Nie wiem jak zakonczyc ten zwiazek

Witam
Jezeli nie podejmiesz 'meskiej decyzji' to do konca zycie bedziesz zyc w tej beznadziei.
Dobrze wiesz co powinnac zrobic, wiec jakiej rady potrzebujesz?
Musisz w koncu powiedziec, ze nie tak wyobrazalas sobie swoje zycie, ze milosci tu nie ma, ze chcesz zyc inaczej. Marzysz o pelnej rodzinie, chcesz miec wiecej dzieci, uciekaj z tego ukladu jak najszybciej. Jesli tego nie zrobisz to bedziesz dalej tkwic w tym zwiazku udajac szczesliwa i w przyszlosci zalowac, ze nic nie zrobilas.
Musisz zdecydowac, czy chcesz naprawiac to co jest? czy jest szansa, ze jeszcze dojdziecie do porozumienia?
Czy juz nie ma czego ratowac? Musisz przedstawic partnerowi swoje jasne stanowisko.
Naprawde ciezko nazwac to zwiazkiem, partner mieszka u ciebie, ale kosztow nie ponosi? Musi mu byc naprawde wygodnie, bo zycie jest drogie.
To moze napisz, co on czuje, kocha cie? Czesto was gdzies zabiera? Lubicie spedzac czas razem? Moze laczy was sex?
Zamierzaliscie sie kiedys pobrac?

Może w tych jego zdaniach jest trochę prawdy? Może nie cała wina (jeśli tu o jakiejkolwiek i czyjejkolwiek winie może być mowa) leży po jego stronie?
Bo gdy do tego dołączyć ton Twego drugiego postu, to...

Póki co stoisz w miejscu. Ani związku nie kończysz (bo nie wierzę, że nie wiesz jak związek zakończyć), ani go nie naprawiasz. Pozornie nie podejmujesz żadnej decyzji. Pozornie, bo pozostawanie w takim układzie jest decyzją.

Jesteś też kolejną osobą, która swą decyzję o trwaniu takiej relacji uzasadnia "dobrem" dziecka, ale córka jest doskonałym obserwatorem i miała odwagę nazwania rzeczy po imieniu. Powtarzam wielokrotnie różnym osobom, napiszę i w Twoim wątku: dziecku potrzebny jest szczęśliwy, spokojny dom, w którym dużo jest miłości, wsparcia, dobrej atmosfery. A niczego bardziej dzieci później nie żałują, jak tego, że mamusia poświęciła swoje szczęście dla nich. Oj, nie są za to wdzięczne.

Jeśli zdecydujesz się zakończyć związek, zrób to dla siebie.
Jeśli zdecydujesz się związek ten naprawić, zrób to dla siebie.

Nie obwiniam jeg wina za wszystko bo wiem ze wina jest po obu stronach. My juz zreszta kiedys o tym rozmawialismy. Ja probowalam zakonczyc ten zwiazek nie jeden raz ale nigdy to nie doszlo do skutku, z wielu powodow. Glownym powodem jest to ze on nie chce odejsc. Gdyby mnie ktos utwierdzal w przekonaniu ze mnie nie kocha i jest ze mna nieszczesliwy to spakowalabym manatki i poszla...
Problem jest w tym ze on nie ma gdzie pojsc. Na ulice?? Ja nie mam sumienia go wyrzucic na bruk choc po glowie mi i to juz chodzi, minelo tyle lat a on sie nie moze ogarnac.

Najgorsze jest tez to ze ja wiem ze on mnie kocha ale ta milosc jest toksyczna. Niszczy mnie i jego i nasze dziecko.
Ja niestety po tych wszystkich latach niedosc ze go nie kocham to rowniez trace do niego szacunek jak do czlowieka, ojca mojego dziecka. Wiem ze moze tak byc ze stanie sie jeszcze gorzej i dlatego staram sie "cos" zrobic.

Piszecie ze sama wiem co zrobic i ze nikt z was nie moze mi poradzic. Jako kobiety (i moze nie tylko) wiemy ze nie chodzi tylko o porade ale o to zeby sie wygadac. Tez dobrze uslyszec od kogos innego to co sie w glebi serca wie samemu.

Co do naszego zwiazku, bylo pytanie o slub i czy gdzies nas zabiera itp.

Na poczatku chcialam wziac slub ale on mnie nigdy nie poprosil. Teraz mysle ze to nawet i lepiej ze tego slubu nie ma.
Co do spedzania razem czasu to odp jest -NIE. Nie spedzamy razem czasu. Mnie duzo do szczescia nie potrzeba, spacer po okolicy, rower czy cokolwiek-oby razem. On nigdy takich rzeczy nie robil bo "nie bedzie sie wloczyl po okolicy" "takie cos jest bez sensu" plac zabaw pod domem tez jest stary i nudny.

Wiem ze pisze duzo negatywow o nim ale tak juz jest ze pisze sie to co lezy na sercu.

Ja swieta tez nie jestem. Nie powiem bo nikt by mi domu nie ocieplil i okien nie wstawil. Czuje sie czasami uzalezniona od niego pod tym wzgledem. On pod innym wzgledem jest uzalezniony ode mnie.

Tyle tylko ze prawda jest to ze to nam obojgu szczescia nie daje, a niczego bardziej nie pragne jak wrocic do domu, do milej cieplej atmosfery.

Nie potrafie postawic tej kropki nad i...
Co z tego ze ja mowie odejdz jak po moich slowach jest tak samo jak bylo wczesniej.

Myslalam juz zeby porozmawiac z jego rodzicami, moze oni by mu/nam jakos pomogli

Czyli chcesz odejść, tak? Taką podjęłaś decyzję.

Można zrobić to na dwa sposoby -- rozsadzić wszystko jak bomba atomowa i może się uda z niewielkimi stratami, a możesz też robić krok po kroku, czyli uniezależnić się od niego, a on od Ciebie mając na względzie szczęście dziecka.

Przecież do ocieplenia domu można wziąć firmę, prawda? Nie chcesz go na bruk wyrzucić, to zrób mu pokoik i niech się wyprowadzi w ciągu roku. Albo niech sobie sam wynajmie mieszkanie. Albo Ty mu wynajmij ten pokoik, albo niech mieszka za friko, pod warunkiem wykonywania drobnych prac. Dajcie sobie wolność, może w końcu trafisz na kogoś wymarzonego.

Mówisz odejdź i nic się nie dzieje? Zauważ, że od mówienia się nigdy nic nie stanie. "Odejdź" znaczy idź na bruk. Małymi krokami, znaczy żeby nie leżał na sofie, tylko szedł do swojego pokou. To taki mały pierwszy krok. Powiedz "Musimy się rozstać, więc teraz nie chcę, abyś spędzał czas w mojej przestrzeni.".

Wiem, że wracanie do domu w którym jest grobowa atmosfera i najlepiej bez kija do nikogo nie podchodz jest sytuacją wykańczającą psychicznie. Więc czas zastanowić się nad tym co odczuwa Wasze dziecko, skoro Ty to tak przeżywasz, to co musi czuć dziecko? Które jest mniej odporne na tego typu zachowania.
Rozumiem, że rozstanie jest ciężkie. Warto zacząć od rozmowy i powiedzeniu wprost czego od niego oczekujesz, głównie w sprawie uczuć. Powiedz ze potrzebujesz ciepła i spokoju, chęci rozmowy..
Tak to nie może dalej wyglądac, bo się wykonczycie, a on bedzie zyl jakby nigdy nic..