Szczęście własne w małżeństwie.

OK, jednak są w tymże małżeństwie przeróżne decyzje, kompromisy (nadal nie wiem co to takiego) gdy własne szczęście schodzi na plan dalszy. Czy tak da się żyć?

No dobra: Kiedyś rozmawiałam z koleżanką na temat małżeństwa i różnych spraw z tym związanych. Jest bardzo wiele rzeczy, które jej nie do końca w tym związku odpowiadają, wiele postaw jej męża, które również jej nie odpowiadają (na pewno idealnie nadawałaby się do wątku "Czy pytacie partnera o pozwolenie..." ) często chodzi tam, gdzie nie ma ochoty, spotyka się z ludźmi, z którymi nie ma ochoty- bo jej mąż tak zadecydował. I gdy naturalnie się obruszyłam, wyraziłam swoje zdanie na ten temat, usłyszałam: "A czy szczęście jest w związku najważniejsze? Naprawdę nie ma nic wyższego?"....

A co z kobietą, która ma męża, dba o dom, wychowuje/wychowała dzieci, jej mąż jest politykiem lub biznesmenem. W pewnym momencie swojego życia zdecydowała, że kariera męza jest ważniejsza, że on gra pierwsze skrzypce, ona usuwa się w cień, ze swoimi pragnieniami. Pytana, czy jest szczęśliwa, mówi; "Jestem szczęśliwa gdy widzę że mój mąż i dzieci są szczęśliwi".
Jak uważacie, czy to prawdziwa miłość? Poświęcenie? Zycie w kłamstwie?

Mam jeszcze 1 przypadek: Młoda mężatka. Mąż pracuje do późnych godzin, taki ma zawód. Ją boli to, że mają dla siebie tak mało czasu. Zaczyna myśleć o rozwodzie, tłumacząc: "Nie jestem szczęśliwa", na co słyszy od siostry: "Czy twoje szczęście jest tu najważniejsze? Nie potrafisz dostrzec nic innego poza swoim "ja"? ".

co do pierwszej sprawy, ja tak mam, maz sie rozwija, pracuje wiele godzin, szkoli a ja w domu z dziecmi i wiesz co...kurcze jestem szczesliwa, ze mojmaz po 15-20h pracy wraca do domu i ma wszystko porobione i nie musi sie niczym martwic, ciesze sie ze moje dzieci nie biegaja z kluczem na szyji, ze mam czas nauczyc core piec ciasto a syna sprzatania. nie uwazam ze siedzac w domu nie jestem szczesliwa, jestem szczesliwa dzieki nim, ich "dziekuje" pwodouje moje szczescie, docenienie. naprawde mi dobrze, choc zdaje sobie sprawe ze jest to "zalezne" od kogos, ze zyje ich zyciem, ale ja inaczej nie umiem i jest mi super!

a co do przykladu tego z mloda zona...juz ktos tu mowil, ROZMAWIAC! to jest najwazniejsze, czlowiek wiele rzeczy jest w stanie przetrwac, przyzwyczajc sie, wiec moze i ona sie przyzwyczaj malo tego, z czasem to nie bedzie udreka tylko normalnosc, a jesli jej sie nie uda to oczywiscie ze musza ze swoim mezem sie dogadac, przeciez wystarczy np zeby on 2 dni w tygodniu pracowal krocej.

Byłoby idealnie, gdybyśmy mogli być wolni. Gdyby ludzie byli ze sobą z miłości, dlatego że chcą być ze sobą. Teraz często się nie kochają, a łączy ich dom, kredyt, przysięga, ale NIE miłość. Przykre to.

Na słowo "wolni" od razu wszyscy krzyk podniosą. Mało który mąż chce, aby jego żona była wolna. Głupio byłoby gdyby żona mogła w każdej chwili odejść, prawda? Ale czy na pewno? Może wtedy by mąż ją bardziej szanował? Może wtedy był by pewien, że skoro żona jest to znaczy, że chce z nim być.

No tak... są jeszcze dzieci. Ktoś się nimi musi zająć. Kto? Mama? Opiekunka? Może jakaś instytucja? Ktoś musi pracować w tym czasie. To może ojciec się zajmie, a żona pójdzie do pracy? Dzieci ograniczają wolność. Ograniczają na jakiś czas. Wtedy trzeba być razem.

Żona musi chodzić tam, gdzie mąż chce. Ale ona nie chce tam chodzić. Nie powie tego mężowi, bo on wybuchnie, będzie na nią zły. On nie zrozumie, że ona nie chce. Sam też nie pójdzie, bo ona powie, że gdyby kochał, to by tam nie chodził...

Na to wszystko nakłada się jeszcze seks, zdrada. Trzeba przyznać, że sprawy są skomplikowane.

Może cały model społeczny jest do bani. Ale nie śmiem go krytykować

Jeśli rozmawiali przed ślubem o planach na przyszłośc, to powinna wiedziec jakie mąż ma aspiracje zawodowe, w jakim zawodzie praca go satysfakcjonuje.
Np. ja mam nienormowany czas pracy, pracuję conajmniej 12 godzin dziennie, w weekendy, w święta, w Sylwestra, nie mam stałego grafiku, więc planowac cokolwiek mogę najwyżej na kilka dni do przodu i to też nie zawsze. Zdarza się, że muszę przyjśc wcześniej, zostac dłużej, w dzień wolny dzwoni współpracownik czy mogę przyjśc na kilka godzin, bo się nie wyrabiają. I przychodzę, zostaję tak długo jak trzeba. Mój mąż wiążąc się ze mną wiedział, że nie wyobrażam sobie pracy w innym zawodzie, że jej nie zmienię, że lubię to co robię i taki tryb życia. Gdyby mi teraz powiedział, że myśli o rozwodzie, bo nie czuje się szczęśliwy przez to w jakich godzinach pracuję, to uważałabym, że to jest bardzo nie fair, bo przecież wiedział jaki zawód wykonuję, i jak to wygląda.

Jeśli plany zawodowe miał inne, a wyszło jak wyszło (bo np. stracił pracę w swoim zawodzie, znalazł w innym) to nie widzę tu podstaw do rozwodu, w końcu trzeba gdzieś pracowac, zarabiac i za coś życ. Czy żona byłaby szczęśliwa, gdyby mąż mając wybór między tą pracą w późnych godzinach, a bezrobociem wybrał bezrobocie? Nie zawsze można miec tą idealną pracę w idealnych godzinach, byc może po jakimś czasie mąż znajdzie pracę w swoim zawodzie i znowu będzie pracował w podobnych godzinach jak wcześniej.

Jeśli jakiś czas po ślubie wpadł na pomysł przekwalifikowania się (dlatego, że inny zawód mu się bardziej spodobał, nie z powodów finansowych), to powinien to omówic z żoną.
Np. nie zostałabym przewodnikiem wycieczek zagranicznych, chocby nie wiem jak bardzo mi się to nagle spodobało, mając małe dzieci i pracującego męża, bo zakładając rodzinę biorę na siebie pewne zobowiązania.

To tak jakbym wyszła za policjanta i miała do niego pretensje o to, że w środku nocy dostaje wezwanie, albo, że nie rzuca wszystkiego i nie wraca z pracy równo o 17. Wiedziałam na co się decyduję - nie mam prawa narzekac.
Mój mąż wiedział jak wygląda moja praca, ożenił się ze mną, więc podjął decyzję, że mu to odpowiada.
Równie dobrze mógły poczuc się nieszczęśliwy, że nie jestem blondynką. I co, mam przefarbowac włosy, bo mu się nagle odwidziało i po kilku latach małżeństwa przestałam mu się podobac jako brunetka?

Ciekawy temat został poruszony.., Szczeście własne w małżeństwie.:)
Czytając Wasze posty - zastanowiłam się jak to jest z tym szczęściem. Wiele definicji szczęścia można by tu przytoczyć ale tak po ludzku w paru zdaniach mogę podzielić się z tym jak ja to widzę.
    Dla mnie szczęście zawsze będzie kojarzyć mi się z jednym z moim mężem. Cieszę się, że jest, że go spotkałam na swej drodze i razem kroczymy nią od ładnych paru lat.
   Ktoś tu dość trafnie napisał zgadzam się z ta wypowiedzią, że małżeństwo to pewien kompromis dodam tylko, że to niemal sztuka miłości i tej sztuki warto się nauczyć. Porównam może tą miłość do pewnego pięknego ogrodu. Gdzie wszystko kwitnie aż miło popatrzeć a szczególnie wiosną.   Każda mądra żona powinna dbać o ten ogród bo wiadomo czasami bywają chwasty.
Zacytuje tu pewnego filozofa niemieckiego dość ciekawie napisał esej pt..? Mieć czy Być?
Fromm wierzy w wolność, w prawo człowieka do bycia sobą, do walki przeciw wszystkim tym, którzy usiłują nie dopuścić, żeby stał się sobą. Frommowska orientacja stylu życie BYĆ a nie MIEĆ wyklucza do traktowania kogokolwiek przedmiotowo.  Wspomnę tu tylko że mam na myśli nie tylko naszego kochanego partnera ale również i dzieci jakie z nim mamy tworząc wspólnie rodzinę.
Troszkę już dreptam po tej Ziemi i nie jedno widziałam. Bywa tak, że mąż czy żona traktują drugą swa połowę jak własność myślą sobie...To mój mąż/ moja żona. Fakt moja ale czy do końca moja? Uważam ze nikt nie jest czyjąś własnością nikt nawet żona czy mąż.  Za Frommem powiem warto BYĆ  dla tej drugiej osoby- póki jest najważniejsza w naszym życiu. Być... Bo szczęście Jej jest dla mnie najważniejsze. Wtedy można czuć się spełnionym kiedy dajemy siebie drugiej osobie nawet jak nie zawsze coś tam się nam podoba nie ze wszystkim się zgadzamy. Warto wspólnie rozmawiać o danym problemie np.przy rannej kawie:)  Pamiętajmy o jednym że nasz wybraniec powinien być nie tylko naszym mężem ale w szczególności naszym przyjacielem bardzo ważnym przyjacielem,  którego warto uważnie słuchać i wspólnie podejmować słuszne decyzje te ważnie i te miej ważne. Iść razem to chyba najlepszy cel jaki można mieć we wspólnym tu życiu. Nikt nie powiedział nigdzie, że życie jest usłane tylko różami czasami bywają chwasty i warto z nimi walczyć.
" Kochać oznacza powierzyć się komuś bez żadnych zastrzeżeń, oddać się całkowicie w nadziei, że nasza miłość wywoła miłość człowieka, którego kochamy. Miłość jest aktem wiary; każdy, kto ma mało wiary, ma mało miłości."

luc - podoba mi sie Twoje zdanie.

A czy małżeństwo nie jest też po troszę próbą naszej siły charakteru i woli wyjścia i otwarcia się na potrzeby/oczekiwania drugiej strony?

pati31 Zgadzam się w zupełności.

Bullit Ciekawe pytanie postawiłeś. No NIBY TAK! Ale spójrz na ilość rozwodów dziś- ta liczba nie mówi, ze człowiek chce się otworzyć na człowieka.

Ale czy ja wiem, czy tak materialnie??.... jakoś trudno to sobie wyobrazić, zwłaszcza że w naszym kraju rozwodzi się najczęściej klasa średnia.

Dlugo ,dochodzilam do swoich przekonan ,wiele wycierpialam przez meza.
Dlugo sadzilam ze bylismy dobra para, .
Powod rozwodow jest bardzo prosty ,zazwyczaj ludzie mlodzi ,ktorzy zbyt wczesnie wiarza sie na stale sie rozwodza.
Nie sa dojrzali ,nie wiedza co to jest malzenstwo ,wielu niemialo wzorcow w domu ,wielu pomylilo pozadanie z miloscia -gdzie przy problemach codziennosci powstaja konflikty.
Moim zdaniem bieganie po terapetach nic nie da trzeba szukac dalej,bo nikogo sie nie da zmusisc do milosci ,szacunku oddania -czlowiek musi najpierw poznac siebie by potrafil stworzyc pelna i szczera relacje .
Niestety nasze czasy dodaktowo oglupiaja ludzi -zwlaszcza tych ,ktorzy sa krotko mowiac pusci ...........

No dobra, a jeśli żona chce spędzić wakacje nad morzem, a mąż w górach, to co zrobić?

a w Polsce?:D Łódź?:D

Jeśli mamy dwa tygodnie, to najlepiej podzielić urlop na pół i odwiedzić obydwa miejsca.
Jeśli nie mamy tak długiego urlopu, pojedźmy na Mazury

U nas bywa tak, że się rozdzielamy czasami. Oczywiście nie mówię tu o spędzaniu urlopów oddzielnie, ale zdarzyło nam się spędzić dłuższy weekend na dwóch krańcach Polski.

Stawiasz bardzo dobre pytania. To jest sedno sprawy.

Przed ślubem było tak, że chodziliśmy po biurach podróży i wybieraliśmy wspólnie wycieczki. Oboje byliśmy zadowoleni. Po wielu, wielu latach jest tak, że żona wybiera gdzie spędzimy czas wolny, bo jeśli zrobię to ja, to na pewno hotel będzie nieodpowiedni, czyli w trakcie urlopu będę musiał wysłuchiwać jak wybrałem, a jak należało wybrać, co jest źle, a czego można było uniknąć. Gdy żona wybiera hotel, to ja zawsze jestem zadowolony, bo wiem, że przecież jak jest coś źle to nie jej wina. Jak coś zepsuje, gdzieś przeoczy sprawę, to akceptuję bo każdy może się pomylić.

Niezbyt przyjemnie, Teo, skomentowałaś moją osobę. Nie bez powodu Catwoman ten wątek założyła.

do moderatorów: offtopic, ale niestety nie można wysyłać mailii teraz

Cat możesz mi to łopatologicznie wytłumaczyć bo w pierwszym zdaniu piszesz coś czemu w drugim zaprzeczasz - chyba, że czegoś nie kumam?

Spokojnie moje gały też widziały co brały i to "widzenie" przysłoniło mi tę nutę szaleństwa nieprzewidywalności, za którą płacę cenę w najdroższej walucie świata - świętym spokoju

To, co Cat napisała, a Bullit chciał wyjaśnienia rozumiem tak:  (1) nie da się przewidzieć drogi życia  (2) ale trzeba się poznać na tyle, aby być pewnym że z wybraną osobą dowolną drogę monżna przejść.

Bullit -- ciekawe spostrzeżenie z tą "walutą świata". Ja stawiałbym, że to wolność, Ty mówisz "święty spokój", ale to chyba to samo.

żart  Było tak fajnie... a zabiłaś dyskusję. Ech...

To chyba jednak nie to samo. Dla mnie wolność jako taka jest tożsama wraz urodzeniem się natomiast święty spokój to stan nabyty komercyjnie, że tak to ujmę. Moja żona nie ogranicza mojej wolności, sam to zrobiłem wiążąc się z nią. Natomiast często tak jest, że ona robi zamach na mój święty spokój swoim wszędobylstwem i tym, że chce wszystko wiedzieć. Szlag mnie trafia ale jej nie zmienię.

Chciałabym wrócic do tych kompromisów w małżeństwie. Myślę, że wybór miejsca na spędzenie urlopu to nie jest poważny problem i da się go rozwiązac tak, żeby obie strony były zadowolone. Ale takie sytuacje:

1. Żona ateistka, mąż wierzący. Spodziewają się dziecka, albo właśnie im się dziecko urodziło. Mąż chce dziecko orzchcic, chodzic z nim do kościoła, wychowywac w wierze. To dla niego bardzo ważne i byłby nieszczęśliwy gdyby jego dziecko nie zostało ochrzczone. Żona na chrzest się nie zgadza, jest to sprzeczne z jej światopoglądem, nie chce wychowywac dziecka w wierze. Oboje chcą dobrze dla swojego dziecka, ale każde z nich to dobro inaczej widzi.

2. Młode małżeństwo myśli o powiększeniu rodziny. Przez okres narzeczeństwa wynajmowali mieszkanie, teraz po ślubie planując dziecko doszli do wniosku, że przydałoby się coś swojego. Dla żony oznacza to kupno mieszkania/budowę domu, dla męża przeprowadzka do jego rodzców. Ona chciałaby miec pełną niezależnośc i prywatnośc, byc rzeczywiście u siebie, żeby ona i mąż byli jedynymi gospodarzami w ich domu. Mąż twierdzi, że szkoda wydawac kasę, brac kredyt, skoro jego rodzice mają duży dom, ucieszą się, jeśli młodzi zamieszkają z nimi, ten dom i tak będzie przepisany na męża/odziedziczy go, mieszkając z rodzicami będą mogli sporo zaoszczędzic. Żona nie wyobraża sobie wspólnego mieszkania z teściami i jest zdecydowanie na nie, mąż nie wybraża sobie wydawania pieniędzy i spłacania kredytu przez kilkadziesiąt lat, skoro "ma" już dom.
Załóżmy, że oboje pracują, są w stanie spłacac kredyt hipoteczny i przy tym będzie ich stac na dziecko, a relacje z jego rodzicami maja dobre. Żeby te kwestie nie bruździły, chodzi o zupełnie odmienne poglądy na wpólne życie.

Co byście zrobili stawiając się na miejscu i męża i żony w obu sytuacjach? Jak dojśc do kompromisu i czy ten kompromis w ogóle jest możliwy?

P.S. Sytuacje są fikcyjne, chociaż oparte na tym co zaobserwowane, usłyszane i przeczytane. Płec nie ma nic wspólnego z poglądami, równie dobrze może byc, że to żona jest wierząca, mąż ateista, albo mąż chce kupic mieszkanie, a żona mieszkac ze swoimi rodzicami. Żeby nie było komentarzy typu: "każdy facet to mamisynek i nie chce mieszkac bez mamusi" itp, bo nie o to chodzi. Dane poglądy na życie przypisałam konkretnie żonie i mężowi tylko po to, żeby było czytelniej i nie pisac w kółko, że jedna strona to, a druga strona tamto.

Również uważam, że takie rzeczy trzeba omówic przez ślubem, ale wiele osób tego nie robi. Co widac chociażby po tym forum.
W tych przypadkach nie ustalili pewnych kwestii wcześniej, jest problem i co teraz? Da się znaleźc rozwiązanie, które zadowoli obie strony?

Zastanawia mnie jak w takich sytuacjach wygląda ten kompromis małżeński. I czy jest on w ogóle możliwy.

Miesięczny koszt wynajmu jest podobny do kwoty raty kredytu, więc wynajem na dłuższą metę jest nieopłacalny. Zreszta oboje są zgodni, że chcą coś swojego. Tylko dla żony "swoje" bedzie kupione przez nich mieszkanie, a dla męża jego dom rodzinny. Ona nawet z oddzielnym wejściem nie bedzie się czuła jak u siebie, bo dom należy do teściów. Poza tym wprowadzając się do kogoś trzeba się dostosowac do gospodarzy, więc tu znowu będą potrzebne pewne kompromisy. Dla niego branie kredytu jest bez sensu, bo jest dom, w którym mogą zamieszkac, a przy okazji sporo zaoszczędzic/życ wygodniej.
Dla żony najważniejsza jest niezależnośc, spokój, pełna możliwośc podejmowania decyzji dotyczących domu/mieszkania, dla męża możliwośc odłożenia większych pieniędzy/życie na wyższym poziomie materialnym i mieszkanie w domu wielopokoleniowym.
Można to jakoś rozwiązac?
I gdzie w tym wszystkim szczęście własne każdego z małżonków?

Merredithhh tym związkiem ateisty z wierzącym, to moja historia Gdzieś już się w jakimś wątku dzieliłam tym, jak to u nas wyszło.
To są bardzo delikatne i super ważne sprawy, które dotyczą światopoglądowych kwestii. Tego nie można zostawiać na później z myślami, że jakoś to będzie. Gdybym o wszystkim nie rozmawiała z mężem przed ślubem, to długo byśmy pewno razem w związku nie wytrzymali.

A jeśli się fundamentalne kwestie pozna i ustali działanie, to gdy nadejdą kwestie sporne, nie będzie trzeba wypracowywać kompromisów i dzielić włos na czworo, by dogodzić i jednemu i drugiemu.
Ważne mieć wspólne scenariusze na przyszłość, choć spisując je zapewne raz jedna, raz druga osoba będzie musiała odpuścić.

Tak samo, gdy chodzi o kwestie finansowe. Jak się nie wypracuje wspólnych standardów, oczekiwań i planów, to potem się zaczyna rozmienianie związku na drobne, które zazwyczaj nie kończy się happy endem.

A jak pogodzić własne szczęście jakim  jest np. robienie doktoratu w Australii i szczęście dzielone na dwoje , w małżeństwie?

Ale my tu mówimy o SZCZĘŚCIU WŁASNYM w małżeństwie a nie szczęściu rodziny + ja.

Tak, tylko ludzie w małżeństwie również (zwykle) się rozwijają, dążą do czegoś, mają swoje własne plany zawodowe, bo o tym tu zwykle mowa. I jeśli wiesz w pewnym momencie, że aby rozwijać się dalej, musisz wyjechać, lub np. tego chcesz, bo zdarza się niepowtarzalna okazja, to co wybrać? Zostanie w domu i poprzestanie na tym, co jest, choć nie uczyni mnie to szczęśliwą, czy zaciśnięcie zębów, wytłumaczenie drugiej połówce, ze to tylko rok czy dwa i wyjazd?:)

Catwoman dlaczego nie dopuszczasz do siebie,że nie wszyscy ludzie są indywidualistami i koniecznie chcesz udowodnić, że właściwie małżeństwo unieszczęśliwia? Dla mnie właśnie szczęście rodzinne jest jednocześnie szczęściem własnym! I dla ciebie, z tego co widzę zaciekłej feministki(nie żeby to było coś złego)to, że sprawia mi przyjemność gotowanie dla męża i nie mam potrzeby kręcić kariery jest nie do przyjęcia.

Ale zdanie zaczęłaś od tego, że są w małżeństwie. Kiedy jest się singlem, samemu się o sobie decyduje, a w małżeństwie to już myślenie we dwoje, za dwoje i dla dwojga.

A to już bardzo indywidualna kwestia. Zależy przede wszystkim od sytuacji naszej połówki. Ja z mężem na przykład, mamy obydwoje własne firmy i obydwoje właściwe moglibyśmy odnaleźć się w każdym kraju. O ile mielibyśmy potrzebę (bo póki co w Polsce nam bardzo dobrze).
Jak partner wyjechać z nami nie może, to pozostaje dylemat, czy my chcemy bez niego tam jechać. Ja bym nie chciała, bo tak jak pisałam szczęście i szczęściem lubię dzielić się z partnerem.

Problem w sumie nie polega na podjęciu decyzji, ale na powstrzymaniu krytyki  ("A nie mówiłem, żeby ...").

Ten kto naprawdę zna się na życiu da wolną wolę. Gdybym był ateistą, to zgodziłbym się na chrzest. Gdybym był katolikiem to zrezygnowałbym z chrztu. Ochrzciliśmy dzieci, aby inni byli zadowoleni.

(offtopic -- "pieczęć czyli jak ukraść człowiekowi duszę"; ostrzegam, że tendencyjny artykuł)

Nie zgodziłem się mieszkać z teściami. Żona się zgodziła, ale mamy wolność (osobne piętro), ale swoje mieszkanie w duży mieście też mamy.