Co zostało z obiecującej znajomości? :(

Chciałabym Wam opisać mój problem, bo już sama nie wiem, co mam o tym wszystkim myśleć... Do tej pory się jakoś trzymałam, ale dzisiaj już czuję, że łapię doła Otóż pod koniec lipca poznałam chłopaka. Natychmiast złapaliśmy ze sobą kontakt, smsowaliśmy całymi dniami, często dzwonił, w ogóle rozumieliśmy się doskonale nawet między wierszami lub zupełnie bez słów. Każdego ranka budził mnie smskiem, a jeśli nie to prędzej czy później i tak się odezwał. Bywało też tak, choć rzadziej, że to ja się odzywałam jako pierwsza. Szybko się okazało, że to ktoś, kogo szukałam. Nadawaliśmy na tych samych falach, rozmawialiśmy dosłownie o wszystkim, nie było tematów tabu. Na początku to on zabiegał o spotkania, zresztą nie musiał mnie długo namawiać... Fakt, że nie spotykaliśmy się zbyt często, ale kontakt był nieustający. Nawet wtedy, kiedy ja wyjechałam na dwa tygodnie do Hiszpanii. Powiedział, że będzie czekał i tak było. Wróciłam, nadal było fajnie, spotkaliśmy się jeszcze ze trzy razy... Nigdy nie powiedział mi, że coś do mnie czuje, ale wiele razy utwierdzał mnie w przekonaniu, że uwielbia ze mną rozmawiać i dobrze się ze mną czuje. Zdarzyły się też słowa: "kiedy poznasz moją rodzinę..." albo "już masz plusa u moich rodziców". Więc chyba mogłam przypuszczać, że myśli o mnie poważnie.Trzy tygodnie temu zaprosił mnie do siebie. Przygotowałam kolację, było bardzo miło no i o mało nie wylądowaliśmy w łóżku... Tzn. wylądowaliśmy, ale nie poszliśmy na całość Nie naciskał na mnie, nie chciał robić nic na siłę, po prostu uznaliśmy, że mamy czas, nie musimy się z niczym spieszyć. Chociaż widziałam, że bardzo tego chce. Przez kolejny tydzień nic się nie zmieniło, pisaliśmy, nasze smski po tym spotkaniu stały się troszkę bardziej pikantne, ale generalnie nic nie zapowiadało zmian na gorsze... do czasu... Dwa tygodnie temu pojechałam w weekend na studia. Wiedział o tym, bo miałam wrócić dopiero w niedzielę. Jeszcze w piątek do mnie zadzwonił, pisaliśmy przez całe popołudnie, wieczorem napisał, że jedzie odwiedzić rodziców... i na tym się skończyło w sobotę to ja napisałam do niego, ale bez odzewu... w niedzielę też cisza. Pomyślałam, że może coś się stało, więc w poniedziałek po pracy zadzwoniłam. Odebrał i rozmawiał ze mną jakby nigdy nic. Powiedział nawet, że myślał, że się obraziłam skoro się nie odzywam... WTF?! Przecież pisałam w sobotę! Byłam wściekła, miałam zespół napięcia, więc tego dnia zadzwonił do mnie jeszcze dwa razy, wieczorem napisał smska. Ale przez kolejne dni to jak na lekarstwo Niby to on odzywał się jako pierwszy, ale jeśli wymieniliśmy po 2-3 smsy dziennie to było wszystko. Kiedy w czwartek wieczorem napisałam mu, że dobrze sobie poradziłam w pracy powiedział, że jest ze mnie dumny i zbył mnie życząc od razu miłego wieczoru. W piątek rano od razu za to przeprosił. Postanowiłam kuć żelazo póki gorące. Napisałam, że nie chcę jego przeprosin. Chcę żeby powiedział mi co się dzieje. A jeśli chodzi o mnie, bo widzę, że nie ma ostatni ochoty na kontakt ze mną, to niech mi powie wprost. Przecież zrozumiem. Odpisał popołudniu i w ogóle się do tego nie odniósł. Pytał tylko jak w pracy. Ale przycisnęłam go do muru. Powiedział więc, że rzeczywiście był ostatnio zły, ale to jest tylko jego wina i żebym się nie martwiła, bo już jest lepiej. A jeżeli chodzi o nasze stosunki, to nie przez sms, ale mam się nie stresować, "bo to nie koniecznie musi być złe". W sobotę szłam na wesele koleżanki i prosił mnie jeszcze, żeby przesłała mu swoje zdjęcie. Był zachwycony. I od tamtej pory zamilkł. Dzwoniłam do niego co prawda wczoraj, bo potrzebowałam rady fachowca, ale rozmawialiśmy dość oficjalnie. Powiedział tylko, że dawno się nie słyszeliśmy i musimy to nadrobić. Ale jak skoro on wcale nie ma na to ochoty? Dodam jeszcze, że wysyła mi dość sprzeczny sygnały... Nie odzywa się, ale kiedy rozmawialiśmy w tamtym tygodniu dwa razy podkreślił, że musimy się spotkać, jak już skończy remont i trzeba to oblać... Kiedy powiedziałam, że tak się raczej nie da, bo co zrobię z samochodem, uznał, że mam się nie przejmować drobiazgami, on się tym zajmie. Również w tamtym tygodniu spóźniał mi się okres... Powiedziałam mu, że gdybyśmy wtedy u niego poszli na całość, to teraz bym się stresowała. A on na to, że nawet by się ucieszył, gdybym była w ciąży... Jak mam to wszystko rozumieć skoro z jednej strony mówi mi takie rzeczy, a z drugiej w ogóle się nie odzywa? Brałam pod uwagę już chyba wszystkie opcje. nie sądzę, żeby chodziło o inną dziewczynę... jest zbyt zajęty... Nie rozumiem dlaczego tak nagle przestał się odzywać Myślę, że poczekam jeszcze kilka dni i trzeba będzie z nim porozmawiać. Skoro twierdzi, że nie przez sms, to niech się ze mną spotka i mi wyjaśni. Najgorsze jest to, że ja się chyba w nim zakochałam Co Wy o tym sądzicie? Przepraszam, że Was zanudzam takimi szczegółami co do dnia, ale chciałam jak najdokładniej przedstawić sytuację. Potrzebuję spojrzenia kogoś z zewnątrz... Strasznie mi brakuje tych rozmów z nim, ciepłych smsków i w ogóle jego samego