Internetowa znajomość - czy przenieść ją do 'reala'?

Audreyko, nie widzę przeszkód, żeby się z nim spotkać. Wybierz tylko jakieś publiczne miejsce, żeby czuć się bezpiecznie i spotkajcie się. Zobaczysz jak się dalej znajomość rozwinie. Nie ma sensu "gdybać" i układać scenariusze.

Po co zakładasz scenariusz, że będziecie się sobie żalić? Skąd wiesz, że nie będziesz miała ochoty na to, żeby Cię przytulił? Ty za dużo myślisz. Po prostu się spotkaj i na zaistniałe sytuacje odpowiadaj na bieżąco.
Nie musisz też mu tłumaczyć, że spacer po parku jest niebezpieczny. Wystarczy powiedzieć, że masz ochotę porozmawiać i wolisz rozmawiać w przytulnym lokalu niż w zimnym parku.

Więc się z nim spotkaj, żebyście się wzajemnie nie idealizowani wiecznymi rozmowami przez neta. Pamiętaj, że zawsze możesz ostudzić jego zapędy, chociażby podkreśleniem, że podchodzisz do tej znajomości wyłącznie koleżeńsko.

Dziękuję za jeszcze jedną odpowiedź, lecz chyba dam sobie z tym wszystkim spokój. Ogólnie jestem osobą nieufną a on zaprosił mnie właśnie na spacer i ja odmówiłam po czym on się ulotnił i tak chyba będzie lepiej. Ja za bardzo się do takich znajomości przywiązuję, w takim sensie, że się przejmuję takimi znajomymi a powinnam to olewać, wtedy nie było by tyle poświęconych godzin na rozmyślanie.
Dziękuję jeszcze raz za wszystkie odpowiedzi

Jestem ze śląskiego. Czemu myślisz, że to może być ten sam człowiek? W sumie nie opisałam tutaj jakoś zbyt wiele szczegółów chyba.

No ja właśnie też jakieś tam obawy co do tego parku mam choć w sumie on powiedział, że kawiarnia to nie jest zły pomysł ale po prostu z braku funduszy na razie nie może sobie na to pozwolić. Ja to rozumiem ale dzisiejsze jego szybkie pożegnanie dlatego, że nie chcę do tego parku iść teraz jeszcze bardziej te obawy podkręciło, więc myślę że jak do mnie napisze to po prostu mu wyjaśnię co i jak i się rozstaniemy.
Dziękuję za odpowiedź i również pozdrawiam

Widzę, że podobnie jak ja podchodzisz do takich spraw, też jestem nieufna co do takich znajomości. A wytłumaczenie, że brak mu funduszy na kawiarnie to jakies marne, przecież nie musicie wiele zamawiac, chodzi o to żeby porozmawiać, no tak czy nie ?? Równie dobrze możecie się spotkać w innym publicznym miejscu, jeśli nie w kawiarni to gdzie indziej. Ale żeby publicznie było. Jesli sie nie zgodzi to ja bym sie nie spotkala. Albo zaproponuj kompromis, opcja z koleżanką, o ile masz jakąś zaufaną osóbkę. Może się facet okazać w porządku, ale skąd masz to wiedzieć jak go nie widziałaś, zaproponuj najpierw miejsce publiczne, a np na drugim spotkaniu park, jesli nie to mi się czerwona lampka by włączyła na takiego osobnika.

Mam wrażenie, że gość zbyt nachalnie pragnie spotkania bez świadków i to na tym "przytulaniu" mu chyba najbardziej zależy...

Proponuję z nim pogadać, wyjaśnić swoje obawy i zaproponować któryś z kompromisów. Jeśli oparcie się na nic innego nie zgodzi i tylko bedzie chcial w parku sam na sam to trudno. Ale powinien zrozumieć Twoje obawy, jesteś kobietą i masz prawo dbać o własne bezpieczeństwo, przecież zawsze można trafić na niewłaściwego człowieka np. gwałciciela i co wtedy ? uciekać ? jak można było do tego nie dopuścić. Jak po rozmowie dalej bedzie sie przy swoim zdaniu upierać to po prostu mu podziękuj i się nie spotkaj tak jak ja to zrobiłam.

On po prostu pracuje w tygodniu do 18 a w weekendy ma szkołę też do późnych godzin popołudniowych i dlatego tylko taka pora wchodzi w grę. Zobaczymy czy w ogóle się jutro odezwie czy jednak po dzisiejszym stwierdził, że skoro nie lecę jak na skrzydłach do tego parku by się z nim spotkać to mnie olewa.

Edit: no niby się nie spieszy ale po pierwsze ja czasem go nie rozumiem kiedy coś pisze i nie wiem jak mam to odczytać i dlatego uważam, że jakbyśmy pogadali na żywo byłoby mi wtedy łatwiej. Poza tym już mi jest naprawdę ciężko czytać to jak mu się niby podobam i że chciałby mi pokazać jak mu na mnie zależy. Przecież to nonsens jakiś jest, przynajmniej według mnie.

Remontował auto i ponoć na to wydał swoje ostatnie pieniądze. Nie wiem, nie chcę oceniać ale po przeczytaniu Waszych postów już mi chyba przeszła taka ochota na poznanie go bo faktycznie może być jakiś dziwny. Tak jak mówię, zobaczę jeszcze jutro czy się odezwie i czy jak mu to wszystko napisze on mi odpowie tylko 'no to cześć, miło się gawędziło' czy będzie chciał coś wytłumaczyć, pogadać dalej.

Ja poznałam tak swojego narzeczonego. Przyjaźniliśmy się przez internet aż spotkaliśmy się nad jeziorem, nad które chodzi masa ludzi - takie miejsce publiczne. W ten sam dzień pojechałam z nim i moją przyjaciółką do centrum handlowego jego samochodem (!), ale to po kilku godzinach rozmowy z nim sam na sam - widziałam, że można mu ufać, inteligentny, miły, szczery. Na następny dzień znowu przyjechał, znowu poszliśmy nad jezioro. Później siedzieliśmy w jego samochodzie, miał mnie podwieźć do domu, jakoś wyszło, że mnie przytulił, tak po prostu. Od tego przytulenia wszystko się zaczęło (a może i od pożegnalnego spojrzenia dzień wcześniej ), dziś mieszkamy razem i odliczamy dni do ślubu. Pójdź na to spotkanie, zobaczysz jak będzie. Ja wtedy byłam po nieudanym 3letnim związku, a jego traktowałam jak przyjaciela z neta i nie chciałam się wiązać, a zobacz co z tego wyszło. Nie myśl tyle i głowa do góry.

Ile macie lat?
Ja nie spotkałabym się w parku, bo:
1. zimno
2. nikogo nie ma
3. niebezpiecznie
4. ławki mokre i zimne, drzewa szare = będziecie chodzić bez celu (czyt. opcja tylko dla zakochanych)
5. nie znasz go
6. wiesz o nim tylko tyle ile sam Ci napisał (mogą to być kłamstwa)
7. nie jest zaangażowany, skoro sam tak łatwo odpuszcza i nie proponuje Ci żebyś sama wybrała miejsce spotkania
8. dopisz sama

i zrób obok taką samą listę plusów..

A ja napisałam, że bardzo nie chciałam być z nikim w związku (wcześniej byłam z kimś 3 lata i miałam dość) i żebyś zobaczyła co wyszło z takiej internetowej przyjaźni, nagle okazało się, że moje bronienie się przed związkiem i myślenie podobne do Twojego jest bezcelowe. Nagle jego przytulenie sprawiło, że przestałam tak myśleć.
Boisz się, że będzie Cię chciał przytulić, a nie jesteś przecież dzieckiem, masz swój rozum i głos, przecież możesz mu powiedzieć jakby chciał to zrobić, że nie chcesz i już, nikt Ci nie każe zmieniać zdania i czuć tego co ja poczułam. Mówiłam tylko, że czasem zakładamy A, a dla naszego szczęścia wychodzi B, więc bezsensu jest panikować, że ktoś sobie coś tam wyobraża. Jesteś dorosła, więc bądź dojrzała.
Co do miejsca spotkania wybrałabym np. ławka na rynku, jak tak bardzo on nie chce iść do kawiarni.

Co ? od kiedy to zaoczna szkoła jest co tydz ????Niech facet nie przesadza bo  na pewno ma 2 weekendy czy tam 1 wolny w mies. Jakby mu zależało to by nawet nie poszedł na te zajęcia tylko 1 dzień sobie odpuścił. Kolejna sprawa że w późnych porach lepiej idźcie do kawiarni , baru czy nawet pizzeri. Bez przesady ale 10 zł go nie zbawi w końcu zarabia i na paliwo wydaje nie tyle ale więcej. Śmierdzi mi tu jakimś zboczeństwem...wiadomo nie powinno się osądzać ale ....miałam dawno temu takie sytuacje i facet dający takie propozycje nie liczy na zdrową przyjaźń tylko bardziej na seks...od takich z daleka...park , ciemno, zimno, nachalność = coś złego

miodowyblond - wiem, rozumiem i jeszcze raz dziękuję za rady

Remi - no właśnie mi też to nie bardzo pasuje. Ja mu mówiłam, że zdjęcie i suche pisane słowa (nawet z emotkami, których i tak mało używamy) to nie wszystko, że liczą się gesty, zachowanie, mimika twarzy i w ogóle wszystko. Ale on nie, nadal swoje z tym przytulaniem. Ja pisałam, że się na takich sprawach nie znam, jednak i tak coś mi tu nie pasuje, tak na zdrowy rozsądek.

frytka292 - tak mi się wydaje właśnie, że ma wolne co 2 tygodnie bo inaczej by do mnie nie pisał o godzinie 11 w niedzielę. Ale teraz chyba wypadł ten weekend szkolny i dlatego mówił o wieczorze i zaproponował ten spacer bo ostatnio dosyć dużo o tym rozmawialiśmy. Wie, że ja mam zawsze wolne to pewnie myślał, że się zgodzę a tu zonk i się pewnie wkurzył. Co do drugiej części wypowiedzi to ja tak jak mówię jestem ostrożna i pomimo tego, że człowiek wydaje się w porządku to i tak biorę poprawkę na to, że może być jakimś psycholem, więc spokojnie, żadnego parku późną porą nie będzie.

charlotte_harris - wiesz, ja też mam czasem takie wrażenie. Pisał kiedyś, że nie szuka nikogo na siłę ale tu wyskakuje z tym przytulaniem i że mu się podobam. Ja rozumiem, że mu bliskiej osoby brakuje ale to mi wygląda na rzucanie się na pierwszą lepszą dziewczynę która ma ochotę z nim rozmawiać. Jeszcze nie jest pewne czy urwała się na 100% bo on mnie zapewniał, że z jego strony to się nigdy nie zdarzy ale może odmowa spaceru ochłodziła jego zaangażowanie

Póki co nic nie napisał (pewnie szkoła) i może to i lepiej bo coraz bardziej nastawiam się na koniec znajomości zbieram siłę by mu to powiedzieć - staram się być po prostu uprzejmą osobą nawet w stosunku do takich znajomości, jednak chyba czasem trzeba tą uprzejmość pominąć.

Remi - po prostu wydaje mi się, że ma on podobny charakter do mojego, często to co pisze mogłabym napisać o sobie. Jego zainteresowania i wartości również pokrywają się z moimi. Chciałabym by był moim kolegą/przyjacielem ale nic więcej ponieważ w moim życiu nie ma miejsca na jakiś związek, mam inne priorytety. A spotkanie wyobrażałam sobie normalnie, bez żadnego stresu, właśnie w tej kawiarni żeby móc sobie porozmawiać i zobaczyć czy moje wyobrażenie o nim jest słuszne. Nie mam nic do spacerowania po parku ale nie w taką porę roku gdy jest już ciemno i zimno i park jest wyludniony.

Remi - obserwuję ludzi wokół mnie i widzę, że to co najpierw było takie obiecujące później zaczyna się sypać i pozostaje tylko smutek i żal. Jeśli tak ma to wyglądać to wolę być sama bo siebie znam i wiem czego mogę od siebie oczekiwać. Poza tym jestem osobą nieufną i zawsze mam obawę, że ktoś mógłby się chcieć tylko ze mnie ponabijać. Również w to wszystko wchodzi wychowanie, zachowanie członków rodziny. A priorytetem jest nauka.

Remi - oczywiście, jeśli na stopie przyjacielskiej to tak. Jednak związek to coś innego i wymaga hmm większego nakładu myśli i czasu a ja nie mam później zamiaru cierpieć i wyrzucać sobie ile to tego czasu na rozmyślania o drugiej osobie poświęciłam. Tak, podchodzę do tego od razu z nastawieniem, że kiedyś się skończy, więc po co zaczynać skoro potem będzie ból. Ale tego nastawienia nie zmienię.
O nauce zbyt dużo mówić nie chcę. Powiem tylko, że straciłam rok i było to dla mnie bardzo ciężkie przeżycie, więc postanowiłam, że teraz postaram dać z siebie wszystko.
Każdy ma inne przekonania i ja je szanuję

No cóż, po prostu studiuję pewną filologię. Mam świadomość, że są tam ludzie potrafiący więcej ode mnie dlatego by do nich wyrównać muszę włożyć w to więcej pracy.
Tzn. ja do takich znajomości podchodzę tak, że pomimo iż one kiedyś się kończą to zawsze coś po nich zostaje, więc nie jest to strata czasu. Ale pod koniec takich znajomości nie ma jakiegoś wielkiego bólu. Jest może smutek ale wyżej stawiam to co czego się dowiedziałam/nauczyłam i ile miłych chwil spędziłam i naprawdę zawsze takie doświadczenia doceniam i wspominam je z uśmiechem.

Jestem przeciwnikime nawiązywania REALNYCH NA ZYWO znajomosci  przez internet,czy to jakies związki, czy tez przyjaźnie
Ewentualnie jak chcecie gdzies sie spotkac  to w publcznym miejscu w centrum miasta w kawiarni, restauracji, i poromawiac w oczy, jednakze jakos niezabrdzo mnie przekonują nawiązania internetowych milosci przez internet
I sama mam znajomą, co czatowala od jakiegos czasu z kims, spotkaki sie na zywo, byli ze soba 2 lata, ale jednakze nie pojmuje tego fenomenu nawiązywania jakis powaznych znajomosci przez internet, gdzie dochozi do spotkania oczy w oczy

mortisha - ja również nigdy nie podchodziłam do takich znajomości z ewentualnym spotkaniem ale tak jak napisałam ten chłopak wydaje się do mnie podobny, więc miałam ochotę i chęć poznać go na żywo, zwłaszcza że daleko nie mieszka i mógłby zostać kolegą/przyjacielem takim z prawdziwego świata.

sunny66 - póki co się nie odezwał.

Remi - a cóż mam zrobić? Jeśli się odezwie to pogadam z nim i albo zakończymy znajomość albo pociągniemy ją dalej.

Popieram No ważne by być z tobą, a nie miejsce.

Audery'ka! Spotkałaś kolegę przez internet, porozmawialiście sobie i teraz czas na spotkanie w realu. Dogadajcie się i tak zorganizujcie spotkanie, aby było bezpiecznie dla Was oboje oraz abyście sobie dali wolną wolę. Przykładowo spotykanie się, kiedy on mówi, że chce Cię przytulić, a Ty niekoniecznie tego chcesz nie jest dobre.

Moja propozycja to ustalić:

(1) spotykamy się centrum handlowym, pod schodami ruchomymi xxxxx
(2) dajemy sobie rękę "Na cześć" i buzi w policzek
(3) następnie idziemy na kawę, gdzie siedzimy pół godziny; nie trzymamy się za ręce, rozmawiamy jak kolega z koleżanką
(4) po tym czasie wracamy do siebie
(5) przez internet obgadamy co dalej

Czyli niech każdy powie jak sobie wyobraża spotkanie i tak zróbcie -- wg planu. Jakby ktoś chciał powiedzieć, że to głupie, to proszę o ifnormację w którym punkcie jest zagrożenie.

Odezwał się i rozmawialiśmy trochę. Wytłumaczyłam mu, że absolutnie nie spotkam się z nim w parku i powinien mnie zrozumieć, on jednak twierdzi, że nie widzi różnicy pomiędzy załóżmy centrum handlowym a parkiem ale w geście uprzejmości dla mnie możemy umówić się np. pod jakimś centrum. Trochę to dziwnie zabrzmiało ale dobra.
Wyjaśniłam mu również, że nie mam w zwyczaju 'klejenia się' do nowo poznanych ludzi i wydaje mi się, że już to mniej więcej skumał. Jeśli się umówimy to chyba z czystej ciekawości na to spotkanie pójdę ale raczej nastawiam się na to, że mu podziękuję za znajomość ponieważ ciągle wypytuje się czy jest szansa na coś więcej niż tylko przyjaźń. Zresztą gdy mnie pozna to i tak pewnie mu przejdzie Ale tak jak napisałam: ciekawi mnie czy jest to normalny człowiek czy jednak jakiś pokręcony typ.
Niemniej dziękuję za wszystkie odpowiedzi - i te co mi pomogły i za te, które uważam, że w moim wypadku były bezcelowe. Bo każdy ma prawo do wyrażania własnych opinii i ja to szanuję

Ponad rok temu na pewnym portalu randkowym poznałam mężczyznę.
Pisałam z nim trochę, dość szybko zrezygnowałam jednak z tego portalu, bo nie spełniał moich oczekiwań.
Pisaliśmy więc maile ... takie o życiu, o swoich problemach ... o pracy. O wszystkim i o niczym.
Po kilku miesiącach jakoś ucichło. Po jakimś czasie men znów napisał: co słychać, jak leci ... i zaczęliśmy pisać dalej. Taka przyjaźń mailowa. Na początku chyba wysłaliśmy sobie fotki, było tak bez ochów i achów! bez emocji. W międzyczasie men bardzo mnie dopingował w gubieniu kilogramów, nie widząc mnie, później wspierał w sytuacji, gdy zaczęłam spotykać się z facetem, który okazał się totalnym dupkiem.  Nigdy nie proponowaliśmy sobie nawzajem spotkania. Niedawno okazało się, że potrzebuję pilnie towarzystwa na bardo ważną imprezę. napisałam mu o tym, zaproponował, że przyjedzie. SZOK ... bałam się kim się okaże w realu. Ale zdecydowałam się na to.  W  realnym świecie okazał się bardzo fajnym człowiekiem ... przyjaźnimy się, nie spotykamy się. Tak więc rożnych ludzi można spotkać w sieci.  Jest też wielu popaprańców i na to trzeba bardo uważać. Dla mnie p jeśli men nie ma ochoty spotkać się w miejscu publicznym i w świetle dnia - jest nic nie wart, szkoda sobie zawracać głowę.

Długo się nie odzywałam ale znajomość jakoś przetrwała i dzisiaj ma się właśnie przenieść do 'reala' Jesteśmy co prawda umówieni na 21 ale patrząc na dzień tygodnia oraz miejsce jakie uzgodniliśmy nie wydaje mi się żeby było to szczególnie niebezpieczne. Stwierdziłam, że zaryzykuję bo jasno określiłam, że spotkanie ma charakter koleżeński oraz wybrałam centrum miasta - główną ulicę. On na to przystał, więc cóż... w końcu się przekonam czy jest to człowiek normalny czy jakiś psychol. O ile nie zdezerteruję bojąc się tej drugiej opcji

czekamy na relację

Może strach go obleciał, tzw. trema

Nie miałam odwagi tego powiedzieć, ale też tak sądzę (

Na portalach randkowych roi się od różnego rodzaju cudaków. Są tam osoby, które klikają sobie dla zabicia czasu, takie, które nie mają odwagi niczego przenieść do reala, takie, które udają kogoś zupełnie innego niż są, takie, które mają żonę i stado dzieci - no mnóstwo jest takich różnych. Są też całkowicie normalni mężczyźni. Rzecz w tym, żeby odpowiednio szybko cudaka rozpoznać. I od razu kasacja - bez dociekania "a dlaczego", "a może jednak". U Audreyki od pierwszego posta czuć było kombinatorstwo. Mam nadzieję, że nie da się przekonać do kolejnej próby z tym samym egzemplarzem, bo idę o zakład, że na jej "żegnam" na komunikatorze reakcją będzie, że przesadza, że był straszliwie zajęty, że przeprasza, że ona strzela focha i że jak się umówią następnym razem to on na pewno będzie...

Edit:
Audreyko, nie zrażaj się. W świecie wirtualnym są te same osoby, które każdego dnia spotykasz w normalnym świecie. Tylko musisz szybszą i skuteczniejszą selekcję robić. Jestem zwolenniczką przenoszenia znajomości wirtualnych do reala. Ale bez pisania miesiącami i wodzenia za nosek. Jeśli ktoś Ci odpowiada, wydaje się fajny, macie o czym gadać w necie - spotkaj się z nim. Ale bądź wrażliwa na takie sygnały, jakie ten egzemplarz dawał Ci od samego początku.

No właśnie chciałabym, żebyś się nie zrażała i pozostała otwarta na nowe znajomości. Również internetowe. Nie warto rozpamiętywać epizodu z jednym, który miał problemy ze sobą Jest mnóstwo normalnych, fajnych facetów. Koło Ciebie i w internecie,