śmierć ukochanego męża...

nelko23,
śmierć bliskiej osoby jest bardzo trudnym przeżyciem. Śmierć niespodziewana, z zaskoczenie, jeszcze trudniejszym. Jeśli do tego wszystkiego dodać młody wiek i Twój, i Twego męża oraz to, że jesteś w ciąży, to... bardzo, bardzo Ci współczuję.

Wiem jedno, udawanie, nawet przed znajomymi, że wszystko jest w porządku nie ma sensu. Ukrywanie swych uczuć - też nie. Wbrew pozorom tzw. nieradzenie sobie w takiej sytuacji jest najlepszym sposobem na poradzenia sobie.
Nie bez powodu żałoba w kościele katolickim trwa rok. Daj sobie czas.

Tutaj, na forum, jest wątek założony i kontynuowany przez osoby będące w żałobie po najbliższy im osobach: http://www.netkobiety.pl/t2506.html

dziękuję za współczucie..

Witam wszystkie NetKobiety.....Nie wiem czy znalazłam się w dobrym miejscu...ale pragnę się zintegrować z osobami,które straciły ukochaną osobą...Ja również do nich należę...Mam 32 lata....dotychczas byłam bardzo szczęśliwą i zakochaną osobą....Poznałam wspaniałego mężczyznę...decyzja o wspólnym życiu była najlepszą jaką mogłam podjąć...Tworzyliśmy niezwykle udany związek,w którym zachowane były wszelkie wartości,,,szacunek ,przyjaźn,miłość,wierność,całkowite oddanie ,potrafiliśmy wspaniale się porozumieć,wzajemnie uczyć,,,i cieszyć się każdą chwilą razem,,,,,to było coś niesamowitego,,,wspólne plany staraliśmy się realizować w miarę możliwości,planowaliśmy ślub i powiększenie rodziny,,,kupiliśmy obrączki.....ale czasu Nam zabrakło.....Mój Ukochany w niespodziewany zapewne i dla Siebie jak i dla Nas wszystkich dzień po prostu się nie obudził....Miał rozległy zawał serca....Lekarze mimo reanimacji nie dali rady uratować Jego Serduszka.Umarł....Właśnie minęły 4 miesiące od Tego Dnia...Moje życie zmieniło się z Radosnego w Smutne i Bolesne....Nie potrafię się pozbierać,,,czas nie leczy rany...powoduje tylko stan świadomości że Kogoś Kogo Tak Bardzo Kochasz Już nie ma wśród Nas...Dużo się modlę...o Jego Duszyczkę i o Siebie o To Aby Bóg dał mu Miłosierdzie a Mi siłę do dalszego życia...Nie potrafię się zmotywować do czegokolwiek,,,jestem tak bardzo zagubiona ale chwilami podnoszę głowę do góry i mówie Najdroższy przecież TY musisz być ze mnie dumny i muszę się pozbierac....ale zanim to zrobię pewnie minie trochę czasu....ważne że probuję sobie to wytłumaczyć....Tęsknie strasznie za Nim....Płaczę jak wspominam cudowne chwile....ale też dziękuję Bogu że pozwolił Nam się spotkać połączył Nasze drogi życia w jedną...Mam nadzieję że kiedyś się spotkamy i dalej będzięmy budować to czego nie zdążyliśmy.....Miłość nie umiera nigdy zmienia tylko formę...I ja żyję tą miłością....