Homoseksualizm - Netkobiety.pl

Przede wszystkim to nie jesteś homoseksualna. Możesz być biseksualna. Słusznie więc taka teza spotyka się z odrzuceniem.

Nie musisz odchodzić od męża, możecie zmienić swoje zwyczaje: porozmawiaj z Nim otwarcie, że chciałabyś wprowadzić nowe elementy do Waszej relacji i czy będzie Ci miał za złe, jeśli będziesz realizować swoje pragnienia intymności z kobietami. I jak woli: żebyś to robiła osobno, czy razem z Nim?

Przy takim postawieniu sprawy zmiana może się dokonać sama i może być niespodzianką dla Ciebie.

jak na kogoś po terapii, to dużo nieuporządkowania w tym co piszesz.
bo jak rozumiem nie orientacja jest powodem rozstania z mężem?
bo jeśli jest, to toksyczną osobą w związku jest ta, która tak ważny fakt jak orientacja ukrywał.
nie ma szans się udać.
a jesli nie ma to związku i on był złym partnerem, to nie rozumiem, jak za niego wychodziłaś, to nie byłaś lesbijką, a potem się zniechęciłaś?
I co do tego wszystkiego ma brak satysfakcji z życia z tym mężczyzną?
tak po ludzku współczuję Ci, ale w tym co piszesz jest tak dużo chaosu, że obawiam się, że kolejną osobą którą mozesz skrzywdzić, będzie jakaś kobieta.
żle Co było z mężem, trzeba było złożyć o rozwód, nie wiem po co wmieszałaś to swoją orientację?
czy ta terapia jest zakończona z inicjatywy terapeutki? bo wygląda na niedokończoną..wiele sprzecznych wniosków.
swoją orientację potwierdza się raczej na podstawie fascynacji osobą tej samej płci- czy jest ktoś taki w Twoim życiu?

Bardzo ważne pytanie...

To, o czym teraz napisałaś, to spiszę na karb współczesnych tendencji w psychoterapii. Możesz napisać w jakim nurcie odbywasz terapię?

Gdybyś miała orientację homoseksualną, to zapewne byś została panną albo skończyłoby się na jednym dziecku. Nie posługuję się pojęciem winy, bo uważam, że to niczego nie wnosi do odkrycia prawd psychologicznych (to kategoria prawna i etyczna).

Ponieważ pojawił się wątek Twoich uczuć niechęci wobec męża, więc zapewne to zmieniło Twoją orientację seksualną. To tak bywa, że także u dzieci orientacja się kształtuje na podstawie relacji rodziców.

Nie wiem jednak, dlaczego oczekujesz, aby to On odszedł? W tej sytuacji to raczej Ty masz powody odejść od Niego.

I jeszcze kwestia toksyczności: trywializacja koncepcji sprawiła, że zapomniało się o wersji oryginalnej, czyli o tym, że to relacje bywają toksyczne, a nie ludzie. Tak, jak nie można łączyć ognia z wodą, ale można łączyć wodę z alkoholem.

Powód rozstania jest inny. Mąż to osoba przemocowa. Co odbiło się zarówno na mnie, jak i na dzieciach. Nie chodzi o to, że to on ma odejść. Chciałabym tylko żeby zrozumiał, że dalsza walka o nasze małżeństwo nie ma sensu. To niszczy chyba bardziej, niż przemoc. Mogłabym odejść ja z dziećmi, ale czy ucieczka ma sens, jak on będzie nas gonił?
I tak, byłam z kobietą. Pewnie ktoś uzna to za zdradę, formalnie można to tak nazwać, z tym, że o końcu naszego związku powiedziałam mężowi już lata temu. Nie łączy nas mentalnie nic. Każdy żyje sam sobie, tylko, że on wciaz wierzy.
Ps. To, że ktoś uważa, że nie jestem lesbijka, bo mam więcej niż jedno dziecko, to trochę się myli. Nie wiesz, jak wiele kosztowało mnie i ile znosiłam będąc związana emocjonalnie z mężem.

Jeśli jesteś zdecydowana od męża odejść (pomijając to jaką orientację poczułaś), to może wniesienie sprawy o rozwód uświadomi twojemu męzowi, że wasze małżeństwo jest skończone?
Piszesz, że ty i dzieci doznajecie przemocy ze strony męża, a możesz napisać na czym ta przemoc polega?
Chcesz by mąż zrozumiał, ale on nie zrozumie dopóki nie robisz nic, tylko "gadasz". On myśli że tak jak zawsze pogadasz sobie, a wszystko zostanie tak jak było. Co konkretnie robisz, by zakończyć to malżeństwo? U prawnika byłaś? Masz jakiś plan na to, co po rozwodzie? Jesteś samodzielna finansowo? Podołasz sama z dziećmi się utrzymać?

Jestem zdecydowana. Poradzę sobie finansowo i emocjonalnie, jestem na to gotowa. Kwestia rozwodu, mąż próbuję manipulować, raz mówi, że się zgadza za porozumień, a innym razem, że to ja jestem winna. Ja chciałabym zakończyć to jak najszybciej i jak najmniej wciągać w to dzieci.
Jeśli chodzi o przemoc, to przemoc psychiczna, wyzwiska, ponizanie itp., do tego świetny manipulator i mitoman.
Nie, nie trzymaja mnie przy nim dzieci. One się go boją, nie czują z nim prawie żadnej więzi. Najstarsza córka jawnie wyraża nienawiść w stosunku do ojca.
W sumie to nic mnie nie trzyma. Nie chcę wywracac dzieciom całego życia do góry nogami. Nie wiem czy one by to zniosły.

Dobry prawnik wskaże ci plusy i minusy oraz możliwości uzyskania rozwodu w każdej opcji; Porozumienie stron albo orzeczenie o winie.

Jeśli chcesz sprawę zakończyć jak najszybciej, to porozumienie stron jak najbardziej, ale to też w gestii prawnika leży aby ci wskazać argumenty które mogą męża do tego przekonać, albo wprost sam z nim porozmawia.
Tylko zacznij działać i wyjdź z tego marazmu w którym teraz jesteś. Już widać, jak wasza relacja z mężem odbiła się na dzieciach, nie powinny w takiej atmosferze ktora panuje u was w domu dorastać, to pewne.
Druga sprawa - przestań dzwonić z każdej wieży, że odkryłaś w sobie homoseksualizm, bo jeśli z kolei mąż weźmie sobie dobrego prawnika, to za porozumieniem stron na pewno się nie rozwiedziecie, będziesz mogła o tym zapomnieć.
Weź emocje w karby i graj takimi kartami jakie masz, a słabe nie są.

Dokładnie ja zerwalam z ex, gdy nie miałam,ani wlasnego mieszkania,ani pracy, ani nic swojego no i poszłam se w świat, bo mnie mdlilo na sama myśl,ze bym musiała zdrajcy uslugiwac

Napisz mi proszę, Julio, bo coś nie bardzo pamiętam, a Ty pewnie nie przeoczyłaś tego fragmentu podczas lektury Biblii: Jezus umył nogi Judaszowi, czy też ominął go przed Ostatnią Wieczerzą? 
To ciągle nie widzisz tej możliwości: kto chce być największym spośród was, niechaj...

Módl się o powołanie do służby, a wtedy nie będziesz musiała nawet wstępować do zakonu, aby służyć.

I dlatego to jest ucieczka... ucieczka od okazji do służenia.

Podżegacz i prowokator, a wpisał sobie zawód: "pomocna dłoń".  Chyba "sucha rączka" z "Rodziny Addamsów".

Julia, nie obawiaj się: on to tak tylko dla rozrywki pisze. Nie traktuj tego poważnie. Ma co innego do roboty i - miejmy nadzieję - niech robi u siebie, bo pożytek z niego dla pracodawcy marny.

Odwetu to działanie podejmowane przez osobę, grupę lub państwo w odpowiedzi na doznaną krzywdę, atak, niesprawiedliwość, zniewagę albo inne działanie uznane za szkodliwe. Jego głównym celem jest wyrządzenie sprawcy podobnej lub innej szkody, ukaranie go albo zmuszenie go do poniesienia konsekwencji wcześniejszego postępowania. Odwet może wynikać z chęci wyrównania rachunków, odzyskania poczucia sprawiedliwości, obrony własnej godności lub odstraszenia sprawcy przed ponownym działaniem.
Odwetu nie należy jednak utożsamiać z obroną konieczną. Obrona ma przede wszystkim na celu powstrzymanie trwającego lub bezpośrednio grożącego niebezpieczeństwa, natomiast odwet jest reakcją następującą po wyrządzonej krzywdzie i ma charakter odpłaty. Przykładowo, jeśli ktoś zostaje zaatakowany i podejmuje działania, aby ochronić siebie, jest to obrona. Jeżeli natomiast po zakończeniu konfliktu celowo szuka sposobu, aby skrzywdzić napastnika w ramach „rewanżu”, można mówić o odwecie.
Pojęcie odwetu występuje w wielu dziedzinach życia. W relacjach między ludźmi może przyjmować formę zemsty, celowego utrudniania komuś życia czy próby odpłacenia za doznaną krzywdę. W historii i polityce odwet może oznaczać działania jednego państwa przeciwko innemu w odpowiedzi na wcześniejszy atak lub naruszenie interesów. W literaturze i filmach motyw odwetu często stanowi podstawę fabuły, ponieważ bohater, który doznał krzywdy, podejmuje działania mające doprowadzić do ukarania osoby odpowiedzialnej.
Odwetu często towarzyszą silne emocje, takie jak gniew, poczucie upokorzenia, niesprawiedliwości czy żądza zemsty. Może on dawać osobie poczucie, że odzyskała kontrolę nad sytuacją lub że sprawca poniósł konsekwencje swoich czynów. Jednocześnie odwet może prowadzić do dalszej eskalacji konfliktu, ponieważ osoba będąca jego celem może odpowiedzieć kolejnym działaniem odwetowym. W ten sposób może powstać cykl wzajemnej zemsty, w którym kolejne działania są uzasadniane wcześniejszymi krzywdami.
W szerszym znaczeniu odwet można więc zdefiniować jako świadomą reakcję mającą na celu odpłacenie za wcześniej doznaną krzywdę lub szkodę, najczęściej poprzez wyrządzenie sprawcy negatywnych konsekwencji. Jego charakter, zakres i skutki zależą od sytuacji — może dotyczyć zarówno konfliktu między pojedynczymi osobami, jak i znacznie większych konfliktów społecznych czy międzynarodowych.