Picie w biznesklasie!

Tak, spotkałam takie osoby. To co mnie uderzyło to fakt, że gdyby one same lub ich rodziny tego faktu nie ujawniły, to nie miałabym bladego pojęcia, że szanowany pan prokurator czy pani dyrektor sporego oddziału banku po pracy zamyka się w domu i pije.

Co jest tego powodem? Sądzę, że głównie stres i presja społeczna bycia wciąż najlepszym, doskonałym, wciąż na szczycie.

Jest to tematem tabu, bo czym tu się chwalić? Alkoholizm jest naszą ułomnością, dlatego osoba na stanowisku, postrzegana jako człowiek, który odniósł mniejszy czy większy, ale jednak sukces, nie chce ujawniać swoich słabości, tym bardziej, że niejednokrotnie miałoby to bezpośredni wpływ na jego pozycję zawodową.

No właśnie... I po co to? I po co ten cały "wyścig szczurów"? Po co te zdobywanie sławy, prestiżu, sukcesów etc. za wszelką cenę kosztem zdrowia? I tak człowiek będzie musiał kiedyś to wszystko zostawić. Owszem, można odnosić sukcesy, awansować itp. itd., ale nic na siłę. Zdrowie jest przecież ważniejsze (przynajmniej ja tak myślę).

Oczywiście, że tak, sama znam środowiska, w których pije się naprawdę dużo i chyba trzeba mieć w sobie równie dużo siły, aby się z tego umieć zawsze wyłamywać. Był taki czas, że mój mąż też znalazł się pod ogromną presją, zależało mu bardzo, a przy podpisywaniu umów, załatwianiu kontraktów, podczas negocjacji (wszystko oparte o wiele zer) zawsze obecny był dobry alkohol i nie sposób było odmawiać, było to po prostu źle widziane. Na szczęście awansował, zmienił stanowisko, zmieniła się też polityka firmy i dziś ten problem już nie istnieje, ale gdyby nie zmiany, to nie wiem (i chyba wolę nie wiedzieć) jak to wszystko potoczyłoby się dalej.

Niemniej podane przeze mnie powyżej przykłady spowodowane były stresem, bo tutaj picie odbywało się niemal wyłącznie w domu, za zamkniętymi drzwiami, w samotności.

Anik, myślę, że mimo wszystko kobietom odmawiać jest łatwiej, natomiast wśród mężczyzn uznaje się to - paradoksalnie zresztą - za słabość, a nawet dyshonor dla pijącego partnera w interesach. Mało to razy słyszało się, że facet, który nie pije, to ciapa? Przecież ,,nie pić, to jest taaakie niemęskie"... I niby tak, niby na wysokich stanowiskach powinni zasiadać ludzie inteligentni, mądrzy życiowo, ale niestety nie zawsze tak jest, czasem dzięki układom i koneksjom docierają tam przebojowi spryciarze, którym niejednokrotnie brak taktu i ogłady.

Spotkałam się i to w bliskim otoczeniu. Dlaczego to temat tabu? Ponieważ w naszym świecie obraz alkoholika to wciąż stereotypowy pijaczyna leżący w rowie, bezdomny. Jeżeli ma garnitur na sobie albo dobre ubranie, to jest tylko ciężko pracującym biznesmenem.
Tylko niektórzy mają otwarty umysł na te sprawy i wydaje mi się że to są osoby które mają styczność z tymi osobami, bo jakże osoba z zewnątrz może powiedzieć że Pan X jest alkoholikiem, skoro chodzi do pracy, ciężko pracuje to musi być idealny.

Kolejna grupa wysokiego ryzyka to handlowcy czy osoby pracujace w tzw. terenie. Mam na mysli liczne wyjazdy, podroze sluzbowe, spotkania z klientami, targi, szkolenia itp. W tym zawodzie naprawde alkohol doslownie leje sie na kazdym kroku. Sama zauwazylam, ze latwo byloby wpasc w sidla nalogu jesli na czas nie powie sie STOP. Jestem tu w pracy i nie pije. Bo to albo kolacyjka, albo bankiecik, albo na stoisku u klienta cos poleja, albo samotny wieczor w hotelowym pokoju wiec co robic? Ale to nie do konca prawda, ze mezczyznom trudniej, juz teraz nie. Czasy siermieznego PRL-u, kiedy "co to za mechanik co nie pije, w robocie sie nie utrzyma" juz minely. Przez 7 lat pracowalam w jednej z wazniejszych instytucji finansowych w Polsce i moimi szefami byly osoby z tzw. swiecznika. Zaden nie pil nalogowo. Albo musieli dobrze trawic, bo zbierali sie wyjatkowo czesto w gabinecie mojego bossa a ja wech mam jak ogar mysliwski, z mijsca poczulabym wczorajsza wodeczke czy wieksza partie piwek. Teraz mam 4-ch mezczyzn, ze tak powiem, "pod soba":) i tez zaden do pracy nie stawia sie wczorajszy czy przedwczorajszy. Dobra metoda na odmowe jest tez kierowanie pojazdem, wtedy malo kto namawia do picia.

Natomiast nie demonizujmy znowu wypicia wieczorem jednego piwa czy nawet lampki wina - w wielu krajach i kulturach to normalny zwyczaj, czy spotkanie w pubie po robocie jakas ekipa czy lampka do kolacji z rodzina i jakos nikt problemow nie miewa. Tyle, ze wlasnie to picie moze byc w kazdym momencie przerwane i nie budzi protestu ze strony organizmu pijacego. U mojego partnera (Czecha) normalne jest postawienie kazdemu z biesiadnikow butelki piwka do obiadu (nawet obie babcie pija, tyle, ze po pol flaszki:), czesto rodziny spotykaja sie w hospodach czy pivnicach, rodzice maja w slepie (czyli naszej piwnicy:) swoja mala winiarnie i tez czasem dla odmiany zamiast piwa wypija butelke merlota, na jesieni pedza swoja wlasna sliwowice z wlasnych sliwek, ktora potem czestuja gosci albo biora piersioweczke na wyprawy w gory - pomimo calego tego opicia do nalogu im daleko. Jedna podstawowa roznica - nie pija w samotnosci, dla zabicia czasu czy smutkow albo stresu.