JESTEM NIEREFORMOWALNA?

Nie chciałabym partnera, który więcej się zajmuje ex niż mną...

To już Ty sama sobie odpowiedz na to pytanie. Nikt inny tego nie może wiedzieć.

Dodam, że nie potrafię Ci jednoznacznie napisać, czy ślepota to coś złego. Można pewnie z tym żyć, choć nie ma się pełni życia i nie zna się pewnych bodźców.

Zdziwisz się pewnie, skąd ta ślepota? Ano, sama napisałaś, że czujesz się źle, ale nie widzisz alternatywy. Pamiętaj, ze ten rodzaj ślepoty nie jest dożywotni i zawsze możesz dojrzeć. Zastosowałaś rozwiązanie znane od wieków, nazywa się to wylaniem dziecka razem z kąpielą.

Człowiek dojrzały widzi alternatywę.

Nikt by nie chcial aby nasza druga polowa bardziej interesowala i zajmowala sie swoim bylym partnerem. Ja tez bym tego nie akceptowala. Ta kobieta jak najbardziej stanowi zagrozenie, obarcza go swoimi problemami, ciagle wypisuje. To ze byli razem nie znaczy ze ma ciagle jej pomagac bo ona swietnie da sobie rade. Zapewne ma kolezanke czy przyjaciolke a zawraca mu glowe doskonale wiedzac ze zwiazal sie z inna kobieta. Ja bylabym ostrozna..

Dziękuję, chociaż pocieszajace to nie jest.:) Coraz więcej widzę....przeciw niż za.....
On ciągle pisze prosby o spróbowanie, pisze że bardzo chce.....Ale nie wierzę, że po tylu latach gotów byłby zaprzestać tych kontaktów. W "najlepszym" razie...przestanie być taki szczery i będzie to robił "po cichu". Budować coś na kłamstwie? Nie sądzę aby to był pomysł na układanie życia. Oczywiście, zostawił na moim komputerze "ślady". Przeczytałam trochę tej korespondencji. Niby niewinne pocieszanie, ale i buziaki na pożegnanie i inne takie" idz już", "skoro mnie wyganiasz?", "no bardzo to Cię nie wyganiam" itd. Czy ja jestem przeczulona czy o co tu chodzi? Może ktoś obiektywnie patrząc zobaczy to w "prawdziwszym" świetle?

Trochę nie jestem w stanie zrozumieć tego "emocjonalnego zaangażowania" po związku, o którym pisze Remi. Aczkolwiek nie podważam, że coś takiego istnieje. Trudno jest zacząć nowe życie, mając już bagaż doświadczeń. Trzeba jednak sobie uzmysłowić, że przeszłość jest przeszłością, a życie toczy się dalej. Cholernie trudna sprawa, ale czas nie płynie wstecz. Jeżeli on się rozstał z nią, to z jakiegoś poważnego powodu i nie rozumiem tego jej przywiązania. To, co powiedział Remi. Kobieta nie pozwoli na szczęście swojemu ex, o ile sama wpierw nie będzie szczęśliwa... Biję brawo za jej egoistyczne podejście. Wiem, że Ci trudno, bo chciałabyś sobie spokojnie ułożyć życie na nowo, ale chyba musisz odnaleźć w sobie energię i uzmysłowić problem Twojemu partnerowi. Nie daj się tym głupim szantażom, że to jego wieloletnia przyjaciółka. W związku, facet (moim zdaniem) nie powinien mieć prawa do posiadania "przyjaciółek". Ty jesteś jego przyjaciółką i na Tobie powinien skupiać uwagę. Powalcz z tym... Jeżeli Twój partner będzie nalegał, że łączy ich przyjaźń, że nie chce z niej zrezygnować. To Ty zrezygnuj z jego. C'est la vie...

Bardzo dziękuję, za te mądre wypowiedzi. Już byłam bliska uwierzenia, że to ze mną jest coś nie tak. Tyle czytałam o pięknych rozstaniach i przyjaźniach po-związkowych. Myślałam, że może coś mi "na głowę" padło. Jednak zaufałam swojej intuicji.
Od początku to sprawiało mi przykrość i w miarę upływu czasu, niestety tylko się pogarszało.
Nie mogę niczego zbudować z kimś kto jedną nogą tkwi  "tam", a drugą "tutaj". Bardzo trudno mi jednak mu to uzmysłowić.
On sprawia wrażenie, że wierzy w to co mówi. Zupełnie jak by nie uświadamiał sobie faktu, że kontynuuje jakąś "chorą relację" zamiast przyjaźni, jak to nazywa. Nie wiem czy uda mi się do Niego trafić. I jest jeszcze jeden aspekt. On "na przestrzeni" tych czterech ostatnich lat, był w jakichś krótkotrwałych związkach i utrzymuje, że zawsze gdy z tamtymi kobietami mu nie wyszło  miał przyjaciela w postaci ex. Co, jeśli nam też się nie uda? To ja pozbawię Go jego "prawdziwej ostoi". Jakkolwiek idiotycznie to brzmi, nie chcę brać na siebie brzemienia za unieszczęśliwienie Go. Proszę mnie tylko nie wyśmiewać:) Wiem doskonale jak to brzmi. Sama nigdy bym się nie posądziła o uwikłanie w tak absurdalną sytuację. Zdaję sobie sprawę, że decyzję muszę podjąć sama, ale chciałam aby ktoś "z boku" to zobaczył.Moje widzenie może być zafałszowane emocjami. Pozytywnymi i negatywnymi. Ambiwalencja. Jestem trochę rozdarta. Co tam trochę......bardzo.

Sprawa już jest bardzo jasna:) Wczoraj bardzo długo rozmawialiśmy. On ma jakieś zobowiązania wobec niej o charakterze moralno-etycznym. Musi ją podtrzymywać na duchu. Do lipca. Jej partner jest do tego czasu na kontrakcie i on nie może ograniczyć jej swoich kontaktów. Od lipca będzie już "wolny". Hurrraaaa!!!!   Prawie się upłakałam ze śmiechu.;) No cóż, w tej sytuacji to ja "wolna" jestem od zaraz.;) Obiecałam że będziemy utrzymywac kontakt wirtualny. Będzie Mu tak lżej to zaakceptować;). Teraz ja będę ex-nr 2 (?) Z tą róznicą, że to ja mam Go podtrzymywać. A może utworzę łańcuszek Św. Antoniego. Przepraszam za analogię związaną ze Świętym, ale to tylko takie skojarzenie. Cieszę się, że zorientowałam się w porę i żałuję tylko jednego, że niepotrzebnie zadawałam sobie cierpienia przez kilka miesięcy. Mogłam "postawić sprawę na wokandzie" od razu. Oszczędziłabym sobie przykrości. Z drugiej zaś strony, doceniam nasze wspólne kilka miesięcy, było wiele cudownych chwil i może dla nich było warto? To pytanie juz na zawsze pozostanie bez odpowiedzi. I niech tak będzie. Życie się toczy. Idę dalej. Nikogo nie szukam. Może coś kiedyś samo mnie znajdzie? A może nie.....kto to może wiedzieć?
Pozdrawiam i dziękuję wszystkim respondentom. Wasze opinie i wskazówki były dla mnie bardzo cenne.:)

No cóż. Chciał zjeść cukierka i mieć cukierka. W dodatku bardzo pięknie potrafi mówić i pisać. Prawdziwy "mistrz". Całe życie spędził w necie. Trudno się dziwić. Wczoraj opiywał jaki to jest nieszczęśliwy z tego powodu, że musi podejmować takie wybory. Że chodzi o Jego człowieczeństwo. Ja nawet "podjęłam grę". Też lubię pisać. Zaczęłam wraz z Nim ubolewać nad Jego niedolą. Napisałam, że teraz dopiero widzę jakim jest wspaniałym człowiekiem i nie mam prawa przeszkadzać mu w tym "posłannictwie". Muszę się wycofać dla Jego dobra.:)
Próbował protestować za chwilę, ale wyjaśniłam, że nie byłabym warta Jego uczuć gdybym nie usunęła się w obliczu tak poważnych spraw. Obawiam się, że pokonał się swoją bronią. Chyba mi to jednak bardzo pomogło:) Nie jestem już taka "struta" jak ostatnio. Były momenty, że myślałam o swojej przesadzie. Że ja zawaliłam. Niepotrzebną zaborczością. Teraz już wiem, że miałam jednak "nosa". Nie wolno wątpić w swój instykt. Szczególnie kobietom. Mamy to "coś". I trzeba tego słuchać. Teraz mi już lekko i czuję się "lżejsza". Zacznę nareszcie normalnie spać i jeść. I przysięgłam sobie, że nie oglądam zdjęć i nie czytam starej korespondencji. I słowa dotrzymam.
Kurczę.....trochę to nie na miejscu....ale mam wrażenie że się cieszę.:)

Jeżeli bardzo chcesz coś zrobić
i masz wewnętrzne przekonanie,
że powinieneś to zrobić, to rób.
Intuicja jest często równie ważna jak fakty.