Namieszałeś w mojej głowie

Czytałam i miałam łzy w oczach. Tyle smutku,bólu,rozczarowania. Bardzo współczuję...

Podpisuję się pod Alutką. Współczuję i życzę więcej słoneczka w  twoim życiu.

Zdradzałaś męża , zakochałaś się w kochanku ale on nie chce zostawić rodziny ? Chyba standardowy schemat, kochanek poużywał ale ceni sobie rodzinę.

Mąż chamski i złośliwy ? A jaka jesteś dla niego skoro płaczesz za innym ?

Chyba że źle coś zrozumiałem.

Nie oceniaj tego w kategoriach moralnych. Ból to ból.

Bol na wlasne zyczenie.
Bol ktory wczesniej czy pozniej musial sie pojawic
Bo na ktory autorka zasluzyla

Ciekawe co z bolem meza? Pewnie to nie jest wazne

Nikt nie zasluguje na to by go zdradzic.Jesli dzieje sie zle to rozstanie a pozniej szuka sie nowego partnera.
No ale co ja sie bede tutaj powtazal skoro wiekszosc robi to odwrotnie a pozniej tutaj skamle

Współczuje autorce, bo mimo wszystko cierpi.

"Pan Bóg nierychliwy ale sprawiedliwy" w końcu musiało się to w taki czy inny sposób odbić na niej. Jeśli nie kocha męża to powinna go zostawić i sama budować swoje szczęście, albo znaleźć kogoś kogo kocha, a nie zdradzać...

Jestem!

Pamiętasz jak na początku znajomości byłam całym Twoim światem, jak tęskniłeś, pragnąłeś. Pamiętasz jakim świętem były nasze zaślubiny. Ile radości, szczęścia dawały Ci chwile bliskości. Wiedziałeś, że mam wiele obaw i mówiłeś "damy radę'', że wspierać mnie będziesz i kochać za dwoje. Mówiłeś, że świętością jestem dla Ciebie i możesz się do mnie modlić. Wierzyłam, że kochasz jak nikt dotąd mnie nie kochał. Wierzyłam, że warta jestem  Twojej miłości. Z dnia na dzień otwierałam się, ufałam. Z dnia na dzień czułam się bezpieczniejsza, szczęśliwsza. Tyle pięknych słów mówiłeś, tyle gestów wykonałeś.... Przysięgaliśmy sobie wierność, miłość na dobre i złe, i że nie opuścimy aż do śmierci.....

Kochałam Cię, byłam wyrozumiała, tolerancyjna i wierna. Byłam też dobrą matką dla dwóch twoich synów. Stworzyłam ciepły dom....o tym marzyłeś. Chciałeś mieć miejsce, do którego wraca się na "skrzydłach". Wracałeś całując, przytulając. Dumny byłeś ze mnie i dzieci.
Kłopoty  w firmie....powinniśmy razem stawić im czoła. Myślałam, że oboje ramie w ramie działać będziemy. Nie chciałeś pomocy..... niepokoiło mnie Twoje oddalanie się ode mnie. Tak wyraźnie czułam, że staje Ci się obojętna. Myślałam, że masz prawo przeżywać porażkę na swój sposób. Kiedy dowiedziałam się, że znalazłeś inną pocieszycielkę, świat mi się zawalił. Nieszczęścia chodzą ponoć parami....plajta i Beata to była mało dobrana para.
Ona była piękną kobietą, po traumie rozwodu. Chciała znowu być kochana. To właśnie otrzymała od Ciebie. To jej szeptałeś czułe słówka, to jej wyznawałeś miłość, obiecywałeś. Myślałam, że pęknie mi serce. W domu małe dzieci chciały mieć uśmiechniętą mamę a ja byłam żywym trupem...nie miałam siły nawet ich przytulić. Kiedy wróciłeś....czekałam na kajanie się. Czekałam, że na rękach będziesz nosił....Ciebie stać było jedynie na słowa, "to było fatalne zauroczenie". CZy wiesz, ile razy ten film obejrzałam ? Przy nim napawałam się wizją jej napastowania Ciebie... . Tak bardzo szukałam w nim usprawiedliwienia Twojego romansu. Wybaczyłam CI chociaż nawet o wybaczenie nie prosiłeś.
Beata okazała się młodą i rozsądną osóbką. Ona CI uwierzyła. Uwierzyła w Twoje zapewnienia, że jesteś dobrym człowiekiem, będziesz dobrym mężem i ojcem dla jej córki. Po rozmowie z nią nie mogłam patrzeć Ci w oczy. Kochałam i nienawidziłam jednocześnie. Nienawidziłam Ciebie, ale też siebie... po sześciu latach przyszło zapomnienie. Rana zabliźniła się. Zaufać jednak nie mogłam.

Minęło wiele lat. Zmieniliśmy się, podstarzeliśmy. Kochać Cię nie przestałam. Zrozumieć jednak nie mogłam, że każdy wieczór spędzasz z drinkiem w ręku..... i stać Cię na tak obraźliwe słowa. Martwiłam się. Uznałam, że masz problem z alkoholem. Lekceważyłeś moją troskę i chęć pomocy. Twoje coraz śmielsze słowa przerażały mnie, dziwiły....do czasu odnalezionego w Twoim telefonie sms-a "kocham Cię Zofio". Nie wierzyłam....to nie mogła być prawda. Ty też mówiłeś, że to prawda nie jest, że to tylko żarty. Znowu "walczyłam" z rywalką i  sobą samą....kochałam. Kochałam i nienawidziłam ....siebie, że pozwalam na pomiatanie sobą,  na zdrady. Nie dawałeś mi odejść a ja nie umiałam dzielić się Tobą. Po trzech latach życia w Twoich kłamstwach, upadlaniu, obrażaniu i trzymaniu przy sobie znalazłam wyjście....pojawiła się myśl ....hotel, tabletki i wymarzony spokój. Byłam zmęczona a świadomość spokoju była mi miła, najmilsza na świecie.

Wiesz mężu, nigdy nie pomyślałabym, że mnie na to stać, przecież dzieci kochałam ponad życie....

Najpierw jakieś strzępy obrazów, czyichś słów, a potem moje słowa "jestem rozczarowana" Słyszałam je, ale nie rozumiałam....zabolał mnie widok Twojej postaci  - nie wiedziałam dlaczego.... Nie wiem co mówiłeś, wiem , że byłeś smutny.....ja też byłam... nie tyle smutna co rozczarowana. Nie rozumiałam co się dzieje....życie po życiu? 1 listopada nie poszłam na groby...bałam się , że znajdę swój własny...bałam się, że jednak toczy się życie po życiu, w którym też jestem na Ciebie skazana.

Nadal Twoim zaprzeczeniom romansu końca nie było. Nie było też końca romansu. Nie chciałeś uszanować mojej decyzji o rozstaniu....postanowiłam ją na Tobie wymusić, wymusić poprzez udowodnienie kochanki i udało mi się. Chyba nie dziwisz mi się, że znać Cię już nie chciałam - umarła moja miłość, moja nadzieja i wiara w ciebie.

SZkoda mi bardzo dzieci. Wiesz jak to przeżyły, bo nie kryły uczuć przed Tobą. Nie bolą Cię ich łzy ? nie masz w związku z nimi wyrzutów sumienia? Nie poczuwasz się, żeby je prosić o wybaczenie ? Oboje zrobiliśmy straszną krzywdę dzieciom....po wielu rozmowach wybaczyły mi.....

Nie chowam się już do żadnej skorupki. Uczę się życia od nowa. Uśmiecham się do ludzi, otwieram na nich. Kocham być uśmiechniętym człowiekiem.

Moją historię dedykuję autorce wątku jak i wszystkim zdradzającym.

Czy w tym kraju nie ma juz wolnych mezczyzn?
Dlaczego kobiety decyduja sie na bycie "ta drugą","kochanką"? W imie niby milosci?

Kochanka zawsze bedzie kochanka... Na chwile, na gorsze dni, bedzie odskocznia od szarej rzeczywistosci i od monotonii w domu.
Nie znaczy to jednak, ze nie ma ona uczuc. Ma prawo cierpiec kiedy doznaje krzywdy.

simpleKarolina i inne, które to tak się litują nad autorką wątku - ja was chyba będę cytował jak kolejny raz będą na mnie wieszać psy, za to, że kilka razy zdarzyło mi się być kochankiem (aczkolwiek nie były to związki ani sformalizowane, ani dzieciate).

"Pan tego nie zrozumiesz - to je kobieca logika"

A dlaczego decydują się żyć ze zdradzającym mężczyzną?  Dlaczego wychodzą za mężczyzn agresywnych, alkoholików?
Dlaczego godzą się na przemoc?  Bo to wszystko przemoc.
Owszem z punktu widzenia moralnego kochanka uważana jest za złą jak i mężczyzna, ale obie i przyszła żona "sadysty" i kochanka często dość świadomie,  ignorując symptomy i konsekwencje, w imię "milosci" godzą się na związek.

W tym wątków mamy dwójkę łajdaków:
* faceta, który kantował żonę i zabawiał się z mężatką
* kobietę, która kantowała męża puszczając się z żonatym
Dla mnie jedno i drugie jest siebie warte a warte nie więcej niż przydrożne g..no. Zasady są klarowne singlom wolno 'wszystko', po przekroczeniu 'TAK' trzeba być dojrzałym bo każdy romans to najzwyklejsze ku....wo.

Dlaczego w takim razie zonaty facet? Nie bylo ze tak powiem, nikogo wolnego w poblizu?

Dlaczego w takim razie nie jestescie razem? Dlaczego wrocil do zony?

Nie da się na zimno wybierać sobie "odpowiednich" partnerów jeśli w grę wchodzą uczucia. Ocenianie kogoś poprzez swoje doświadczenia nie jest dobrym pomysłem, bo znamy przecież jedynie siebie, nie wiemy, co tak naprawdę kryje się w duszy innego człowieka.
Ty cierpisz, ja Ci szczerze współczuję, bo znam to i pamiętam. Z czasem ból minie, choć to przecież brzmi tak banalnie. Przeżyłyśmy taką miłość, o której niektórzy mogą jedynie marzyć. Dowiedziałaś się, jak to jest czuć się piękną, kochaną, pożądaną. To jest tylko Twoje i nikt Ci tego nie zabierze, ani twój mąż, który z prawdziwym mężczyzną nie ma nic wspólnego, ani ludzie, którzy mogą nie zrozumieć twoich decyzji, ani kochanek, który ma prawo wyboru. Tak po prostu wybrał, nie od ciebie to zależało, choć pewnie teraz myślisz, że mogłaś coś zrobić. Twoja miłość, twoje cierpienie, twój smutek to właśnie Ty! Jesteś silną kobietą, bądź silna, a wspomnienia będą dla ciebie tarczą przed światem, bo nie jest łatwo po prostu żyć.
Na razie po prostu nie masz wyjścia i musisz jakoś czas ciągnąć do przodu, choć niewiele widzisz przed sobą. Jednak później będzie coraz spokojniej i w pewnym momencie zorientujesz się, że znów stoisz prosto na ziemi. Tylko błagam, nie kontaktuj się z nim, nie proś o uwagę, miej godność, tego nic ci nie zabierze, jedynie ty sama możesz siebie zatracić. Ja zacisnęłam pięści i nie odezwałam się do "niego" ani razu. Jak na ironię po dłuższym czasie sam napisał, ale gra toczyła się już na moich warunkach. Mężczyźni chcą tego, czego nie mogą mieć. Kochaj i szanuj siebie, a wtedy i inni ciebie uszanują. Bądź silna siostro!

Szanowna Leno76 na początku współczuję i trzymam za ciebie kciuki nie poddawaj się po tak przykrych doświadczeniach ale mam równocześnie pytanie ponieważ jestem w podobnej sytuacji mąż nadużywający alkoholu, wulgarny itd. ja też poznałam wymarzonego faceta oczywiście żonatego zobowiązał się zostawić żonę wziąć rozwód itd. ale do puki on tego nie uczyni mimo iż go bardzo kocham i pragnę to nie decyduję się z nim na sex!
Z twojego opowiadania nie wynika jasno czy byliście prawdziwymi kochankami (mam na myśli sex) czy to była tylko miłość (być może zauroczenie) - porostu dostawałaś to czego od męża nie (miłe komplementy,zrozumienie, kwiaty itd.)  i za to tak bardzo go pokochałaś?
Jest to dla mnie bardzo ważne bo pragnę tego człowieka, lecz boję się mieć później gdyby okazał się zwykłym tchórzem ( pragnącym zaspokoić swoje ego) wyrzuty sumienia wobec siebie, męża, jego żony itd.
Wiem, że jest to bardzo osobiste pytanie lecz dla mnie bardzo ważne.
Proszę odpisz szczerze.