Kocham za bardzo, oczekuję za dużo... czas coś zmienić.

Mój mężczyzna też jest obyty w kontaktach z kobietami i to jest dla mnie raczej powód do dumy aniżeli do zmartwień.
Wiele razy słyszałam, że mam bardzo miłego, kulturalnego, z poczuciem humoru mężczyznę i było mi bardzo przyjemnie tego słuchać.
To kwestia zaufania. Co prawda wyznaję zasadę ograniczonego zaufania, ale nie włącza mi się żadna lampka ostrzegawcza, gdy moja druga połówka rozmawia z jakąś kobietą, przepuści ją w drzwiach, czy odwiesi płaszcz... Wiem, że to tylko jego dobre maniery.

Myślę, że nieco demonizujesz, właśnie przez tą chęć ograniczenia, zawładnięcia i pełnej kontroli. Popracuj trochę nad tym i zobaczysz, że niektóre sprawy staną się odmienne z innego punktu siedzenia.

No właśnie potrzebuję obiektywnej opinii, bo sama nie potrafię tego (już) ocenić. Przez pewien czas ignorowałam i nie zwracałam uwagi na te kontakty (zwłaszcza, że większość sytuacji jest podczas mojej nieobecności). Podanie płaszcza, przepuszczanie w drzwiach to jest zwykła uprzejmość i dobre maniery. Ale zbytnia bliskość cielesna, całusy z koleżankami to dla mnie za dużo. I nie chodzi tu o zazdrość typu że M mnie zdradzi, tego on wystrzega się jak ognia - a jedynie o to, że pewnych rzeczy "nie wypada" będąc w związku. Moim zdaniem to jest flirtowanie (nie przy mnie, ale takie mam wrażenie). Nie ma to na celu wzbudzenia mojej zazdrości, bo sama widzę jak się zachowuje w mojej obecności i myślę, że przy mnie się ogranicza.

Po pierwsze: owszem mogę i nawet wiem że dam radę (jedynym wyjątkiem jest problem z akceptacją "zażyłych" kontaktów z koleżankami)
Po drugie: zgadzam się, psychofaga miałam na myśli w innym kontekście; zresztą dopiero dziś dotknęłam tego określenia i na razie tylko zaniepokoiłam się, muszę przyjrzeć się głębiej temu zagadnieniu
Po trzecie: oczywiście że tak
Po czwarte: właśnie nadszedł czas na zmiany we mnie - po latach przerwy, długo tkwiłam w bezdennej rozpaczy, dłużej nie mogę, poszłam nawet do psychologa i psychiatry

Dziękuję, że piszecie. Nie mam z kim pogadać, wyizolowałam się zupełnie od ludzi, potrzebuję spojrzenia kogoś z boku na moje wydumane (lub nie) problemy...

Oczywiście. Jako DDA, żona alkoholika, nie mogłoby być inaczej
Chcę to zmienić, bo jest mi z tym źle i wykańczam samą siebie...

Przeczytałam, zrobiłam już wiele kilka lat temu, kiedy M jeszcze pił (widocznie za mało, dużo za mało). Wszystko zmieniło się na lepsze, wydawało mi się, że dalej może być już tylko lepiej. Było do pewnego momentu, a potem równia pochyła, wycofanie z życia, brak sił na cokolwiek i depresja. Chciałam, a nie mogłam się pozbierać. A teraz muszę. Po prostu muszę, bo się uduszę...

Hm, chyba nie tak do końca jest ze mną źle. M przekazał mi opinie osób, które dowiedziawszy się o pewnych jego zachowaniach i niedawno zaistniałych sytuacjach oraz poznawszy mój stosunek (reakcje) na nie - określiły mnie jako "bardzo tolerancyjna żonę"...

Z obserwacji i czytanych tu wątków zauważyłam, że kobieta, która coraz poważniej podejrzewa swojego partnera o bycie psychofagiem, nie myli się.

To może jest tak, jak z podejrzewaniem zdrady/romansu - jeżeli kobieta zaczyna mieć takie podejrzenia, to jest ponad 90% szansy na to że ma rację...
Co do psychofaga, to alkoholik (nawet niepijący) posiada taki arsenał umiejętności manipulowania, zniekształcania i kreowania rzeczywistości, że być może, psychofagiem jest.

Artemida, dziękuję za Twoją wypowiedź. Dzięki niej wiem, że nie jestem jakimś dziwolągiem, a po prostu mam pewien system wartości i zasad, którymi dzisiaj naprawdę mało ludzi się kieruje. Tak, jestem bardzo niedzisiejsza...

Miałam tego nie pisać, kilka razy się zabierałam. Ale chyba muszę. Mam dylemat z zaufaniem do M. Właściwie nie wiem czy to dylemat, po prostu muszę sobie to jakoś uporządkować w głowie. Chciałabym mu uwierzyć, ale jednocześnie ciągle jestem niepewna. Po ostatnim niedoszłym (chyba) romansie jestem czujna jak nigdy. Chcę wyłapać wszystko, co może potwierdzić lub wykluczyć jego szczerość. Na razie wygląda na to, że nie powinnam się czepiać, ale... No właśnie: ale. Okazuje się, że nie wszystko mi mówi. Zdroworozsądkowo wiem, że przecież to niemożliwe, sama nie mówię o wielu rzeczach, ale uruchamia mi się myślenie, że jednak może mnie oszukać jeśli będzie tylko chciał, a ja nie będę tego świadoma. Chyba tego się boję najbardziej. Nie tego, jakie świństwo może zrobić, ale tego że mnie oszuka... "Na rozum" wiem, że nie mam na to żadnego wpływu, ale potrzebuję chyba czasu, żeby się z tym oswoić, zaakceptować. Może chodzić o nieistotne sprawy, z jego punktu widzenia, to mogę zrozumieć. Nie przyznał się jednak, że kiedyś wcześniej odwiedził "obiekt" i to mnie męczy. Wiele rozmawialiśmy na ten temat, wiele mi powiedział (nawet mnie to zdziwiło), ale jeszcze są jakieś tajemnice. Albo ma naprawdę coś na sumieniu, albo nie powiedział ze strachu że mu nie uwierzę, że nic nie zaszło...
Teraz wiem, że dobrze zrobiło mi napisanie tego. Uświadomiłam sobie swój lęk przed byciem oszukaną. Niby gdzieś tam w środku to wiedziałam, ale pewnie zepchnęłabym to uczucie w jakiś ciemny kąt i udawała że go nie ma...
Pracuję nad odzyskaniem spokoju i równowagi, bardzo nadszarpniętych ostatnimi czasy.

Naprawdę tak uważam. Zgadzam się, że część osób (kobiet) wysuwa bezpodstawne podejrzenia, zgodnie z tym co napisałaś. I to jest to umowne 10%
Ja też nie ufam, też zmuszam się by nie sprawdzać i kontrolować - ale to zupełnie odrębna sprawa. W ostatnim czasie przekonałam się jak bardzo moja intuicja mnie nie myli. Dotąd podchodziłam sceptycznie do tego, a że przypadek, a że coś tam, jakieś przeczucia niczym nie poparte. Przy ostatnich wydarzeniach jednak bardziej przyjrzałam się moim odczuciom i zauważyłam że za każdym razem, gdy czułam niepokój - był ku temu powód, gdy pojawiały się podejrzenia - były one słuszne. Oczywiście nie od razu uznawałam je za pewnik, ale po czasie okazało się że się nie myliłam. Zaskoczona byłam tym, jak bardzo się potwierdziły...

Jestem dumna z siebie. Wyrzuciłam wczoraj swoje emocje - uczę się tego i dobrze mi idzie Nie dałam się im ponieść, nie pozwoliłam się zmanipulować, ani zapędzić w kozi róg. Świetnie się z tym czuję
Nie powiem, że nie czułam satysfakcji patrząc jak M gra swoją grę, a ja wiedziałam że to gra i ŚWIADOMIE mogłam nie wziąć w niej udziału

Radzenie sobie z emocjami to trening, a trening czyni mistrza
Co prawda do mistrza jeszcze mi daleko, ale widzę małe postępy (w tej materii zawsze miałam ogromny problem i w zasadzie przez to z góry skazana byłam na przegraną z wyrachowanym "przeciwnikiem").
Tak, jestem pewna swoich racji i nie chodzi aż o zdradę. Zresztą były momenty, że wolałam żeby zdradził i się wydało, niż życie w ciągłym lęku i niepewności... Przynajmniej mogłabym podjąć jakieś działania w obliczu konkretnych faktów.
A wczoraj chodziło mi o przekonanie się, jak M się zachowa, wytłumaczy w sprawie której jestem pewna. Oczywiście nie mogłam liczyć na całkowitą szczerość... dlaczego mnie to nie dziwi

Drodzy Forumowicze,
Jestem studentką V roku Socjologii. Bardzo proszę o wypełnienie poniższej krótkiej ankiety, która posłuży mi jako materiał badawczy do pracy dyplomowej dotyczącej problematyki toksycznej miłości: www.ankietka.pl/ankieta/98663/toksyczna-milosc.html
Dziękuję serdecznie!