Małżeństwo i ja - przyjaciel

Witaj, odpowiem Ci po "kobiecemu". Nie możesz im pomóc. Są dorośli, to jest ich życie, nie Twoje i sami muszą swoje sprawy "przerobić". Pytasz, jak masz "zachowywać" się na jej podryw.Myślę, że sam wiesz najlepiej. Nie piszesz o tym wprost, ale mam wrażenie, że w jakiś sposób ta kobieta jest Ci bliska. To nie jest dobry układ. Ale to jest Twój "tron" i zrobisz, jak uważasz za słuszne. Pozdrawiam.

Co masz robic? Nie wtrącac Cię i nie pchac tam, gdzie nie trzeba.

Dwoje dorosłych ludzi może się jakoś dogadac i porozumiec, ale najgorzej jak ktoś drugi się wtrąca.

Dodam, że odsuwam się od tego, ale trudno mi stać obojętnie, patrząc na czyjeś cierpienie. Ok, ONA nie jest mi obojętna, ale ON także. Mam do nich bardzo duży szacunek, od lat zawsze sobie pomagaliśmy, spędzaliśmy wspólnie czas, i trudno mi teraz odciąć się od nich. Z jednej strony chcę pomóc jemu, co też czynię, przemawiając mu do rozsądku, z drugiej strony chcę pomóc jej, aby zrobiła coś ze swoim życiem, bo za kilka lat może być za późno. Wiem, to sprawa, która powinni rozwiązać między sobą, ale od ponad 6 miesięcy tego nie robią i jest gorzej.
A odnośnie jej zbliżania się do mnie, w takich momentach od razu ją odpycham, nie dosłownie, tylko daje jej do zrozumienie, że to co robi, jest nie fair wobec jej męża.

Czemu czujesz odpowiedzialność za ich związek? Nawet jeżeli się rozstaną Ty nadal będziesz ich przyjacielem (każdego z osobna). A jeżeli się nie rozstaną to chyba tez dobrze - o to chodzi? Jeżeli oboje trwają w tym tzn. , że nie jest im aż tak źle, to dorośli ludzie. Pytanie tylko, czy Ty podświadomie nie chcesz wykorzystać aktualnej "słabości" żony (potrzebuje teraz wsparcia, opieki) pod przykrywką przyjaciela rodziny? Jednak pamiętaj będziesz -właśnie - co najwyżej jej słabością, a dalej tak robiąc stracisz przyjaciół , a ich związkowi nie pomożesz. Poleć im co najwyżej terapię małżeńską. I zajmij się swoim życiem, poszukaj partnerki

Jak będziesz Ty, ON, ONA to powiedz im, że znikniesz na dwa lata i tak zrób.

Witam,

Powrócę do tego wątku po kilku miesiącach, bo jest co pisać. Aż nie wiem od czego zacząć...
Wszystko nakręciło się bardziej, gdy pod koniec października miałem kolizję drogową, na szczęście nie z mojej winy, ale to nieistotne. Obdzwaniając znajomych, że miałem wypadek i nic mi nie jest, oczywiście zadzwoniłem także do NIEJ, bowiem kilka chwil wcześniej się widzieliśmy. Przyleciała na miejsce kolizji dosłownie w kilka minut, dając mi wsparcie, pomoc i ciepło. Od tego momentu nasze relacje zmieniły się diametralnie, dziękowanie za wsparcie, pomoc i dawanie tego w zamian.
Na tym teoretycznie się kończyło, moja noga, jak pisałem w listopadzie, nie stanęła u nich w mieszkaniu przez kilka tygodni, jeśli się z NIMI widywałem, to w neutralnych miejscach i w neutralnych sprawach, jednakże smsowanie pozostawało.
Tym samym czasem ich związek pogarszał się stopniowo, choć ja się już nie mieszałem! Było między nimi co raz gorzej, ONA powiedziała mu, że go nie kocha, ON, że też ma dość. I tak sobie tkwili, łączyło ich tylko dziecko, a bardziej wspólne łóżko, dosłownie, łóżko jako miejsce do spania, nie do czego innego.
A między nami? Działo się stopniowo coraz więcej, więcej smsowania, widywania się, rozmów, jakiś drobnych wypadów, czy nawet spotykania w trójkę na piwo, pizze itp.
Ja siłą rzeczy nie odsunąłem się i tkwiłem w tym dalej (tkwię), co doprowadziło do tego, że nasz kontakt stawał się coraz bardziej ciepły i milszy, a ich gorszy. W rezultacie pod koniec stycznia doszło do pierwszego poważnego pocałunku między nami. Później takich pocałunków było jeszcze kilka, nawet u nich w mieszkaniu, przy NIM. Załóżmy, w trójkę pijemy piwko, oglądamy film, ON wychodzi do kuchni nalać piwo, a ONA inicjuje pocałunek ze mną. Tego typu sytuacji było znacznie więcej.
Aż do momentu, dwa tygodnie temu, ON poprosił mnie o poważną rozmowę. Nastawiony był przyjacielsko. Wiedziałem, że do tej rozmowy prędzej czy później dojdzie. Spotkaliśmy się późno w nocy i przez dwie godziny dyskutowaliśmy. Wypytywał mnie czy on ma jeszcze szansę, co ONA mówi i myśli, czy między nami coś jest. Powiedziałem mu praktycznie większość, w większym ogóle. Nawet o całowaniu, choć długo się z tym wykręcałem. Mając do niego choć trochę sympatii i szacunku, w głębi duszy stwierdziłem, że dam mu jeszcze jedną szansę, choć to ONA musi mu ją dać ostatecznie.
I od tamtej pory jego zachowanie stało się teatrem, robi takie rzeczy dla NIEJ i syna, wypowiada takie ciepłe i miły słowa, jak nigdy w życiu. Teatr!? Dla NIEJ to jest teatr i udawanie.

Co więcej, dała mu szansę, ale cały czas mi mówi, że ciągnie ją do mnie, że zauroczyła się we mnie, że jestem pierwszy tak dobrym facetem, jakiego poznała. Aktualnie nasze relacje się mocna ochłodziły, ja trzymam już maksymalny dystans, ONA z kolei pisze, że tęskni, że dni w których się ze mną nie widzi, są straszne. Oczywiście kontakt mamy, spotykamy się, widujemy, ale ze sporym dystansem, choć oboje wiemy, że się w jakiś sposób pragniemy.
ON z kolei stara się cały czas, przepraszał mnie, prosił abym mu nie odbierał żony, obiecywał mi, że ich już nie skrzywdzi, że da im szczęście. Nie miał do mnie żadnych pretensji, nie był wrogo nastawiony. Mamy również całkiem normalny kontakt.

Mamy połowę lutego, wszystko się zaczęło w październiku, a sytuacja brnie. Muszę przyznać, że nigdy w życiu się nie spodziewałem, że znajdę się w takim położeniu...

Przeciez Ci ludzie pisali ze tak to sie skonczy , tak naprawde sam tego chciales i chcesz ale sumienie Ci nie pozwala i tak sobie tkwisz

niech odejdzie.
Ale od niego. nie do Ciebie.

Może w parę miesięcy (4 - 6) po odejściu od niego...

Maliny, jak stąd do Chliny. Ale Cię Koleżaneczka wpuszcza. Nie okazuje wsparcia, choć pracuje. Nie przewija, kiedy jest w pracy, a ona nie pracuje i musi zajmować się dzieckiem. Co za męczeństwo macierzyńskie. I te opowieści intymne na dodatek.

Cierpienie? Dopiero przed Tobą. Podejrzewam, że jesteś wymarzoną ofiarą.

Magda, mało, że on chce ze mną utrzymywać kontakt, to on prosi i przeprasza mnie i nie wyobraża sobie zerwać ze mną kontaktu. Ja? Jestem naiwny, ale owszem przewidywałem, bo sam do tego w jakiś sposób dążyłem. A dlaczego? ONA jest moją niespełnioną miłością z dzieciństwa (to po pierwsze), ale nigdy nie miałem odwagi na przełamanie się i jej podryw, gdy była wolna. Potem, starałem się dystansować: ich ślub, wesele, robiłem za kamerzystę i kierowcę (z własnej inicjatywy), tylko dlatego, aby jak najmniej przeżywać to, choć się nie dało. Próbowałem z wieloma dziewczynami, ale zawsze myślami... eh.
I jeszcze jedno... wielu znajomych mówi mi, że ja lubię zajęte... przyznam bez bicia, coś w tym jest, nie wiem co jest ze mną nie tak w tej kwestii, ale faktycznie coś w tym jest...
Odciąć od nich? Po prostu nie potrafię, choć ostatnim czasem o tym myślę, że pół biedy z nimi, ale dla mnie byłoby to najlepszym rozwiązaniem, ale się nie da...

PS. Rogacz... dzięki za miłe słowa ale szacunek za szczerość

A czemu widzicie tylko w nim winę? Przecież kobieta też zachowuje się nie fair wobec swojego męża. To ona powinna zmienić nastawienie do autora tematu. W końcu to nie on ją podrywał a ona jego.

Taa.Biedny niewinny.Tak jakoś Mu wyszło że,nie potrafi powiedzieć Jej NIE
Np.wtedy gdy siadała Mu na kolankach.Co?

Oczywiście, że nie tylko Gregrix jest winny. Zapewne każdy po trochę. Ona jest nielojalna i tego nie podważam, ale skoro dalej jest z mężem a ten chce być z nią to może mają jeszcze szanse. Gregrix jako przyjaciel, z którego się uważa, powinien ustąpić pole mężowi. Tak uważam.

Ogólnie wydaje się, że ten układ, w który Gregrix poniekąd został wplątany a poniekąd sam wszedł, jest po prostu chory (już to pisałam). Relacje zarówno te "małżeńskie" jak i "przyjacielskie" są zaburzone. Oczywiście, że przyjaciel rodziny może pełnić rolę mediatora, ale do pewnego czasu. Poza tym nie wydaje mi się, żeby Gregrix był bezstronny skoro ona od samego początku była jego niespełnioną miłością.

Właśnie, gdybym nie brał tego pod uwagę, nie pisałbym tutaj na forum. W głowie mam różne myśli, że ona bawi się mną, wykorzystuje, cokolwiek.
Choć wszystko wygląda wiarygodnie, z jej ust, jej rodziców, nawet jego i jego rodzeństwa i innych sygnałów, to jednak czasem mam wrażenie, że jestem tym głupim, który się daje wykorzystać...
@Animus, właśnie tego się najbardziej boję, co Ty mówisz, bo mam także takie przypuszczenia i myśli, tym bardziej, że sprawy finansowe ją bardzo kręcą, w tym pozytywnym i negatywnym sensie. Kręcą, jak nie ma kasy, to po prostu lepiej się nie zbliżać, jak ma, bądź jej się coś zapewni/da, to milusia jak nigdy. Coś w tym jest i to mnie także dręczy...

@Animus, kuźwa, rozgryzłeś to dobrze, zgadza się, mam dużo czasu i nie przeciętnie mało kasy.

Tak, jest mi bliska, chciałbym być z nią, ale wiem, że w taki sposób to osiągając, to nie jest to dobre.
Nie, ona nie pije na zasadzie, że spotykaliśmy się w dwójkę i dziecko, i piwkowaliśmy. Może kilka razy na przestrzeni kilku miesięcy się zdarzyło, że ja wypiłem 2-3 piwa, ona pól, jedno.
Jednakże Animus potwierdził (otworzył mi oczy) na moje przypuszczenia... nie tylko moje, ale i moich bliskich. Choć wiem, że gdyby ONA leciała na przysłowiową kasę, to nie układałaby sobie życia z NIM, choć faktycznie, moja dyspozycja czasu i możliwości finansowe, oraz to, że w zapewniłem jej materialnie wiele ostatnim czasem, uświadamiają mnie przy tym, że może faktycznie ONA robi to tylko (albo w większości) dla kasy... a tak bym chciał, aby to była nieprawda...

Szczerze ja bym nie podejrzewała, że dla kasy...bd dla poczucia bezpieczeństwa, ty jesteś tym przyjacielem, który koi smutki w jej związku i utożsamia cię z tym, co dobre, fajne, miłe i przyjemne.Może brak jej po prostu bliskości, szacunku, twardo stojącego na ziemi mężczyzny, ojca dla swojego dziecka.Szkoda, że nie jesteś osobą postronną w tym wszystkim.Może zdobądź się na szczerą rozmowę z nią.Nie dziwię się dziewczynie, że z mężem nie może ułożyć sobie życia, i nie chodzi tu o przewijanie dziecka, tylko o pokazanie, że jest się 100% facetem.Myślę, że to zobaczyła w tobie i do tego dąży.Jeśli jest normalną dziewczyną, bez nałogu alkoholowego (bo powiem szczerze, że zatrwożyła mnie trochę informacja o tym, że matka 7-miesięcznego dzidziusia popija piwko) może daj jej szansę się wypowiedzieć.

O czym Ty piszesz kobieto?.Nie układa się Jej z mężem bo "przyjaciel"wtrąca swoje 3 grosze,zamiast trzymać się z daleka.Od początku przyssał się do tej pary mając jedno na celu.Trzeba być ślepym żeby tego nie widzieć.

Magda, tak przyznałem mu się do wszystkiego, co czuję. Do wszystkiego, podkreślam.
Nie zrobiło to na nim większego wrażenia. Przynajmniej tego nie okazał.
Nie, nie traktuję jego jako przyjaciela, już od dawna, ponieważ przejechałem się na nim wielokrotnie. Bardziej traktuję go jako najlepszego kumpla z lat szkolnych, takie przyzwyczajenie.
Faktycznie, spojrzeć mu w twarz ciężko, i on też w sumie ma ten problem.
Ale jak ocenić jego zachowanie, prosił mnie abym ja mu dał szanse, obiecywał, że się zmieni (mnie obiecywał), przepraszał mnie, że ja musiałem na to patrzeć... itd. Desperacja? Boi się mnie? Boi się, że już stracił żonę?

Choć w innym wątku mamy inne zdania w tym popieram to co napisałaś.

Greg a ja jeszcze dodam ze te ich problemy i.kryzys badz chociaz jego nasilenie jest spowodowany Twoja obecnosc. Nie nazywaj sie ich "przyjacielem". Nigdy nim nie byles , zawsze miales ukryte intencje. Byles blisko nie dla przyjazni tylko dla nie spelbionej milosci. Gratuluje Ci , udalo Ci sie. Masz chory umysl ale mozesz byc z siebie dumny.
Ale to wroci do Ciebie i ktos Ci w twarz powie kim jestes bo na pewno nie przyjacielem