Czy to już jest koniec nas? (jej matka zakonczyla nasz zwiazek )

Mi też matka kazała zerwać z dziewczyną. Tak się złożyło, że ona sama to zrobiłą -- nie mam pewności, czy jej ktoś nie naciskał. Też miałem w domu pod tym kątem więzienie -- żadnych wyjść, po szkole do domu, o dziewczynach nie ma mowy.

Co Ci mogę doradzić? Siedzieć cicho, potajemnie kochajcie się. Ona musi grać tak jak rodzice tego oczekują. I naprawdę nic ponadto nie zrobicie.

Rozumiesz? Ona musi robić co jej rodzice każą! Ona tak musi... A Ty musisz to zaakceptować. Skoro ona ma 16 lat, to jesteście tacy młodzi, że nie ma powodów do obaw. 22 miesiące szybko miną. Nie takie tragedie ludzie przerabiają.

Co innego miłość, a co innego rodzina/pieniądze/rodzice/szkoła. Nie jesteście wolni. Ja też nie byłem. Musicie to przetrwać, normalnie przetrwać i będzie dobrze. Trzeba zejść do "podziemia" jak za okupacji.

Smutas piszesz ze ja kochasz,ze ci jej brakuje. Zawsze znajdzie sie sposob zeby sie zobaczyc,wlasnie w sklepie,szkole itp. Jesli matka "wie lepiej" jak ma zyc jej corka,chce za nia decydowac z kim ma sie spotykac i kogo kochac,to czy naprawde zalezy jej na dobru corki?nie wydaje mi sie. Jesli naprawde ja kochasz i ona kocha ciebie to dacie rade. Trzymam kciuki.

Wierze,ale mysle ze dacie rade. Uwierz zawsze jest jakies wyjscie jezeli sie kochacie. Kiedys mialam podobnie,mialam 15 lat i fantastycznego chlopaka. Tyle ze on byl z biednej rodziny wiec dla moich rodzicow gorszy. Mialam areszt domowy,same zakazy a komorki nie mialam,wtedy to byla rzadkosc. I zrobilam blad. Odpuscilam. Napisalam do niego list ze oddaje mu wolnosc,ja wtedy 15latka potrafilam zdobyc sie na taki gest. On blagal ale nie popuscilam. Zaluje tego do dzisiaj,moze dalibysmy rade i w koncu by ssie ulozylo. Wiesz,ktos mi powiedzial ze czasem kochac to takze umiec nie byc ze soba. Wiem ze to bardzo trudne i boli jak diabli,czasem nawet sie mysli ze tesknota zabije. Sprobuj zajac sie czyms,moze sport,nie wiem ale nie zamykaj sie w swoim swiecie i nie mysl bez przerwy. To nic nie da a i nic madrego nie wymyslisz umartwiajac sie i zadreczajac

Wlasnie moze za duzo o tym myslisz? Sprobuj sie jakos oderwac,zrobic cos innego. Moze wtedy jak odswiezysz umysl cos wpadnie ci do glowy. Zadreczasz sie i w kolko myslisz o tym wszystkim,ja mowie " zawiesic sie na czyms". To nigdy nie jest dobre.

Jasne, że nie powinna czytać. Ale...

Co wyczytała w pamiętniku?

Jeśli nie chciałeś dziewczyny zbałamucić, jeśli byłeś dla niej cudowny, kochający i oddany, to fakt, co za matka popaprana.

Ale jeśli Twoja dziewczyna z Twojego powodu cierpiała, to matka, jak to matka - chciałaby ją przed Tobą uchronić. Tak trudno to zrozumieć? Poczytaj posty różnej maści cwaniaczków. Matka się boi że przelecisz córkę i pójdziesz w siną dal albo będziesz obijał i dręczył.

Wykorzystaj czas, którego masz nadmiar, do pracy nad sobą. Zostań wspaniałym facetem. Takim, jakiego pragnie Kobieta. Takim kandydatem na zięcia, żeby im oko zbielało. Byś mógł, gdy dziewczyna będzie miała 18 lat, pójść do jej rodziców i powiedzieć: jestem.... mam.... i chcę być z waszą córką. Będzie ze mną szczęśliwa, bo ją kocham, ona kocha mnie i zapewnię jej życie na lepszym poziomie niż miała z wami.

Ach, mówisz że 22 miesiące do jej pełnoletności to za dużo... Cóż, jak się nauczycie cierpliwości, tylko się Wam przyda. A jeśli ona nie jest DLA CIEBIE tyle warta, żeby tak długo na nią czekać, to matka ma rację. Chcesz jej DLA SIEBIE, wykorzystasz a jak się znudzi, kopniesz w tyłek.

Nie będzie spotkań? To nie będzie macanek. Ale gg i skype i @ tez jej zablokują? Do koleżanek żadnych nie puszczą? W szkole w bibliotece nie ma internetu? Do kawiarenki też bez szans? Rozmawiać można. I stań się mężczyzną, jeśli chcesz być ze swoją Kobietą.

gdybym mial z nia jakokilwiek kontakt to by bylo latwiej. ale ja nie mam jak sie z nia skontakotwac!! nie ma gg skype maila! wszystko pokasowala! w czasie ostatniej rozmowy mi powiedziala ze matka jej kaze wszystko usunac i zmienic nr! nie mam zadnego z nia kotaktu! nie mam przez co sie z nia porozumiec.... taa jakbym mogl pisac dzwonic na skypie gadac to bym moze wytrzymal 2 lata. ale bez ZADNEGO kontaktu to sie nie da...

Witaj szanowny kolego takiej związkowej niedoli...

Domyślam się, że jesteś/masz naście lat albo i jesteś po "hucznej" 18-ce
Pozwolisz, że "waląc prosto z mostu" do Ciebie, przejdę do konkretów.
Doświadczyłeś dobitnie na własnej skórze czegoś, co się fachowo nazywa w małżeństwach toksycznym trójkątem (Ty, żona i teściowa).
Choć ja jestem ofiarą takiego "układu" w formalnym związku małżeńskim, to przyznam się szczerze, że z taką wersją inwigilacji matki na Jej własnym dziecku, to odkąd żyję na tym świecie się nie spotkałem - nawet po własnej teściowej.
I opierając się w tym przypadku na Twojej "teściowej", powiem tylko tyle, że jest to osoba zdolna do potwornej manipulacji i szantażu emocjonalnego, której ofiarą jest Jej córka i poniekąd Ty... jest Ona również zdolną postawić wszystko na jedną kartę, by dopiąć swego.
Chcesz poznać głębiej to zagadnienie i jego szczegóły, to zapraszam Cię baaardzo serdecznie do dwóch wątków na tym forum:
1. "Toksyczny trójkąt z teściową" - mojego autorstwa
2. "Teściowie... nieodcięta pępowina..."

W razie czego służę pomocą i poradą na privie

odezwala sie do mnie. napisala komenatrz na moim blogu. najgorsze jest to ze ona sie poddala. nie wierzy ze jeszcze nam sie uda. mowi ze to koniec. a to przeciez jedynie ona moglaby jakos wplynac na matke! ale ona nie bedzie juz nawet probowac nie wiem co mam robic? nie chce odpuszczac bo wiem ze kiedys bede tego bardzo zalowal...

to co mam teraz zrobic? ile dac jej tego czasu? i co przez ten czas robic? czekac z zalozonymi rekami? nie wiem a moze pojechac tam i blagac matke na kolanach o wybaczenie?

skontaktowalem sie z jej najlepsza kolezanka. poprosilem aby mi jakos pomogla. poszla do niej i gadala nawet z jej matka. probowala ja przekonac. ale nie da rady. jest nieugieta. moja byla przez to wszystko stracila nadzieje chce sie poddac. pogodzila sie chyba z tym ze nie przekona juz matki. dlatego nie widze innego wyjscia. do glowy przychodzi mi tylko poniazanie sie i blaganie. bo w innym wypadku to juz bedzie prawdziwy koniec. nie wiem co moglbym jeszcze innego zrobic. nie mam jak inaczej matce pokazac ze mi na niej zalezy. mieszkamy od siebie ok 40 km. co ja moge tu zrobic zeby ona o tym sie dowiedziala i pomyslala no no jaki on jest dobry... nic nie moge innego zrobic. tylko pojechac tam i prosic o litosc. nic innego mi nie przychodzi do glowy

a co mida pozytywne myslenie? musze jakosdzialac ale jak?

Jeśli ja kochasz, a ona kocha Ciebie, to po co w ogóle rozważasz rozstanie? Masie sposób porozumiewania się więc nie jest źle. Ja pisałam do exa listy, które szły kilka dni, on za każdy list musiał robić pompki (wojsko) i daliśmy radę 2 lata. Więc nie histeryzuj. Mówiłam co masz zrobić. Stań się wspaniałym facetem. Masz za dużo czasu po szkole? Idź do pracy. Naucz się prowadzić dom. Naucz się dodatkowo trzech języków obcych. Naucz się... Nie wiem co lubisz, jakie masz talenty, ale jakieś masz. Nie łaź na piwo z kolesiami, tylko pracuj nad sobą. Dla NIEJ. I pisz o tym na blogu. Może przyjdzie czas, gdy będzie mogla wydrukować co napisałeś i dać rodzicom. Np. w swoje 18. urodziny (a może już na 17?). Przeczytają na pewno.

Wyobrażam sobie, że uznałam chłopaka mojej córki za osobę nieodpowiednią dla niej a potem, po 22 miesiącach (albo po 10) dowiaduję się, że chłopak wziął się w garść. Jest naprawdę wartościowy - dobrze się uczy, pracuje, nie pije, nie pali, jest odpowiedzialny, obowiązkowy i poważnie myśli o mojej córce, choć się nie spotykali wciąż chce z nią być, wciąż kocha. Jest osobą, której mogę powierzyć mój największy skarb. Zgodziłabym się na normalne relacje, spotkania. Córka nie musiałaby uciekać z domu.

Nie jestem jej matką, nie wiem co na pewno zadziała. Ale uważam, że jest szansa.

przez te kilka dni od mojego ostatniego posta wszystko sie przewrocilo moja byla zaczela mi gadac zebym szukal kogos nowego, potem ze mnie ciagle kocha ale nie chce utrudniac. potem gadalem z jej kolezanka. i dowiedzialem sie ze tak naprawde nic o "igraszkach" "macankach" itp nie pisala i to wcale nie byl powod przez ktory sie matka wcurwila... a powodem bylo to ze kiedys rozmawialismy na temat seksu i sie o to poklocilismy i ona ta klotnie tam zapisala... no tylko ze to bylo na samym poczatku zwiazku, trwalo jeden dzien, po tym sobie wszystko wyjasnilismy ustalilismy ze nie bedziemy do tego na razie dazyc i dopiero potem nastapily nasze najpiekniejsze momenty... i dlatego wlasnie sie rozstalismy! nie dlatego ze uprawialismy seks bo nie uprawialismy tylko ze kiedys o to sie poklocilismy, przez cos o czym kolejnego dnia nie pamietalismy, a po 2 dniach wyjechalismy razem na piekna wycieczke, ten dzien byl naszym najszczesliwszym... no ale ok staram sie matke zrozumiec... no ale probowalem namowic byla do spotkan, zeby chociaz po 15 min nawet 3 razy w tygdoniu. no ale nie! nie ma sensu! bo jak to powiedziala: nie poszlibysmy nawet do kina czy na kregle... w takiej sytuacji duzo wazniejsze wydaje mi sie zwykle pobycie ze soba przytulenie sie popatrzenie sobie w oczy... no nic. zrozumialem ze dalsza walka bylaby nie tylko walka z jej rodzicami na co bylem gotowy, ale walka z nia... tego juz nie chce... i nie widze juz innego wyjscia. poddalem sie... i jestem calkiem zalamany. gdzies tu na forum znalazlem takie zdanie ?Uczucia,tego prawdziwego ktore zdarza sie niestety tylko raz w zyciu w zaden sposob nie wykorzenisz ze swojej duszy,nastepne beda tylko namiastka wielkiej poprzedniej milosci ,akceptowalne ale nie pelne?... nie mam sily juz plakac nawet... poddalem sie