Homoseksualizm , pomocy... - Netkobiety.pl

Wyprowadzka do dużego miasta da mu tylko to, że będzie anonimowy i nikt nie będzie raczej wnikał w to kim jest i z kim się zadaje. No chyba, że trafi na takie osiedle jak moje a nie na duże ursynowskie czy grochowskie blokowisko. Będzie mógł pewnie też zapoznać innych "podobnych" bo troszkę ich jest ale o pełnej swobodzie raczej nie będzie mowy. Polska to nie np. Londyn, tu nie ma tolerancji/poparcia dla różnego rodzaju parad i stawiania tęcz na ważnych placach.
Raz tylko widziałem dwóch facetów którzy trzymali się za ręce, szli przytuleni. Działo się to na Litwie w Wilnie. Do tej pory pamiętam a było to 10l temu i mnie trzęsie w sumie podobnie gdy czytam takie historie.

Oj tam, wystarczy pójść do Glamu, a bez problemu ktoś się nawinie
Ale akurat tutaj małam na myśli przprowadzkę razem z partnerem.
Btw wyczuwam japońskiego nicka co nieodmiennie działa na mnie pozytywnie:)

Ja akurat to rozumiem, bo spędzałam święta "samotnie" razem ze współlokatorem, który podobnie jak ja nie był w stanie wybrać się do rodziny (której nie widział od dobrych paru lat).
Nie ma co się oszukiwać, to bywa problemem i nie ma co się dziwić.

yyyy.... nie skomentuję, rzyg na komentarz.
Nie mniej, wpadnij na jurzejsze spotkanie, chętnie podyskutuję

Mhm, czyli coś takiego co ja czuję do manipulatorów. Odnieść sobie potrafię, ale naprawdę nie rozumiem dlaczego ludzie czują takie rzeczy w stosunku do osób, które nikomu nie robią krzywdy. Ponieważ nie wierzę w to, że homoseksualizmu można kogoś nauczyć nie czuję się zagrożona przez parady czy tęcze, chociaż nie popieram obnoszenia się ze swoją seksualnością (niezależnie od orientacji).

Mieszkamy w stolicy. Nie obnosimy się z naszą miłością. Rozumiem że homoseksualizm nie jest czymś co wszyscy akceptują i rozumiem że może to kogoś brzydzic. Mój chłopak jest niesamowicie wyrozumiała osobą. On wszystko rozumie ale niestety uważa że jeśli ją myślę o nim poważnie to chce żebym przestał go ukrywać i udawać że nic nas nie łączy. Dla mnie też jest to ciężkie.
Więc powiedziałem rodzicom. Tak nagle. Bez zastanowienia na spontanie. Kiedy zaczęli wytykać mi że nie mam dziewczyny a jak mam to na krótko. Powiedziałem że to dlatego że jestem gejem. Na początku nie zrozumieli myśleli że to żart ale po godzinie przekonywania zapadła cisza. Ojciec kazał ni wyjść. Mama łzy w oczach. Rodzeństwo w szoku. Zostałem sam. Nie odbierają telefonów. Może muszą to przegryzc. Czuję się fatalnie. W dodatki zanim przyjechałem do rodziców miałem kłótnie z moim chłopakiem właśnie o to. Więc pojechałem do rodziców żeby im powiedzieć. Niestety mój partner od kilku dni mnie zlewa. Nie mam z kim pogadać. Nie nam nikogo. Jestem totalnie sam i mi ciężko.

Mój chłopak świetnie gotuje XD XD w końcu kuchnia azjatycka jest świetna XD może zdobędzie tym serce mojej rodziny albo nie tylko tym. Może zdobyć ich serca tym czym moje zdobył, inteligencja świetna osobowość i uśmiech przy którym miękną kolana problem leży jeszcze w barierze językowej. On nie mówi po polsku. My rozmawiamy między sobą po angielsku chociaż próbuje nauczyć mnie koreańskiego. Moi rodzice średnio mówią po angielsku ale poradzimy sobie mam nadzieję
Dzięki za słowa wsparcia to naprawdę dużo dla mnie znaczy

Od lat mam w swoim otoczeniu osoby homoseksualne, w moich oczach nie ma to oczywiście najmniejszego znaczenia, po prostu o tym wiem, bo trudno, żeby nie wiedzieć. Dążę jednak do tego, że jedną z par tworzy dwóch mężczyzn, którzy są swoimi skrajnymi przeciwieństwami - jeden nie ukrywa swojej orientacji, a wręcz chętnie sobie z tego żartuje, za to drugi, pochodzący z konserwatywnej rodziny, nazywany jest przez nas jedynym znanym nam gejem-homofobem. Na pierwszy rzut oka brzmi śmiesznie, ale śmieszne na pewno nie jest. Obaj obracają się w tym samym lub podobnym środowisku, mają większość tych samych znajomych, bawią na tych samych imprezach, razem mieszkają, ale różnica w ich podejściu do tematu jest diametralnie inna, bo jeden żyje swobodnie, drugi paniecznie boi się reakcji ze strony osób trzecich, dlatego na każdym kroku kontroluje wszelkie naturalne odruchy, jakie przecież zwykle pojawiają się w stosunku do bliskich nam osób, a które mogłyby wpłynąć na "zdemaskowanie się". Przypuszczam, że różnica w ich podejściu wynika właśnie z tego, co wynieśli z domu i z jaką akceptacją (lub jej brakiem) oraz jakie wsparcie otrzymali (lub nie), od najbliszych. W jednym z domów "ujawnienie się" przeszło gładko, drugi miał pod górkę i bardzo długo to trwało, zanim matka zdecydowała się obu zaprosić na niedzielny obiad. Zdecydowała się jednak .

Tobie proponuję dać najbliższym trochę czasu, by mogli się z czymś, co ich właśnie zaskoczyło, oswoić. Być może teraz, nie rozumiejąc problemu, będą wzajemnie się obwiniać, pojawi się złość, płacz, ale po etapie szoku powinna przyjść refleksja. Tu nie da się niczego przyspieszyć, więc może nawet lepiej byłoby, abyś na chwilę odsunął się, nie przyjeżdżał do domu, nie dzwonił, a jeśli już, to tylko do tej osoby, z którą masz najlepszy kontakt. Oczywiście doskonałym rozwiązaniem byłoby, gdyby zechcieli udać się do kogoś, kto pomoże im to wszystko poukładać sobie w głowie, ale jak znam mentalność tak mocno uprzedzonych ludzi, to przyznanie się nawet przed psychologiem, może być dla nich barierą nie do przeskoczenia.

Pamiętaj jednak, że jesteś kim jesteś, masz prawo do życia po swojemu i w sposób, jaki Tobie przynosi szczęście. Siły życzę!

Przejdzie. Potrzebny czas. To początek oczyszczania. To siła nie tylko Twojej miłości ale także tożsamości seksualnej. To ogromne wyzwanie któremu podołałeś. Bądź z siebie dumny. A co najważniejsze to z Tobą zostanie, ta prawda o Tobie i to jest wyzwalające. A społeczeństwo jest coraz bardziej tolerancyjne. I nigdy nie dewaluuj swojej orientacji NIGDY!!!!!

Jak ja miałam dziewczynę, to na szczęście nikt z rodziny nie miał z tym problemu i właśnie też mówili mi, że chcą żebym była szczęśliwa:)

Dziekuje wszystkim za pomoc :*
Rodzice myślę że jakoś to przegryza. Rodzeństwo zaakceptowalo :3 no i mój chłopak się ogarnął i nie jest zły jest dumny ze mnie i mnie wspiera przechodził przez to samo co ja bo jego rodzice są jaszcze bardziej konserwatywni. Więc miał górzej. Nie wiedziałem że jestem jego pierwszym chłopakiem i zanim przyjechałem z nim do Korei przechodził piekło z rodzicami miał prawo być zły na mnie.
Mam nadzieję i wierzę że wszystko się ułoży. Za dwa tygodnie jedziemy do mojego rodzinnego domu na obiad Uhhh stresik jest nie mowie że nie XD
Ale to prawdziwy słodziak (*^o^*)pokochaja go jak ja :3

Nie wiem czy go pokochaja, ale to nie ma wielkiego znaczenia. Ja tez nie akceptuje wszystkich zachowan moich dzieci. Niektore sa dla mnie naprawde trudne do zaakceptowania. Ale kocham je i z czasem akceptuje ich odstepstwa od zasad ktore staralem sie wpoic. A ich partnerzy, kochankowie, mezowie. Poki je dobrze traktuja i im jest z nimi dobrze to ich toleruje.
Jak bedzie inaczej to wyjdzie ze mnie troglodyta.
Tak bedzie i z twoimi rodzicami. Jestes inny niz chcieli ale i tak cie kochaja.

Z jednej strony wspaniale, że znalazles swoje przeznaczenie, miłość, sens życia oraz odnalazles swoją prawdziwą tożsamość, swoje własne ja
Mogłabym ci tu pisać wiele rzeczy, ale sporo z nich już zostało napisane przez innych forumoeuczow. Ja jakby co zapraszam cię na forum TransFuzja ogółem forum dla osób transplciowych, biseksualnych ogółem jak ja to mówię -teczowych, jeżeli taka nazwa cię nie razi
Ja się na nim udzielam, pomagam głównie osobom dyskryminowanym, ale ciebie tam zapraszam bo jest tam naprawdę tysiące super osób z podobnymi rozterkami do twoich
Jakbyś potrzebował czego kolwiek wiesz gdzie mnie szukać
Powodzenia!