc. podatek od spadku i będzie właścicielką ziemi.

Ja zapisałem swój majątek swojemu partnerowi. On zresztą zrobił to samo w stosunku do mnie. Tyle, że obaj wiemy, że to niewiele pomoże, kiedy rodzina któregokolwiek z nas zechce obalić testament. A nawet jeżeli tego nie zrobi, to i tak ten z nas, który przeżyje drugiego, będzie musiał zapłacić 40 proc podatek od spadku.

Gdybyśmy byli w rejestrowanym związku partnerskim, tą sprawę załatwiłoby znowelizowane prawo cywilne.

Dzieci

To jedyny punkt, w którym różnimy się od naszych sąsiadów. Oni mogą w każdej chwili zgłosić się do ośrodka adopcyjnego i postarać się o dziecko. My tego nie zrobimy. Dlaczego?

Bo podobnie jak 98 proc. par homoseksualnych w Polsce nie czujemy potrzeby posiadania dziecka. Realizujemy się doskonale jako para i chcemy spędzić ze sobą całe życie. We dwójkę.

Jednak jesteśmy w stanie zrozumieć tragedię naszych znajomych lesbijek, z których jedna jest matką biologiczną wspaniałego 5 letniego Jasia. Ich tragedia polega głównie na tym, że biologiczna mama jest wedle prawa traktowana jako matka samotnie wychowująca dziecko, a jej partnerka nie ma żadnych praw do opieki nad Jasiem. Tym samym, gdyby cokolwiek stało się biologicznej matce, Jaś będzie skazany na dom dziecka, mimo że od urodzenia żyje z dwiema kochającymi go kobietami. To oczywiście ewenement, nawet w naszym dwumilionowym środowisku homoseksualnym w Polsce. Ale takie pary są i ich problemy też należałoby jakoś rozwiązać. Jak? Tego doprawdy nie wiem.

Czego nie chcę?

Nie potrzebuję małżeństw homoseksualnych. Nie potrzebuję prawa do adopcji dziecka. Nie potrzebuję wystawnej ceremonii w Urzędzie Stanu Cywilnego. Nie potrzebuję żadnych specjalnych przywilejów czy praw.

Jeżeli będę chciał wziąć ślub, poproszę swojego znajomego pastora i on mi takiego ślubu udzieli. Jeżeli będę chciał mieć wystawną ceremonię, to ją sam zorganizuję.

Chcę tylko poczuć, że jestem pełnoprawnym obywatelem kraju, który utrzymuję ze swoich podatków, takim samym jak moi sąsiedzi, korzystającym z tych samych praw. Chcę przestać być obywatelem drugiej kategorii, z którego nacjonalistyczni politycy robią wroga publicznego.

I chcę, aby prawo do godności życia zapisane w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, dotyczyło mnie w takiej samej mierze i takim samym zakresie, jak każdego innego obywatela mojego kraju.

Czy to naprawdę zbyt wiele?"
/Tekst pochodzi z serwisu wiadomosci24.pl/

dla mnie już troszkę została przekroczona granica ........ to czy jestem za czy przeciw nie ma żadnego znaczenia, nie jestem osobą spod kościoła dzierżącą w ręku znak "pedałom stop", ale nie jestem też po drugiej stronie, wiem że ciężko jest we współczesnym świecie i nigdy nie będzie łatwo, takim ludziom żyć, wiem,że to nie ich wybór, ale mam chyba prawo czuć się zniesmaczona widząc na ulicy dwóch całujących się facetów,wszędzie trąbi się o tolerancji, ale dlaczego oni nie tolerują tego,że ja nie chcę tego oglądać-----nie chciałabym być zrozumiana źle, mam koleżanki i kolegów odmiennej orientacji seksualnej, bawię się z nimi i rozmawiam jak z każdą inną osobą na świecie, nie traktuję ich inności jak ułomności czy choroby, ale zawsze byłam otwarta wobec nich i szczera....jeśli się kochacie to wspaniale,że znaleźliście drugą osobę z którą chcecie być-cudownie, ale zachowujmy granice smaku...przez całe to trąbienie o tolerancji, ludzie coraz bardziej zamykają się na inność, wszyscy mówią,że są ZA , a ja........sama nie wiem, bo ZA na pewno nie jestem-PRZECIW to za mocne słowo.

zgadzam sie.Niech beda szczesliwi,ale niech nie miaszaja w to dzieci!

ja do homoseksualistow nic  nie mam.
i popieram zalegalizowanie ich zwiazkow.

Dopóki nie obściskują mi się publicznie i nie chcą adoptować dzieci to jest ok. Może zabrzmię tu mało tolerancyjnie, ale kurna tacy ludzie z lewymi skłonnościami są dla mnie ... obrzydliwi. Tak szczerze, to pewnie większość z was ma takie uczucia podobne do moich. Czytałąm gdzieś, że tylko 5% par homosekusalnych urodziło się ze skłonnosciami do swojej płci, więc 95% albo sobie wmówiło że są lewi, albo tak ich wychowano, albo nie zostali zaakceptowani przez spoleczenstwo i juz wszystko im wisiało.

Nie miałam nic przeciwko parom homoseksualnym, dopóki się z takimi nie "zderzyłam". Mogę byc potępiona, że ulegam stereotypom, że jestem nietolerancyjna, ale odrzucam taki hm... sposób bycia.Czy to, że odrzuca mnie widok całujących się ludzi tej samej płci świadczy o tym, że jestem homofobem? Może. Nie obnoszę się z moim poglądem, nikogo też nie obrażam, ale jestem na NIE.

Jeśli uważasz, że homoseksualizm to "styl bycia", to nie tyle jesteś nietolerancyjna, co po prostu nie masz nawet bladego pojęcia o temacie, na jaki się wypowiadasz. Homoseksualista rodzi się homoseksualistą i nie ma na to wpływu. Jest takim samym człowiekiem jak Ty, tylko jego preferencje seksualne i związkowe są inne. Oczywiście pomijam freak'ów z parad równości itd., bo to debilizm, niezależnie od orientacji. Mówię o zwykłych, zdrowych psychicznie i emocjonalnie ludziach.

Osobiście nie mam nic do par homoseksualnych, dla mnie to para jak każda inna i dlatego moim zdaniem ma prawo do tego by np. publicznie okazywać sobie uczucia, a już na pewno do tego by móc normalnie funkcjonować pod względem kwestii związanych ze wspólnym prowadzeniem gospodarstwa domowego. Co do kwestii wychowywania/ adoptowania dzieci - jestem przeciwna, ale nie dlatego że może mieć to negatywny wpływ na psychikę dziecka (przecież homoseksualizmu się nie nabywa). Jestem przeciwna ze względu na ograniczenie naszego społeczeństwa, które po przez swoje zachowanie i niewybredne komentarze, zgotowałoby takiemu dziecku prawdziwe piekło na ziemi.

Co więcej jeśli kogoś razi widok całującej czy przytulającej się homoseksualnej pary - niech po prostu na nich nie patrzy. Nie wiem czemu ludzie patrzą na nich jak na jakieś zjawiska z kosmosu. Ludzie otrząśnijcie się i dajcie żyć innym.

I to nad czym jeszcze ubolewam to fakt, że ludzie kształtują swoją opinię na temat homoseksualnych par na podstawie tego co widzą na paradach równości, które moim zdaniem nie są wiarygodnym źródłem informacji.

Wiecie, zadziwia mnie fakt, z jaką determinacją ludzie mówią nie dla wychowywania dzieci przez gejów. Szczerze to czego się obawiacie? Jak już powiedziane zostało - orientacja to kwestia wrodzona, a nie sprawa wychowania. Obrzydzeniem wręcz napawa mnie to, że zdaniem wielu dzieci w domach dziecka mają lepiej, niż w gejowskiej rodzinie, bo tam nikt im nie zagwarantuje tego co da im NORMALNY dom. Irytuje mnie mówienie "toleruję ich ale niech nie pokazują tego publicznie". Otóż mają do tego takie same prawo, a to, że kogoś to może przyprawiać o mdłości to już tylko i wyłącznie kwestia ciasnoty móżdżka. Osobiście przeszkadzać mi to może jedynie na tyle, na ile przeszkadzają mi nastolatki nie znające granic dobrego smaku, czy też kultury obściskujące się i "liżące" wręcz bez kozery.
Zrozumcie do cholery - ich miłość nie różni się niczym, niż Wasza! Też cierpią, też odczuwają zdrady - TAK SAMO.
Życzę poszerzenia horyzontu!

november w 100% się z Tobą zgadzam, oby było w tym społeczeństwie coraz więcej osób, które będą myśleć podobnie

No dokładnie. To wręcz niebywałe jak bardzo ludzie potrafią być zaślepieni na dobro, które jest inne niż ich światopogląd, tak jakby rację mieli zarezerwowaną tylko dla siebie. Jakież to krótkowzroczne! W imię swoich klapek na oczach i wyimaginowanych "racji" lekceważą to, co jest najważniejsze.

w mediach zauwzylam jedna sprawe; jesli jest mowa o homoseksualistach zawsze sa to faceci, naprawde malo sie mowi, pokazuje lesbijki, nie wiem dlaczego; np. na paradzie w hiszpanii media skupialy sie tylko na gejach, jakby kobiet tam wogole nie bylo; w teatrze w sztukach tez nie ma lesbijek, tylko mezczyzni!  DLACZEGO??? dla mnie to dyskryminacja