Agorafobia-wspólnie damy radę !

Gdy obejrzę się za siebie mogę stwierdzić,że miniony tydzień był nawet spokojny,miły pod wzglądem mojego samopoczucia
Dziś od samego rana czuję niepokój, już zaliczyłam toaletę z rozstrojem żołądka, słyszę jak serce mi się tłucze w piersi ze zdwojoną siła...boję się
Jak zawsze próbuję siebie uspokoić -nie wiele to pomaga-wybucham płaczem-trochę lżej...
W myślach planuję sobie rozkład dzisiejszego dnia-obiecuję sobie,że zrobię błysk w pokoju-dobrze jest czymś zająć-ale czuję,że licho czai się za mna
Ciężko...

Hmm a więc wyłamię się i napisze, że mam fobie społeczną. Boję się tego, że w grupie gdy odezwę się, ośmieszę się lub spotkam się z ignorancją. Na codzień niw jestem jakimś smutasem, czasem nerwowa ale też wesoła skłonna do pożartowania. Jednak w jakiś grupach społecznych odpadam. Wiem, że to przez moje myśli. Utrudnia mi to funkcjonowanie w życiu codziennym. Nie mam problemu by odezwać się do jakieś osoby obcej ale gdy mam zabrać głos w jakieś dyskusjii to jest porażka. Co ciekawe z bliskimi mi osobami nie mam tego problemu. Dotyczy to wyłącznie grup do których mogłabym się przyłączyć.
Okropne to jest ..

Napisz więcej. Bliżej o terapii coś skrobnij.
Ja mam z tym problem od dobrych kilku lat i dopiero niedawno dotarło do mnie, że tym problemem jest fobia. Głównie dzięki temu portalowi zrozumiałam, że nie jestem sama!

Co jeszcze na ten temat,niewiele zrozumiałam niewiele do mnie dotarło co pan terapeuta mówi.Tyle by myslec pozytywnie,czuje współczucie,wsparcie w mniejszym stopniu.Nie chce byc wymagająca tutaj wiem ,że to dość trudna choroba i męcząca.Nieraz miałam rózne myśli żadnych samobójczych ale czułam bezsens życia pracuje ale niedługo koncze prace w tym roku.I martwie się juz co dalej,bo nie mam zawodu ani doświadczenia więc staram sie jakoś zyć,dużo ćwiczę gimmnastyka długie spacery muzyka,czasem bieganie z koleż. z osiedla ale to głównie wiosna latem.Jogę stosowałam ale tylko 2 miesiące pózniej juz brak funduszy.Więc od pół roku uczęszczam równiez na darmową psychoterapię która mi  bardziej pomaga na NFZ.Tego specjaliste poznałam w szpitalu gdy byłam na nerwicach 2 lata temu,także Pan Sambor to jest b,.dobry jak mi sie wydaje terapeuta.To co mówi ma jakiś sens,uświadamia pewne rzeczy.Co prawda spotkanie indywidualne jest raz w miesiącu czasem sie zdarzy 2 razy w miesiącu.Więc niedługo za 2 tyg,wybieram sie do niego ponownie z czego sie ciesze.W jakim sensie?
po prostu wysłucha mnie doradzi,naprowadzi na właściwą drogę ,da jakąś wskazówkę itp.

Agnieszkaaa84 właśnie zastanawiałam się nad psychologiem, jaką terapią ale chciałam dowiedzieć się coś więcej od kogoś kto już ma z tym styczność bo opinie o psychologach z NFZ słyszałam trochę a na prywatnego nie wiem czy mnie stać..
Po tym co napisałaś, że terapia jest oparta na jakiś bezsensownych rozmówkach i nie do końca rozumianym języku samego psychologa. Terapia nieskuteczna w zasadzie bo po tak długim czasie by nie odczuć ulgi? Poprawy? Trochę się podłamałam bo po przeczytaniy Twojej opini na temat tych spotkań to widzę, że mamy podobne zdanie na pewne tematy związane z terapią i te sprawy, które opisałaś też by mnie denerwowały.
Pamiętam , że kiedyś znajoma dostała 'skierowanie' na terapie grupową. Poszła raz.. Z podobnych powodów. Psycholog jakby klepał książkowe regułki i te podejście całe do sprawy - porażka. Ale myślałam, że to przypadek hmm. A przyznam się, że nie szukałam nic w tym związanego na forach.
Jak dla mnie to takie rozmówki w sześcio osobowej nieznanej mi grupce sa bezsensu. Nie mam problemu, żeby rozmawiać z obcymi lub by wymienić pare zdań tylko mam problem zaklimatyzować się w grupach do których mogłabym się przyłączyć ( klasa, organizacja ) !!
A wiadomo przecież, że nie odczuje potrzeby klimatyzacji w grupie na terapii bo przychodzę tam by pokonać strach przed odezwaniem się, prowadzeniu konwersacji w grupie, które uważam za grupy, gdzie muszę przebywać by do czegoś dojść, coś osiagnąć.
Może źle to rozumuje, jeśli tak to popraw mój tok myślenia
Ale ta choroba czasami doprowadza mnie do nerwicy, mam zły humor bo nie potrafie się przełamać w pewnych sprawach, przez co dużo tracę życia i stoję w miejscu!!

A jak u Ciebie ta choroba się rozwineła? Bo piszesz, że od dwóch lat. Była jakaś tego przyczyna?
Mój problem jest niestety rozległy bo od czasów gimnazjum gdzie odizolowałam się od klasy. A teraz mając 23 lata cofając się pamięcią wstecz widze to wszystko dokładnie jakie miało znaczenie na przebieg mojego życia.
Jest to cholernie uciążliwe! Do tego doszła nerwica, że czasem mam ochote rozbić komuś głowe i odbija to się na moim chłopaku. Zawsze miałam zmienny humor ( Raczek ) ale teraz mój zły humor zamienia się w nerwowość , ciągłe wróżenie, że coś nie wyjdzie, brak ochoty do działania, wspominanie przeszłości..
To wszystko wykańcza.

Tak jak piszesz o swoim tacie to czasem mam wrażenie, że też stałam się choleryczką. Jak jest ok to jest ok ale czasem ogarnia mnie taka frustracja tym wszystkim co się dzieje wokół mnie, że nie daję rady. Czasem jesten wesoła i wszystko gra a za minutę odczuwam takie napięcie w plecach i karku, złość  
Teraz gdy mam taki stan szybko podbiegam do chłopaka, żeby mnie szybko i mocno rozmasował przy karku! Pomaga choć może brzmi jak zwierzenia jakieś wariatki.
Czasem tak się czuję. Przez nadproduktywność moich myśli, przemyśleń, rozmyślań, rozważań .
Piszesz, że zauważyłaś objawy w liceum. To tak jak u mnie.. Czyli książkowo czytając artykuł na wikipedii o fobii społecznej. Piszą tam, że występuje najczęściej od 17-30 r.życia.
Czyli wszystko się zgadza.
Co mam zrobić, gdzie się udać. Czy w ogole po tylu latach da się to wyleczyć?

Jeszcze dodam, że jak czujesz, że POMOŻE Ci ta dalsza terapia to uczeszczaj. Jeśli jednak masz większe wątpliwości co do tego ( z tego powodu nie poszłaś na ostatnie spotkanie ) to zrezygnuj. Jeśli masz się męczyć... Ale jeśli widzisz choć cień nadzieji, że może coś się zmienić w twoim życiu to nie rezygnuj. Choć wiem jak trudno jest gdzieś wrócić po tym, jak już miało się co do tego jakieś wątpliwości, przez które nie pojawiliśmy się gdzieś...
Ja ostatnio zawaliłam szkołę przez tą cała fobię! Nie byłam na dwóch pierwszych zjazdach bo bardzo chorowałam (astma, alergia, ostre zapalenie oskrzeli) a gdy spotkałam się znów z tymi ludźmi (3 semestr) to coś we mnie pękło. Czułam się obco a gdy miałam się odezwać to czułam się zdrętwiała i zawstydzona
W domu jestem humorzasta ale mam dużo pokładów wariactwa (pozytywnego ) i energii a tam czułam się jak w klatce mimo, że dwa semestry było nawet ok.
Wkurzam się bo to niszczy moje życie.. Nigdzie nie potrafie zajść bo wszędzie jest kontakt z lydźmi.
Potrawie dobrze robić paznokcie żelowe czy tipsy. Mam w domu cały sprzęt i dłubie sobie na swoich paznokciach. Mogłabym w ten sposób zarabiać ale boję się tego kontaktu! O czym miałybyśmy rozmawiać itp. !! To jest chore wiem.
Kiedyś myślałam o kosmetologii i wizażu a teraz już jestem młodym wrakiem 23 latki. Bo nawet nie potrawie Liceum Uzupełniającego skończyć przez tą fobie!! Jestem wściekła na siebie, że jestem taka beznadziejna.
Wczoraj płakałam w ramionach chłopaka wciąż to powtarzając. ŻE JESTEM BEZNADZIEJNA! On iczywiście mnie pocieszał, że jestem cudowna, kochana i wcale nie jest tak jak mówię..Ale.. Moich myśli o sobie tym nie zmieni. Ewentualnie robi mi się lepiej.. Ale to wraca przy najbliższej okazji następnego dnia.
Mój chłopak jest pierwszą osobą, której przyznałam się do tego ale dopiero po umieszczeniu w tym wątku postu.. Gdy zrozumiałam, że nie jestem sama, że są osoby na tym świecie, które borykają się z takimi samymi problemami..

Co u Ciebie Agnieszko? Jak spędziłaś weekend?

czemu tu taka cisza?????