Jak przyjmujecie krytykę pod Waszym adresem?

Słowa Twego znajomego nie są krytyką, lecz pouczeniem, strofowaniem, rozkazywaniem, nakazywaniem. Jego postawa jest arogancka, zmieniająca waszą relację z koleżeńskiej, partnerskiej, na bardzo hierarchiczną, ustawiającą Ciebie na najniższym szczeblu niezwykle wysokiej drabiny, jego zaś na jej szczycie. On przecież pokazał tu swoją klasę; ot, przyszedł szerzyć edukację, głosić prawdy objawione wśród ciemnoty i prymitywu. A ileż w tych krótkich słowach pogardy! Współczuję posiadania takiego znajomego.

Jak znoszę krytykę (krytykę nie zaś pouczanie)?
Do niedawna (choć i teraz też mi się to zdarza) bardzo negatywnie reagowałam na krytykę. Reagowałam tak zawsze, gdy... sama siebie usiłowałam oszukać, przed samą sobą ukryć to, że moje zachowanie, decyzja były nieodpowiednimi. I bardzo głośno wówczas protestowałam, bo takie czyjeś słowa burzyły mi z trudem wypracowany i z trudem udawany spokój duszy. A przecież od takiej oceny, również własnej, tak bardzo chciałam uciec.

Gdy zaś, naprawdę, moja ocena sytuacji, zachowania, jest inna od zasłyszanej, wówczas spokojnie (i spokój ten nie jest udawanym) odpowiadam "Rozumiem." Mogę nawet dyskutować o przyczynach takiej opinii. Ale zawsze wtedy jestem pewna swoich racji. Ich podważenie niczym mi nie grozi. Pod jednym warunkiem - gdy nie myślę o sobie kiepsko, bo wówczas ta opinia jest potwierdzeniem mego myślenia o sobie.

Dokonałam też jednej rzeczy: stałam się osobą niezależną psychicznie.
Dzięki temu czyjeś słowa traktuję jak opinię. A z opinią można się zgodzić, można się nie zgodzić. Opinia jest czyimś zdaniem na określony temat, w tym wypadku mego zachowania. I jeśli sama nie ustawiam się na najniższym szczeblu drabiny, a mego rozmówcy nie lokuję na stopniu najwyższym i jeśli nie uważam, że dzieli nas przeogromna przepaść, to jego słów nie traktuję jako prawdy objawionej, aksjomatu - takie słowa puszczam mimo uszu; czasem o takiej opinią, chcąc poznać argumenty, dyskutuję i... albo pozostaje przy swoim zdaniu, albo to zdanie zmieniam.

Wracając do Twej historii z mydłem.
Gdyby Twój znajomy potraktował Ciebie życzliwie, to innymi słowy skomentowałby brak możliwości umycia rąk.
Gdyby Twój znajomy nie był dla Ciebie wyrocznią, to nie kucnęłabyś przed nim, nie sfilcowałabyś się do roli małej przestraszonej dziewczynki i nie tłumaczyłabyś się przed nim.

dramatyzujesz troche. kolega zwrocil Ci uwage, wyrazil swoja opinie. krytyka wg mnie by bylo jakby Ci powiedzial "boze, ale smierdzi g*wnem u Ciebie w kiblu, nie masz odswiezacza? nie czujesz tego?". powinnas docenic to co Ci powiedzial, a nie robic z siebie biedna dziewczynke, ktora uslyszala tak straszna rzecz

mery90,mam ładny kibelek i pachnący,na prawdę znajdziesz tam wszystko,czego potrzeba,prócz mydła na umywalce...to nie problem kupić je,co na pewno zaraz zrobię.Chciałam porozmawiać o tym,co czuję,kiedy ktoś tak do mnie mówi.
Wielokropku,to porównywanie się z kimkolwiek...coś w tym jest...

Jeśli krytyka jest uzasadniona (czyli z mojej winy),to przyjmuję do wiadomości i godzę się.
Jeśli nie (podobny przypadek, jak twój), wtrącam swoje trzy grosze.
Czasem spływa to po mnie, czasem nie.
Są wywody i dysputy. Wszystko zależy od sytuacji.

Nie, no szok! Ale się uśmiałam, (z ironią rzecz jasna...)

Koleś nie dość, że wywyższa się i faktycznie stawia Cię w głupiej sytuacji.
To jeszcze ma czelność powiedzieć Ci to na drugi dzień po fakcie.
To dopiero przegięcie pały.

Po pierwsze nic mu do tego, twój dom.
Po drugie, gdyby miał choć trochę przyzwoitości byłby w stosunku do ciebie bardziej fair.

"Zadbaj o to" Nakazuje Ci próżniak z przerośniętym ego...

Chłop się zachował jak przysłowiowa słoma z butów. A przecież mógł jak już koniecznie chciał coś powiedzieć,np."Ania gdzie mogę umyć ręce", "Ewa gdzie mydełko". I byłoby zupełnie inaczej.  Ale chyba każdy z nas co jakiś czas robi coś idiotycznego. Jeśli do tej pory wasze kontakty były sympatyczne, to zrób jak radzi Wielokropek.

Twój znajomy zachował się fatalnie -- wydał rozkaz zamiast powiedzieć delikatnie np. "Zauważyłem, że mydło Ci się skończyło w ubikacji...".

Krytykę przyjmuję z pokorą, ale sam oceniam czy krytykujący ma rację. Uwielbiam krytykę, bo sprawia, że eliminuję słabe punkty. Dobry krytyk to zbawca.

U mnie pierwszą reakcją na krytykę jest obrócenie sytuacji w żart. Bo to najbezpieczniejsza reakcja w momencie, kiedy pojawiają się emocje i można zareagować niewłaściwie. A potem, już na zimno, zastanawiam się nad krytyką. Jeśli znajdę w niej coś prawdziwego to staram się nad tym popracować. Jeśli nie znajdę to zaczynam się baczniej przyglądać autorowi krytyki - o co mu chodzi?

Tak naprawdę niewiele krytyki usłyszałam w moim półdługim życiu. Oceny moich poczynań w pracy czy kiedyś na studiach nie wliczam, bo to są sytuacje, które z definicji wymagają pochwały lub krytyki. Sytuacji takich jak w pierwszym poście nie wliczam, bo tu raczej autor tych słów zasługuje na krytykę. "Zadbaj o to"... Phi... Już ja bym zadbała, żeby ten pan nie miał więcej okazji do korzystania z mojej toalety...

Edit:
Zieleń, dopisałaś posta kiedy ja pisałam swojego, wiec edytuję.
Zrozum, że to nie była krytyka. To była UWAGA, w dodatku niezmiernie prymitywna. Krytyką byłoby, gdybyś usłyszała, że nie umiesz posprzątać łazienki. To było spostrzeżenie "nie ma mydła". Tyle, że to spostrzeżenie można wyrazić na milion sposobów - tak, żeby nikogo nie urazić. Sposób tegoż pana zasługuje na krytykę

Dlaczego ludzie zabiegają o jego względy? Bo wydaje im się właśnie, że to osoba z wysokiego szczebelka drabiny. Nie potrafią go właściwie na tej drabinie umiejscowić. Ty także nie potrafisz, dlatego się przejmujesz. Choćby nie wiem jak mi imponował to po takim tekście spadłby szczebelek w dół. A ponieważ zapewne nie jest to jego jedyna zagrywka tego typu, więc szybciutko siedziałby na ziemi pod drabiną. A ja bym sobie radośnie dyndała nóżkami nad nim, bo uznałabym, że może i nie mam mydła w łazience, ale posiadam przynajmniej wyczucie, które jest od mydła cenniejsze a jemu zupełnie obce

zieleń, coraz bardziej wygląda mi to na poprawianie sobie myślenia o sobie poprzez krytykę postępowania innych (w wykonaniu tego znajomego oczywiście). Kiedy byłam dzieckiem, jeden chłopak z mojej rodziny, u którego w domu się nie przelewało, krytykował dosłownie każdą zabawkę, każdą nową rzecz, jaką dostawałyśmy z siostrą. Wszystko było "kiepskie" albo "on miał/widział lepsze". Mówił tak z prostej przyczyny - był zazdrosny. Sądzę, że Twój znajomy również albo jest zazdrosny (niekoniecznie sądząc, że Ty masz lepsze/droższe rzeczy w wyposażeniu mieszkania, ale np. że lepiej potrafisz je urządzić), albo po prostu ma tak niskie mniemanie o sobie, że musi sobie poprawić samoocenę przez krytykę aranżacji Twojego mieszkania czy też Twojego zachowania w roli gospodyni (sprawa z mydłem). Być może też ma takiego bzika na punkcie ładnych i drogich rzeczy, że żyje w przeświadczeniu, że jeśli kogoś na nie nie stać lub, co gorsza, nie chcą ich mieć, to znaczy, że coś z nimi nie tak. Tu przypomniał mi się jeszcze mój kolega ze studiów, który nosił tylko markowe, drogie ciuchy (rzecz jasna, sam nawet na nie nie zarabiał, miał bogatych rodziców) i potrafił otwarcie krytykować innych, którzy ubierali się zupełnie zwyczajnie albo, o zgrozo!, w lumpeksach. Szkoda życia na poświęcenie choćby jednej myśli takiemu człowiekowi.

Popieram vinngę - gdyby jakiś mój znajomy tak się zachował będąc w odwiedzinach u mnie, z całą pewnością byłaby to jego ostatnia wizyta. Prawdopodobnie też od razu odparowałabym czymś w stylu: "jeśli Ci się u mnie nie podoba, możemy spotykać się w drogim hotelu lub restauracji, za które Ty zapłacisz".

zieleń -- coś z Tobą jest nie tak, że się przejmujesz tak tym gburowatym hipopotamem; lepiej zastanów się nad sobą -- przecież to tylko mydło; mydło w kiblu nie jest najważniejsze na świecie;

sam22-sama widzę,że coś ze mną nie tak,skoro jeden tekst na temat mydła w toalecie wytracił mnie z równowagi,tak czułam,że trzeba z wami rozmawiać,aby wyzdrowieć
Bullitt-mój problem polega chyba właśnie najbardziej na tym,że ten człowiek jest dla mnie wzorcem do którego się odnoszę.Wystarczyłoby go nie lubić,nie cenić...Ale na prawdę nie wiem co jest w nim takiego,że szybko ludzie wybaczają jego przegięcia,szukając w nim oparcia.To jest co najmniej chore...
luc-wierz mi,jeśli chodzi o stan posiadania wielu rzeczy,miałabym czym się pochwalić.Ale ja tego nigdy nie zrobię,bo nigdy nie chwalę się ludziom tym,co posiadam.Nawet nie umiałabym tak zrobić.Ja się nie lubię chwalić i wolę,jak znajduję sobie koleżanki i kolegów,którzy nie wiedzą co mam.Bo wtedy lubimy się za to kim jesteśmy,prawda?Ale sposób dziewczynki i chłopca jest ciekawy,warto by to przemyśleć i zastosować czasami
Anemonne-wszystko to,co napisałaś chyba można by odnieść do niego.Myślę sobie,że być może jest też tak,że on dla mnie i dla wielu moich znajomych jest w pewnym sensie niedoścignionym autorytetem i wiedząc o tym,na tym buduje swoje ego.Może my sami pozwalamy na to,aby taki był,taki się czuł.W każdym razie jeśli tylko wspomni o kolejnej wizycie u mnie,od razu ruszam z tekstem o restauracji,za którą on zapłaci

hmmm...jest inny niż my wszyscy,a z tego co opowiada wynika,że nieziemsko bogaty,oczytany,mądry,zaradny etc.etc. Na wielu rzeczach się zna,ciągle zagłębia się w nowe hobby,a potem opowiada nam o rzeczach,o których w pierwszej chwili nie mamy zielonego pojęcia.Na co dzień cichy, spokojny,opanowany facet,jeśli czegoś chce,zawsze to osiągnie.Dobrze ubrany,taki sobie przystojniak,zawsze roześmiany od ucha do ucha.Ale kiedy wyjedzie z tymi swoimi tekstami,cały czar pryska...O sobie mówi ,że z nim nie jest łatwo wytrzymać,ale za to nigdy nie jest nudno...Ot!cały on!Wiem,wiem,że dziewczynka i chłopiec byli pół żartem,pół serio.Ale fajna ta anegdotka jak nie wiem co

Bardzo trafne.

Zieleń - z Twojego opisu wynika, że on Wam IMPONUJE, a nie, że jest AUTORYTETEM. Bo nie zauważam w czym on miałby być autorytetem.

Kto jest autorytetem dla dziecka? Czy Piłsudski, Rommel, Kościuszko...Nie, autorytetem jest ojciec, mama. Patrzy się na nich i próbuje postępować tak samo. To są autorytety, to są wzorce zachowań. Bywa, że te autorytety rodziców z czasem okazują się inne, ale bywa, że do końca życia są autorytetami i wzorcami postępowania.
Człowiek bez klasy i umiejętności zachowania się, co by nie zrobił - nie jest autorytetem dla mnie.

Możesz mieć szlachcica na salonach, a w rzeczywistości złodzieja i wywyższającego się prostaka....

Umiejętność zachowania się to trochę za mało, aby być autorytetem.

Możemy się spierać o definicję.
Autorytet wcale nie musi z "definicji" imponować. Budzić szacunek - tak. Imponować - niekoniecznie.

Jak reaguje na krytyke?
Lekkim usmiechem i stwierdzeniem: "to jest twoja prywatna opinia na ten temat a ja nie musze dostosowywac sie do cudzych opini".
Serio, kazdy ma prawo zyc i mieszkac jak mu sie podoba i cudza opinia o MOIM mydle czy jego braku tyle by mnie obeszla co zeszloroczny snieg.

Moja reakcja na krytykę ma dwie strony, ze tak to ujmę.
Jeżeli ktoś mnie krytykuje, a jest to osoba do której nie mam respektu, tak po prostu krytykuje, żeby humor "poprawić" zawsze wtedy ripostuje, lub po prostu obracam tak sytuacje, że agresor nie wie co powiedzieć.

Jeżeli krytykuje mnie osoba która dobrze znam, szanuje to wiem, ze krytyka jest pomocą na przyszłość i zawsze staram sie wyciągać wnioski z tego co zrobiłam, powiedziałam ect. 

Najgorsze jest to, jak ktoś oczernia mnie przez internet na stronie o której coś o mnie napisano (nie, nie jestem sławna, ale zdarza sie, ze czasem coś napiszą) właśnie taka "uprzejma osoba" nie raczy sie podpisać, a wypisuje bzdury. Wtedy jest mi przykro i nic z tym nie robię. Komentarza nie dodam bo źle się bym z tym czuła.

Już dwie strony wątku na temat mydła

Kochana autorko, sama znam takie osoby jak twój kolega, ale ja mam to do siebie, że jestem mistrzem ciętej riposty, a na głupie pytania nie odpowiadam.

Kup w sklepie mydło w płynie ( w marketach kosztują nawet do 1zł szt. ) tylko większą ilość, a jak szanowny kolega przyjdzie następnym razem to całe WC tym wyłóż. Może zrozumie kretyn aluzję, bo zwróciłaś mu uwagę, a on zamiast wziąć to jako niedopatrzenie to od razu atak do ciebie, że cię nie stać !?

Co do firanek, to w towarzystwie spytałabym się go, czy jest drugim  Jacykowem w dziedzinie firan?

Miałam podobną sytuację z moją koleżanką, która ostatnio do mnie wpadła na kawę- nie dość, że zaczęła mi grzebać po szafie ( podobno chciała zakupić taką samą i sprawdzała pojemność) to zwróciła uwagę, że chce jej się siku, ale nie ma papieru toaletowego. Rozumiem, że jest to większe zaniedbanie niż mydło, ale akurat dziecko było chore, tydzień siedziałam w domu i nie miałam jak wyjść do sklepu po cokolwiek. To oznajmiła, że ona mi małej popilnuje a ja mam isć do sklepu po papier, bo bez tego to ona się nie wysika.

Wojewódzki bywa chamski, ale przynajmniej ma poczucie humoru. Gdyby ten pan chociaż ułamek poczucia humoru Wojewódzkiego posiadał to na brak mydła wymyśliłby bardziej atrakcyjną reakcję niż "zadbaj o to" dzień po fakcie...

Czujecie mieć takiego teścia? Na drugi dzień telefon z informacją o co mam jeszcze "zadbać".

Jeśli chcesz znaleźć odpowiedź na pytania, nie patrz na swego znajomego, nie zajmuj się motywacją innych osób, skieruj swe spojrzenie na siebie. Tak, wiem, to czasem boli.

Zadałam.
Problem w tym, że masz jedną odpowiedź: "nie wiem".

Kolejna próba. Czego oczekujesz od tego znajomego? Co w jego zachowaniu, w nim samym, Ci imponuje? Co dostajesz od niego, gdy "cieszysz się" jego zainteresowaniem?

Dlaczego?
Dlaczego chcesz, by to właśnie on widział w Tobie dobra gospodynię, etc.?
Dlaczego tak bardzo podoba Ci się wojskowy porządek?
Dlaczego zazdrościsz innym, że układają sobie życia na "baczność"; czyli co w takim życiu jest fascynującego?
Dlaczego jego ustawiłaś na piedestale i spijasz z jego ust wszystko to, co z nich wypływa (wbrew pozorom nie odpowiedziałaś na to pytanie - odpowiedź mogłaby być ważną dla Ciebie, nie dla mnie)?
Przed czym chroni Cię etykietka "jestem leniwa"?

normalnie - nikt nie jest idealem.

Wielokropku,bo nie czuję się dobrą gospodynią .Chciałabym zawsze mieć porządek,bo tak jest piękniej i lepiej się czuję.Życie "na baczność" jest bardziej przewidywalne,tzn.łatwiejsze.Słucham go ślepo,bo jest lepszy,bliski ideału.Etykietka tłumaczy wszystkie moje niedociągnięcia i braki.
Artemida,jesteśmy w necie,więc czy to mnie trzeba pokazać palcem,że błądzę?Czy ja jemu?A tak na prawdę chciałabym umieć tak dokładnie odróżniać łyżeczki
cisowianka-o własnie! tak trzeba było pomyśleć  zamiast wkładać sobie do głowy te wszystkie problemy.Dlaczego ja na to nie wpadłam?
Zuzia z Warszawy-od ludzi,którzy uważają się za ideały,albo...o których my tak myślimy...

Wiem, że nie powinnam odpowiadać,  bo nie na temat, ale jak ktoś pyta wypada odpowiedziec

Więc oto moja odpowiedz: Lubie go za osobowość, błyskotliwość i inteligencje I wcale nie jest to hipokryzja z mojej strony, bo pomimo tego ze zanany jest jako gbur, cynik itd., to ktokolwiek śledził ostatnie sezony wie, że bohater serialu wcale nie jest tak zły i potrafi poświęcić siebie samego, a to arcytrudne.
Poza tym to tylko serial który niegdyś śledziłam i oglądałam go nie tylko ze względu na sama osobę House'a, tylko na całokształt serialu.
Teraz, z biegiem czasu uświadomiłam sobie, ze te zagadkowe choroby sa tak mocno naciągane, ze cały serial opierał sie niemalże na fikcji z medycznego punktu widzenia oczywiście.

Jest tak, ale należy pamiętać, ze niekiedy ograniczenia są potrzebne, każdy potrzebuje wolności w szerokim znaczeniu tego słowa.
Z drugiej strony nie można dać sie zniewolić, wtedy jest jeszcze gorzej...
Uważam, ze zachowanie umiaru jest odpowiednim wyborem.

No coś Ty! To on jest chamem, Ty czujesz, że on się zachowuje jak idiota. I kieruj się tym co czujesz. Arbiter elegantiarum się znalazł...

Nie czujesz się dobrą gospodynią? Ech...

Gdy ktoś do mnie przychodzi, a ja np. właśnie postanowiłam przemeblować i nie dokończyłam dzieła, więc nie bardzo jest przy czym usiąść choćby w celu napicia się herbaty, PRZYJMĘ GO Z MINĄ ANGIELSKIEJ KRÓLOWEJ PODEJMUJĄCEJ WSPANIAŁEGO GOŚCIA NA WSPANIAŁYM DWORZE, choćby miał odstawiać swoją szklankę na parapet. Jak mu coś nie pasuje, niech spada. Gdyby słowem lub gestem mnie skrytykował, nie zaprosiłabym go więcej.

Jeśli chcesz to złóż. Ty masz być sobą To, że on jest taki a owaki i faktem nieciekawy typ, to nie znaczy, że masz przestać być taką jaką jesteś.
Pozdrawiam.

I złozyłam mu życzenia urodzinowe.Chyba był zaskoczony...

Masz ochotę na to spotkanie? Idź.
Nie masz ochoty? Nie idź.

Bądź sama dla siebie punktem odniesienia. Samej siebie pytaj i samej sobie odpowiadaj, na co masz ochotę, co lubisz, co czujesz. To Tobie ma być dobrze z dokonanymi wyborami.

ZAMIAST myśleć o jego motywacji, przyjrzyj się swojej.
Zamiast przyglądać się jemu, spójrz na siebie.

Powodzenia.

***
Przed chwilą przeczytałam bardzo mądry post, pozwolę sobie go zacytować:

hehe,kiedy patrze na siebie,widzę fajną babkę i lubię samą siebie
I w dodatku jestem ciekawa,czy na prawdę ma w mieszkaniu takie wychuchane i wydmuchane,jak opowiada?Mogłoby być ciekawie,tylko boję się,że znów wyjedzie z jakimś głupim tekstem...