Witam. Założyłam konto, bo mam pewien problem, a wolę uzyskać obiektywne opinie od osób, z którymi nie mam do czynienia na codzień. W pewnym sensie proszę o pomoc.
Jestem ponad rok z mężczyzną. Pięć lat różnicy między nami, ale początkowo w niczym nam to nie przeszkadzało. Nasz związek zaczął się po koncercie - znaliśmy się wcześniej, ale on był zbyt nieśmiały by przejąć inicjatywę zrobienia kroku w moją stronę. Więc wzięłam sprawy w swoje ręce. Początki były trudne. Mam na myśli to, że był bardzo nieśmiały. Kiedy zdałam maturę wyprowadziłam się z domu i zamieszkałam z nim. Spędzaliśmy czas coraz częściej. Nie wychodziłam do znajomych, on także, a jeśli to tylko razem - wystarczaliśmy sobie. Nigdy nie było jakiś metafizycznych tematów, ale to że niewiele mówił nie przeszkadzało mi. W pewnym sensie było to wyzwanie, by wyciągnąć z niego o nim samym jak najwięcej.
Teraz - mam wrażenie, że tragedia.
Jedyne temty które nas łączą to to, co będzie dziś na obiad, to, o której kończę pracę, to, co robimy w weekend, to, jaki film oglądamy wieczorem i ile piw kupujemy do tego filmu. A ja jednak chciałabym z nim porozmawiać o czymś więcej. O tym, jak było na wykładach i co myśli o Jaskini Platona (jak chciałam z nim o tym porozmawiać, to powiedział, że zachowuję się tak, jakbym pierwszy raz miała do czynienia z filozofią i temat się urwał), o tym jak było w pracy i co myśli o moim nastawieniu do niej, o tym, że mężczyzna TAKŻE POWINIEN BYĆ PRZYJACIELEM, bo związek inaczej nie ma solidnych podstaw.
Kiedyś powiedział mi, że powinnam przyzywczaić się do tego, że on potrzebuje ciągłego zainteresowania i powinnam zaakceptować to, że on nie zawsze to zainteresowanie może dać mnie. Czasem też mam wrażenie, że nasz związek opiera się tylko na seksie.
Kocham go i chciałabym z nim być. Walczyć o to, a jeśli tak, to co może nim wstrząsnąć?
A może jednak nie?
Pozdrawiam i proszę o odpowiedzi.
Podobne tematy
Zdecydowalas sie na zwiazek z kretynem, albo facetem o bardzo malych intelektualnych wymaganiach.
Jestem pewna, ze bardziej interesujacy goscie istnieja.
- Remi
- Net-Facet
- Nieaktywny
Wielokrotnie pytałem kobiet - czego oczekują od mężczyzny - padały odpowiedzi, opieki, zrozumienia, dobrego seksu, miłości. Pytałem a przyjaźń - odpowiedź była, nie przyjaźń a miłość.
Bardzo rzadko między mężczyzną a kobietą którzy ze sobą nie są istnieje przyjaźń, lecz ci co ze sobą są powinni właśnie od tego zacząć. Być przyjacielem swojej żony, dziewczyny, chłopaka - to podstawa. Być przyjacielem - to być potrzebnym, interesować się, pomagać, mieć wspólne tematy, dobrze czuć się ze sobą, móc rozmawiać godzinami. Jeśli 2 osoby potrafią rozmawiać, nigdy im tematów nie zabraknie. Przyjaciel to ktoś kto porozmawia na błahy temat, o herbacie, obiedzie, ale i o polityce, filozofii, życiu. I takim być powinien każdy w związku.
Ja zawsze wychodzę od zaprzyjaźnienia z kimś. To podstawa.
Próbuj rozmawiać z nim i próbuj do bólu, zaczynaj tematy, pytaj co sądzi, może się wciągnie, jeśli nie za rok, czy 2 zapadnie zupełna cisza i koniec.
Zgadzam sie zupelnie. Nie moge sobie wyobrazic zwiazku z facetem, ktorego intelektu bym nie szanowala albo, ktorego bym nie traktowala jak przyjaciela.
Dla mnie miłość jest pochodną przyjaźni, nie wyobrażam sobie bycia w związku z mężczyzną, z którym nie miałabym o czym rozmawiać, dyskutować... W związku trzeba się dzielić swoimi spostrzeżeniami, opiniami, rozmawiać o ostatnio przeczytanej książce lub oglądniętym (tudzież obejrzanym 
) filmie. Rozumiem, że ktoś może być nieśmiały, jednak brak chęci do jakiejkolwiek rozmowy z dziewczyną, z którą się jest od roku jest co najmniej dziwny, z resztą to chyba nawet nie chodzi o nieśmiałość tylko o nieumiejętność tworzenia relacji międzyludzkich, które opierają się na przekazywaniu informacji i komunikowaniu z innymi... Ale psychologiem, ani znawcą w tej dziedzinie nie jestem więc może na tym skończę mojego posta
- yoghurt007
- net-facet
- Nieaktywny
Zdecydowalas sie na zwiazek z kretynem, albo facetem o bardzo malych intelektualnych wymaganiach
Też widzę to w podobnym świetle.
Być przyjacielem swojej żony, dziewczyny, chłopaka - to podstawa. Być przyjacielem - to być potrzebnym, interesować się, pomagać, mieć wspólne tematy, dobrze czuć się ze sobą, móc rozmawiać godzinami. Jeśli 2 osoby potrafią rozmawiać, nigdy im tematów nie zabraknie. Przyjaciel to ktoś kto porozmawia na błahy temat, o herbacie, obiedzie, ale i o polityce, filozofii, życiu. I takim być powinien każdy w związku.
Ja zawsze wychodzę od zaprzyjaźnienia z kimś. To podstawa.
Nic dodać nic ująć.
Rozumiem, że Kordianno Twój partner zauroczył Cię swoją "tajemniczą osobowością", jednak gdy pierwsze zauroczenie minęło okazało się że to nie była "tajemnica" tylko zwykły brak tematów do rozmowy, czy brak chęci z jego strony do rozmów z Tobą.. tak też bywa.
Może warto się zainteresować jakie zainteresowania ma Twój partner - choć rozumiem, że ciągłe rozmowy tylko na Jego temat mogą być dla Ciebie nużące..
Kiedyś powiedział mi, że powinnam przyzywczaić się do tego, że on potrzebuje ciągłego zainteresowania i powinnam zaakceptować to, że on nie zawsze to zainteresowanie może dać mnie.
To zdanie mnie zmroziło - mam nadzieję, że żartował? Jeśli nie - to współczuję.
Nie da się zmienić drugiej osoby. Jeśli Ci nie przeszkadza, że On jest i będzie obiektem uwielbienia w waszym związku to nie widzę problemu. Jeśli jednak marzy Ci się związek partnerski - to chyba będziesz musiała z nim szczerze porozmawiać.
Daj znać co zdecydowałaś i jak Ci się z nim układa.
Dziękuję wszystkim. Dzisiaj z nim zamierzam porozmawiać. Sądzę, że w końcu coś się wyjaśni. Wte albo wewte.
Czytają o Twoim problemie zastanawiam się czy jemu tak naprawdę zależy na Tobie. Widzisz, mój obecny chłopak gdy go poznałam w ogóle nie umiał rozmawiać. I do tej pory ma z tym problem. Ale bardzo zależy mu na Naszym związku więc wspólnie ,,pracujemy" nad tym. Widzę że stara się. Czasem mu nie wychodzi, czasem marudzi, że ma dosyć gadania ale naprawdę widzę że się stara. I to jest najważniejsze .
może tak na początek przegiełąs z ta "jaskinią platona " może trzeba zacząć od czegoś prostszego Nic nie wiemy tu o waszym wykształeniu Jeżeli Ty jesteś rasową humanistka i on technokratą to trudno bedzie o wspólny język do rozmów A oprócz tego wydaje mi się że związałaś się z egoist.ą Mysle że w wiekszość małżeństw nadchodzi czas "szarości" i to jak sobie z tym radzą zależy jak bardzo są dla siebie przyjaciółmi Tylko że ta "szarośc może nadejść po 10-15-20 latach wspólnego pożycia Jeżeli takie cos nastepuje po roku znajomości to jak wyobrażasz sobie nastepne powiedzmy wspólne 50 lat? Mysle że powinniście przestać razem mieszkać dać sobie odrobine dystansu Jeżeli pokaże Ci że teskni to jest szansa a jeżeli nie, to nie ma co sobie zawracać głowy takim związkiem
11 2012-11-05 21:29:42 Ostatnio edytowany przez klarek (2012-11-05 21:30:17)
Bardzo nieśmiały facet czy (z góry przepraszam) prostaczek (taki ludzki leming). A może egoista z zadatkami na narcyza ? To zdanie:"Kiedyś powiedział mi, że powinnam przyzwyczaić się do tego, że on potrzebuje ciągłego zainteresowania i powinnam zaakceptować to, że on nie zawsze to zainteresowanie może dać mnie." Trohę to straszna wypowiedź albo przykład prostactwa umysłowego. Przepraszam, że tak piszę ale czasami wszystko co ludzkie jest mi obce i ciągle mnie czasami zadziwia
Jeśli powyższe jest błędne to wydaje mi się, że chyba zacznij go edukować w rozmawianiu o wszystkim a nie tylko żarciu, piwie i co oglądamy. Pięć lat to żadna różnica i na pewno ma zero wpływu na was. Ma jakies zainteresownia ? Może by delikatnie o tego zacząć.