jak powiedzieć rodzicom o ciązy?

najlepiej nie kombinować, tylko po prostu powiedzieć że jesteś w ciąży.
jeśli chodzi o studia to bez problemu jesteś w stanie je zrobić... tym bardziej że to zaoczne:)
musicie ułożyć sobie w głowie plan z chłopakiem... jak widzicie swoją przyszłość (masz w nim oparcie?) czy chcecie być razem? czy chłopak jest w stanie ci pomóc finansowo?

na pewno te wszystkie pytania padnął z ust rodziców więc musicie mieć już na siebie plan i znać na nie odpowiedzi:)
wiadomo życie samo napisze scenariusz... ale jeśli pokażecie rodzicom że jesteście dojrzali i świadomi tego że będziecie mieli dziecko to wierzę że i rodzice Wam pomogą:)
na pewno będzie to dla nich szok ale wraz z upływem lat stwierdzą że ta ciąża nie była zła:) jak będą się cieszyli z wnuka/wnuczki:)

jeżeli chodzi o chłopaka to mam w nim bardzo duże oparcie dba o mnie i powtarza ciągle, że bardzo muszę na siebie uważać. cały czas mówi, ze NAS kocha a dowiedzieliśmy się przedwczoraj o tym. jego reakcja była taka: najpierw uśmiech, szok, zdziwienie.. później mnie przytulił i powiedział, że choćby nie wiem co poradzimy sobie. jeżeli chodzi o wspracie finansowe to aktualnie jest mały problem, bo nie ma chwilowo pracy, chciał wyjechać za granice ale w takim wypadku zostaje, bo ja twierdzi chce być przy mnie. ale jeżeli chodzi o okres letni to jesteśmy w stanie się utrzymać.

to się bardzo ciesze że nie jest jak to nieraz się słyszy uciekinierem przed odpowiedzialnościa:) to powodzenia wam życze w życiu i z romową z rodzicami:)

dziękuje za odpowiedzi, pomogły. podniosły na duchu, rodzice jeszcze nie wiedzą, planujemy powiedzieć im zaraz z początkiem przyszłego tygodnia. wizyta u ginekologa zaliczona dziecko rozwija się prawidłowo a poród planowany jest na 6 dni przed urodzinami taty - 18 maja 2013r.

dziękuje! :*

no to gratuluje jak się czułaś z tą myślą ?
a w moim przypadku jest tak, że najbardziej chyba obawiam się reakcji mamy.. Bo będzie: a co ludzie powiedzą, a jak Ty widzisz przyszłość itd.. ;/

racja, według mnie też to pytanie nie jest niestosowne, ale często w nerwach nie wiemy co powiedzieć a nawet jeżeli będę zapewniała moją mamę, że sobie poradzę w roli matki i studentki, napewno jej będzie cięzko w to uwierzyć. zarówno w to jak i w wiele innych kwestii.

ja wcale nie przejmowałam się tym co ludzie powiedzą,wiedziałam że dam sobie radę z wychowaniem dziecka,że nie zostanę sama i że będę miała wsparcie w wielu osobach zawsze uważałam że nie należy spisywać kogoś na straty tylko dlatego że w bardzo młodym wieku zostaje rodzicem,znam kilku takich i nie wyszli na tym źle

i właśnie takie podejście mi sie podoba, ale niestety więcej na tym świecie jest takich ludzi, którzy nie zostawiają na nas suchej nitki, że zaszłyśmy w ciąże w wieku 19 lat..

mam nadzieję, że tak też właśnie będzie! dzięki!

i jak powiedziałaś o tym rodzicom? tak po prostu? nie bałaś się tej rozmowy? bo ja się boje cholernie, ale chce żeby już wiedzieli bo nieraz mama nakłania mnie do zjedzenia czegoś czego nie powinnam, a nie wie jeszcze o dziecku.. jak sobie poradziłaś z tym wszystkim? bo przecież byłaś młodsza odemnie jak zaszłaś w ciąze.. nie przeraziłaś się? dziękuje i wzajemnie dużo zdrowia :* no i gratulacje!

ehhh to było tak że akurat w tym samym czasie w ciąży była moja siostra starsza o 7 lat (niestety poroniła w 3mies;() byłyśmy razem na badaniach potwierdzić ciąże i jak wiedziałam na 100% to wtedy jej powiedziałam, a raczej siostra, bo ja się bałam. Siostra powiedziała że jest w ciąży , że będzie babcią we wrześniu ona się ucieszyła i powiedziała ze ja też jestem... no i tu zaczęły się pytania: o przyszłość, o karierę, szkołę, ślub. na początku byłam załamana, ale Sławek zawsze przy mnie był i wspierał, ale jak widziałam powiększający się brzuszek, to byłam szczęśliwa, że noszę w sobie maleństwo . Pytasz jak sobie poradziłam, więc co najważniejsze szkołę praktycznie miałam skończoną potem było łatwiej zdać egzamin fryzjerski:) bo na dużo rzeczy egzaminatorzy przymykali oko:)

Jadviono wielkie brawa dla ciebie za to że nie dałaś się zaszczuć rodzinie,za to że urodziłas trójke dzieci i jestes tak mądrą kobietą pomimo krytyki jaka ci sprawiali najbliżsi Pozdrawiam cię serdecznie:) i twoje dzieciaczki:)

biedronko - nie martw się... wiadomo że od razu mama się nie ucieszy... to są pierwsze emocje i ona chce dla Ciebie jak najlepiej.... ale zobaczysz że z biegiem czasu jej nastawienie się zmieni...- zresztą powiedź jej że teraz to już nic nie zmieni to że Cię będzie wyzywać i się złościć... skoro ona reguje jak małolata na taką wiadomość to ty się musisz wykazać dorosłością:) i być opanowana... zobaczysz że będzie dobrze:)

dziękuje za te wpisy, to forum pozwala mi się oderwac od rzeczywistosci za kazdym razem kiedy mijam sie z mama boje sie ze zacnie krzyczec.. nie wiem czy zniose dłuzej ten stan z chlopakiem zaczyna mi sie psuc bo wie ze nie zalezy mi na dziecku jak wczesniej.. wszystko sie sypie ale mam nadzieje ze bedzie jak piszecie!

dziękuje! :*

Biedronko nie dopuść do tego, aby popsuły się Wasze relacje z chłopakiem. On jest jedyną życzliwą Ci osobą. I jest ojcem dziecka! Pisałaś, jak się cieszy z tej ciąży, dba o Was! Wiem, że jesteś przerażona, bo do tej pory to ty pełniłaś rolę dziecka i byłaś posłuszna rodzicom. Od teraz będziesz Mamą. Nie czekałaś na to, rozumiem. Daj sobie czas, aby z tym się oswoić. Razem z partnerem musicie przejść przez te trudne początki. Zaraz poczujesz ruchy dziecka, brzuszek będzie coraz bardziej widoczny...  Kochana, nawet nie wiesz ile kobiet chciałaby być na Twoim miejscu. Ciąża, kochający partner... teraz jest Ci ciężko to docenić, ale przyjdzie jeszcze na to czas

Rodzice też się z tym oswoją. Studiujesz zaocznie, więc spokojnie możesz je skończyć. A czy w firmie Twoich rodziców nie znalazłoby się miejsce dla Twego chłopaka? Bądź co bądź, jesteście już rodziną. Chyba wszystkim zależy na Waszym szczęściu

Kochana! Twoja mama musi ochłonąć... Martwię się tym, że tracisz poczucie własnej wartości. Teraz potrzebujesz siły, wsparcia... Może spróbuj z nią porozmawiać. Powiedz o swoich uczuciach. O tym, że jesteś przerażona, że potrzebujesz jej jako matki!! Czasu już nie cofniesz. Trzeba teraz skupić się na tym co jest. A jest niczemu niewinne dziecko, które powstało przecież z miłości Może Twoi rodzice inaczej spojrzą na sytuację, jeśli Twój chłopak pokaże że jemu również zależy. Mówię tutaj o poszukaniu pracy, zadbaniu o materialną stronę Waszego związku.

biedrona155,
współczuję, że Twoja mama na wieść o Twej ciąży zareagowała tak, a nie inaczej. Przykre, że nie stanęła na wysokości zadania. To przykre tym bardziej, że to z jej strony spodziewałaś się wsparcia. Proponuję zatem, byś przestała w ogóle ze swą mama rozmawiać na temat ciąży, wychowywania dziecka, Twoich planów. Nic na siłę.

Co dalej? To zależy od Ciebie. Możesz uznać swoje dziecko za niechciane, tylko... po co? To dziecko jest TWOJE i TWOJEGO CHŁOPAKA i tylko wy dwoje jesteście odpowiedzialni za swoje dziecko, odpowiedzialnymi za nie nie są wasi rodzice. To przez was oboje ma być ono "chciane" i kochane. To wy jesteście jego rodzicami. A swojemu dziecku przekażesz to, co będziesz chciała przekazać i żadna inna osoba (nawet będąca Twoją mamą) nie będzie odpowiedzialną za jego wychowanie.

Trzymam kciuki.

Biedrona, obawiam sie, ze nie Ty jedna przez to przechodzisz. Moja kolezanka, ktora mama stawiala mi za wzor, bo sie dobrze uczyla i nie bila chlokpcow jak ja ,;) zaszla w ciaze w wieku 15 lat. To co ona zniosla, nie zycze nikomu. Zarowno rodzina jak i sasiadki daly jej popalic. Po chlopaku slad zaginal, a ona w koncu urodzila corke, co prawda niecale 3 lata pozniej druga corke i za tamtego za maz wyszla. Skonczyla szkole, zdala mature i nie wiem co dalej bo sie wyprowadzili. Czesto widuje dziewczynki, ktore przyjezdzaja juz do kochajacej babci... To co czuje Twoja mama NA PEWNO minie, jak zobaczy slodki usmiech, albo juz zdjecie USG to peknie. Nikt nie przejdzie obojetnie obok takiej istotki. Ulozycie sobie zycie. Tego zycze

o matko to dziewczyna miała faktycznie nie ciekawie a jak rodzice zareagowali na to?

Jej mama nie odezwała się do niej przez całą ciążę nawet raz. Powiedziała tylko, że zmarnowała sobie życie, a ona (matka) nie chce na to patrzeć
Pamiętam jak w trzeciej klasie gimnazjum pomogłam jej dźwigać rzeczy dla maluszka. Była dziewczyna załamana, nawet wszystkie te cudowności, które kupiła za pieniądze od niedoszłego teścia (dał jej 5 tys żeby się żona nie dowiedziała, alimenty też ukrywali)  nie cieszyły jej. Tak mi zazdrościła, że mam normalne życie. Wszyscy mieliśmy bal zakańczający gimnazjum, a ona była 2 dni po cc w szpitalu i płakała krokodylimi łzami. Nawet nie chciała tego dziecka, ale nie umiała go oddać. Nasza szkoła to było liceum, z kilkoma tylko klasami gimnazjum, więc większość została w niej. Nasz wychowawca, którego wszyscy uwielbialiśmy powiedział w klasie na forum, że ma nadzieję, że osoba, która tak zhańbiła naszą szkołę, nie wróci do niej we wrześniu... Paskudnie wtedy było. Ja miałam uraz do ciąży aż do dnia ślubu. Nie było dla mnie nic gorszego niż dziecko Pewnie przez to nie miałam kłopotów z czekaniem do ślubu...
A przecież to taka słodziutka kruszynka...
Teraz widzę, że tak na prawdę to nie dziecko było problemem tylko ci "dorośli" wszystkowiedzący, którzy krytykowali i dołowali, i wpędzali ją w depresję. Skończyła inne liceum, w maturalnej klasie urodziła drugie dziecko. Tamtej historii nie znam, bo już rzadko się widywałyśmy.
Nie wolno się poddawać temu co inni mówią. Choć to kosmicznie trudne trzeba przetrwać. Masz dużo szczęścia - chłopak, który nie boi się, nie ucieka i Cię wspiera jest skarbem. Poza tym masz 19 lat, jak się urodzi będziesz miała prawie 20. Ja miałam niecałe 22 lata, w sumie to już żadna różnica. Studia nie zając, nawet jak dziekankę weźmiesz, choć wiem z doświadczenia, że i dzienne da się pogodzić. Nawet największe kutwy nauczycielskie łagodnieją na widok brzusia - sprawdziłam dwukrotnie
Będziecie rodziną wkrótce i zobaczysz, że macierzyństwo nie jest najgorszą rzeczą jaka się może przytrafić. Młody wiek, to też zaleta, bo stosunkowo najmniej dzieci rodzi się z wadami różnego typu. Zdrowe dziecko jest skarbem.
Pozdrawiam raz jeszcze

Naprawdę nie wiem jak wam dziękować za te wpisy, naprawdę mnie wspierają. Dziękuję, że znajdujecie czas na te wypowiedzi, to dla mnie bardzo ważne. Lubię czytać co piszecie, bo zawsze mam po tym lepszy humor. Fakt, to że nie ma się w matce oparcia w takiej kwestii jest okropne, a tak bardzo liczyłam na to, że będzie dawać mi wskazówki, jak mam postępować, żeby dziecko urodziło się zdrowe. Niestety, nie mam tego szczęścia i mama jest przeciwko mnie, ale wiem, że muszę to znieść. Jak patrzę na młode dziewczyny na studiach, które nie mają brzuszka, to im momentami zazdroszczę tego. Tęsknię za normalnym czasem z mamą, kiedy wracałam ze szkoły i zawsze mogłam jej streścić swój dzień. Teraz? Wracam i nie mam się do kogo odezwać, jedynie jak M (mój chłopak) przyjedzie, wtedy mam z kim pogadać. Tata mnie broni, ale to zawsze mama miała decydujący głos w naszej rodzinie, tak więc jego gadanie nic tu nie zdziała. Mam nadzieję, że do świąt bożego narodzenia sytuacja się poprawi, bo chciałabym jak zawsze przygotowywać te święta razem z mamą. Pomimo że jestem nieraz na nią bardzo zła i nienawidzę jej jak wypowiada te wszystkie wyzwiska do mnie, to tęsknię za nią i wiem, że bez niej bym sobie nie poradziła a jeżeli miałaby się nie odzywać do mnie do końca ciąży, nie zniosłabym tego. Tym bardziej, że ciąża może okazać się zagrożona (lub dziecko nie urodzi się zdrowe), nie wiedząc o tym, że jestem w ciąży zażywałam bardzo mocny antybiotyk na cerę "tetracyklinę" może to mieć wpływ na przebieg ciąży. Brałam ten antybiotyk jakieś 2 miesiące

o tak Biedronka zapraszamy do wątku " przebieg ciąży od 1-9 miesiąca"
który to już u Ciebie tydzień?

Biedronko, skoro tata jest po Twojej stronie to spróbuj z nim porozmawiać, może on mógłby wpłynąć na zachowanie mamy... Powiedz mu, że jej postępowanie bardzo Cię gnębi i na pewno nie wpływa pozytywnie na Maleństwo. Możliwe, że uda mu się złagodzić jej agresywne nastawienie. Przecież nie można cofnąć czasu. I tak masz wielkie szczęście, że Twój partner zachowuje się tak dojrzale i widać, że już nie może się doczekać aż będziecie 2+1
Według mnie żadna tragedia się nie stała, bo po pierwsze możesz spokojnie połączyć studia i zajmowanie się dzieckiem - na rok bierzesz dziekankę, a potem, gdy już nie będziesz musiała karmić piersią, powracasz do nauki.
Po drugie, wyobraź sobie, że dziecko w młodym wieku ma swoje plusy - gdy dorośnie i zacznie żyć po swojemu, Wy nadal będziecie młodzi i będziecie mieli z powrotem czas dla siebie:) a poza tym zawsze łatwiej znaleźć wspólny język z dzieckiem, gdy różnica wieku nie jest tak duża.
Po trzecie - jak tylko Maleństwo przyjdzie na świat, Twoja mama po prostu nie będzie potrafiła dalej się gniewać! Szybko oszaleje na punkcie wnuka i jeszcze będziesz miała problem, że Ci cały czas dziecko kradnie
Hej, pomyśl pozytywnie! Nie pozwól, aby "zniszczone plany Twojej mamy" przysłoniły Ci całą radość z przygotowań!
Trzymam kciuki i wierzę, że razem ze swoim chłopakiem dacie sobie radę i na pewno to dziecko zbliży Was jeszcze bardziej

Ps. Tylko pamiętaj o regularnym zazywaniu kwasu foliowego, ale to na pewno robisz :-)

Jestem z toba Biedronko:( Co prawda moi rodzice cieszyli sie jak znalazłam chłopaka i zaszłąm w ciąże ale tera jest fatalnie moja mama nie dzwoniła do mnie juz półtora tygodnia a przez to że ja sie obraziłam bo siostra któa całymi dniami siedzi przed tv a mama jej na to pozwala nie przyjechałąm przypilnowac mi dzieci kiedy ja mósiałam pilnie pojechać ,ryzykowałam tym że dzieci mi się rozchorują jak je wezme  i tak też się stało,mama jest zła ze wnuków nie widzi a mnie znowu jest pzykro że mama nic niew robi z tym że siostra jest taka leniwa że ma w nosie dobro swojej chrzestnicy i siostrzeńca,w domu mieszkam u męża z teściową oa ma prawie 80 lat nie dogadujemy się wcale, żyjemy jak kot z psem ona mi zycie marnuje coraz gorzej dziś była u nas pielęgniarka a ona sie skarży że jej nie ma kto drzewa przynieść kto pomóc ja powiedziałam babie z opieki jak u nas była że moga jej dac opiekunke bo ona mojej pomocy nie chce,dużo by pisać wic że nie jesteś sama Biedronko wytrzymaj choc wiem że jest ci ciezko,każdy ma ten swój krzyż do dzwigania ale wszystko dla dziecka. Siedzisz sama w pokoju ja też a jeszcze nie czuje sie pewnie w domu nie mam do kogo sie pożalić,do kogo odezwać ale co zrobić badz szczęsliwa że chłopak cię kocha i jest z tobą , może mamie przejdzie może nie pamiętaj że tera ty jestes matką i musisz sie skupić na swoim dziecku i swoim szczęściu.

tak wiem że to starsza osoba  i przez nia mam zszarganą opinię ale nie obchodzi mnie to niech se gadają tyle że nic nie poradze że mi przykro ale mniejsza  z tym:) nie mam wsparcia w mamie,a tata zmarł 2,5roku temu on był inny był twardy ale też pomagał on na pewno nie zostawiłby mnie  bez pomocy.Urodziłam Dominike w wieku 20 lat ale w pierwszej ciąży która straciłam miałam 19.Siostra ma 21 lat  i dla niej liczy się tylko TV .Życie z teścową nie jest łatwe naprawde a nieraz jest udręką dlatego nie życze nikomu mieszkania z rodzicami najlepiej na swoim:)

Też nie wiedziałam jak powiedzieć rodzicom o ciąży... chociaż nie mam 19 lat... bałam się bo moi rodzice są tacy staroświeccy i dla nie dziecko przed ślubem to wielki grzech... ale nie zabili mnie i mojego chłopaka:) a nawet się ucieszyli. Jeśli masz wsparcie chłopaka to będzie dobrze. Rodzina też w końcu to zaakceptuje. Wszyscy kochają małe szkraby

Biedronko dzięki  Przykro mi że twój teśc nie zyje pewnie choroba go zabiła jak mojego ojca ale cóż zycie sie toczy dalej,jesli twoja mama nie zmieni podejścia ja bym poszukała innego wyjścia  bo będzie wam przykro,a twój chłopak pracuje? Oby tak nie było ale zawsze  lepiej miec przygotowane wyjście awaryjne:) Ciesze się razem z tobą a termin masz na kiedy?

Biedronko bardzo Wam kibicuje

To myślę że będzie dobrze,zyczę wam trojgu wiele szczęścia   

Nie martw się. Teraz najważniejsza jesteś ty i twoje dziecko, choć nie ukrywam, że wsparcie najbliższych w takim momencie jest bardzo potrzebne. Dziecko jak się urodzi, to na pewno wszystkim serduszka zmiękną, a poza tym ono jest niczemu nie winne przecież samo na świat się nie prosiło. W obecnym momencie nie powinnaś się zamartwiać, weź się w garść.
Pozdrawiam Cię cieplutko.

powodzenia kochana ! zeby wszystko sie dobrze ulozylo !!!