Rodzice każą mi wbierać - albo oni albo chłopak

Postaw matce sprawę jasno: jak każą ci wybierać, to stracą córkę. A na łożu śmierci będzie sobie pluła wtedy w zęby, że do tego doprowadziła, bo jak już raz odejdziesz, to nigdy nie wrócisz.

Tylko mówiąc to, niech ci nawet powieka nie zadrży. Wiem, że szantaż emocjonalny to płytka zagrywka, ale niestety z tego typu sytuacjami trzeba sobie radzić. Jeśli cię wygnają - znaczy, że rodziny nigdy nie miałaś tak naprawdę.

Powiedz o wszystkim swojemu partnerowi. Powinien o tym wiedzieć.

rok przemeczycie skoro studia konczysz... ja bym chlopakowi powiedziala, przykro nie przykro ale jezeli kocha to bedzie cie wspieral
wiem, ze mieszkanie poza domem to trudny okres, ale jezeli pojdziesz juz dzis to za 5 lat bedziesz miala swoje zycie, rodzine i dojrzalosc emocjonalna
walcz, ja raz zrezygnowalam, chlopak moze zbyt mądry nie byl, ale nie zostal alkoholikiem jak jego ojciec

Musisz powiedzieć o tym swojemu facetowi. Chcesz się z nim związać, a nie jesteś w stanie poważnie z nim porozmawiać? To nie jest najlepsza wróżba ... zbierz się w sobie i normalnie mu opowiedz. On pewnie też coś podejrzewa, bo nie wierzę, że nie zastanawia się dlaczego nie zapraszasz go do domu. Poza tym jak mieszkacie w jednj wsi to nie ma siły żeby "od serdecznych ludzi" jego rodzina nie znała zdania Twojej rodziny. Wspólnie coś zaradzicie.

Posłuchaj, musisz mu delikatnie powiedziec, jak sprawa ma się z rodzicami.
To Twój mężczyzna, może przyszły mąż, nie możesz byc z nim nieszczera. Po co na początku związku postępowac w ten sposób?
Byc może kiedys będzie miał CI za złe, że zataiłaś to przed nim.

Co do rodziców: to Twoje życie. Postepując z Tobą w ten sposób, traktują Cię jak dziecko, którym już nie jesteś.
Ich zachowanie jest karygodne i poniżej jakiejkolwiek krytyki.
Skoro oni się tak zachowują w stosunku do Ciebie, to po prostu ignoruj to.
To jest Twoje życie i masz prawo sama o nim decydowac, popełniac ewen. błędy i ponosic ich konsekwencje.

ja na dzien dzisiejszy wybralabym jego...nie rodzine

Witaj
Nie rezygnuj z chłopaka skoro jesteś z nim szczęśliwa.
Nie pozwól rodzicom by manipulowali Tobą...
Pozwolisz raz a potem już nigdy nie podejmiesz żadnej decyzji samodzielnie.

Powiedz chłopakowi prawdę bo jak to wyjdzie na jaw to będzie mial do Ciebie żal. Jeśli jest normalny zrozumie. Na pewno będzie mu przykro ale razem coś zdziałacie.
Życze odwagi

Bardzo Wam wszystkim dziękuję, za słowa otuchy i wparcia. Rzeczywiście, każdy z Was osobno napisał coś, co coraz bardziej motywuje mnie do podjęcia tej rozmowy. Od początku tego wszystkiego jestem w tym sama, nie mam w nikim wsparcia. Pogubiłam się, w pewnym sensie załamałam się i zamknęłam w sobie. To bardzo miłe otrzymać tyle dobrych rad oraz wparcie. Moja rodzina starała się wzbudzić we mnie poczucie winy, ciągle mawiając mi że oni tyle dla mnie zrobili, że stworzyli mi warunki do rozwoju, nauki, że zawsze miałam to czego potrzebowałam. I to jest prawda, za co jestem im ogromnie  wdzięczna. ale ciągle teraz słyszę, że po tym wszystkim co ja robię... Bardzo bym chciała mieć dobre stosunki z rodzicami, ale oni mi na to nie pozwalają. Całe życie mnie kontrolowali, narzucali mi w pewien sposób decyzje które sama miałam podejmować. Zawsze kontrolowali to gdzie wychodzę, z kim, po co itp. Dlatego większość czasu siedziałam w domu. Dzisiaj niestety to wszystko w pewien sposób wyszło na wierzch i są tego skutki.

Święte słowa. Małżeństwo jest dla dorosłych. Związki nieformalne gdy nie ma się zabezpieczenia finansowego mogą rodziców irytować - bo młodzi nieodpowiedzialni zaliczą wpadkę i przyjdą po pomoc.

Twoi rodzice mogą myśleć, że Twój chłopak jest cwaniaczkiem, który chce się podpiąć pod ich kasę.

Wiesz co to mezalians? Mój Kochany związał się z potworem z patologicznej rodziny. Wszyscy mu mówili, żeby ją zostawił, ale on kochał. Co wyprawiała nie opiszę, bo to temat na książkę. Gdyby słuchał rodziców, nie zmarnowałby kilkunastu lat na szarpanie się z ex...

Jesteś zakochana i nie widzisz wszystkiego. Oni też nie. Dlaczego nie dają mu szansy? Bo są przerażeni, że ich kochana córeczka wpadła jak śliwka w kompot.

Moim zdaniem teraz właśnie powinnaś tupnąć noga i powiedzieć im to co napisał yoghurt007. Jeżeli teraz się poddasz, (nie ważne czy będziesz z tym chłopakiem czy nie) to rodzice się upewnią, że mają nad Tobą władzę i każdego faceta będą tak traktować, w końcu sami Ci wybiorą męża, albo skażą Cie na los starej panny. Tak było z koleżanką mojej mamy. Tę koleżankę i jej 3 siostry wychowywała tylko mama, chciała, żeby były wykształcone i fakt wszystkie skończyły studia porobiły doktoraty, zajmowały kierownicze stanowiska, ale nigdy nie wyszły za mąż, bo mama każdego kandydata przepędzała. Skończyły tak, że mieszkały we trójkę na stare lata (jedna zmarła w wieku 20kilku lat).
Końcem końców nie warto szanować zdania, osób, którzy oceniają innych po grubości portfela.

Takimi powodami, by nie akceptować wyborów dzieci jest własna próżność i niespełnienie własnych marzeń.
Nie można dyrygować dorosłą córka, bo to już nie dziecko.
Ma prawo do własnych wyborów i decydowania o sobie.

W rodzinie mojego eksa było identycznie.
Pomijam fakt, że moja teściowa nigdy mnie nie zaakceptowała, bo byłam jej zdaniem  za biedna, ale jej rodzona siostra mając czworo dzieci, nie akceptowała ich wyborów i podobnie jak rodzice 'Anuśki' utrudniała im życie, przy pełnym poparciu swojego męża.

Najstarszy syn /rówieśnik mojego eksa/ nawet w USC był uprzedzany, że jeszcze ma czas na rozmyślenie, bo papierów nie podpisał i gonił swoją wybrankę po schodach, bo ta słysząc, to - uciekała z urzędu.
Nigdy nie została synowa /moja do dziś przyjaciółka/ zaakceptowana pomimo, że ich syn był szczęśliwy.
Nie zaakceptowano ich dwojga dzieci.
Przez wszystkie lata okazywano im niechęć i tylko mądrość niechcianej synowej sprawiała, że jakoś to toczyło się.

Starsza córka /rówieśnica moja/ dała się rodzicom zmanipulować i po obrzydzeniu jej kilku kandydatów, starą panną została i do dziś ma do rodziców żal.
Jest samotna, nieszczęśliwa i zazdrosna o to, że jej rodzeństwo nie poddało się i mają rodziny, a także już wnuczki, a ona samotna, a w dodatku z tego powodu na nią przede wszystkim spadła opieka nad starymi schorowanymi rodzicami, aż do śmierci.

Młodsza po przegonieniu jej wielkiej miłości nie umiała się długo pozbierać, a gdy wreszcie znów ktoś trafił się, gdy miała już 28 lat, to mama powiedziała, że po jej trupie wezmą ślub.
Przyszła do mnie zapłakana, więc ustawiłam ją do pionu. Powiedziałam, że przecież jest dużą dziewczynką
i nie musi słuchać matki, a jeśli kocha z wzajemnością, to niech walczy o tę miłość.
Posłuchała, załatwili wszystko sami do ślubu i przyjęcie weselne i oboje zapraszali jej rodziców na ślub
przy czym J. poinformowała rodziców, że bez względu na ich uczucia - ślub odbędzie się.
Na ślubie i przyjęciu byli i wyglądali jakby octu się napili.
Po chyba roku  pokochali zięcia i nie było w rodzinie lepszego, ani mądrzejszego.
Pewnie dlatego, że dowiedzieli się, iż zięć to cybernetyk maszyn liczących, a to podnosiło ich rangę społeczną, bo sami nie  grzeszyli inteligencją, mądrością i wykształceniem.

Umilili życie także najmłodszemu i gdy przyszedł do domu przedstawić swoją dziewczynę, to mamie przypomniało się, że właśnie w domu brakuje pieczywa.
To E. zaczeka , a ja skoczę do sklepu - zaproponował.
Matka na to: "pójdziecie oboje, ale ty sam wrócisz".
Dziewczyna zerwała.
Długo włóczył się sam. Nie mógł znaleźć swojego miejsca na ziemi.
Po kilku latach poznał wspaniałą dziewczynę, ale już był mądry, bo tak jak w przypadku swojej siostry
poinformował mamę, że omdlenia nic nie dadzą, bo data ślubu już została ustalona.
Druga synowa także nie została zaakceptowana.

Ot, rozpisałam się, ale to dlatego, żeby 'Anuśka' zrozumiała, że miłość rodziców nie zawsze idzie w parze z rozsądkiem, a zaborczość, zazdrość i na siłę urządzanie lub przeszkadzanie w urządzaniu życia córce -
to po prostu chore.
Kieruj się 'Anuśka' własnym sercem.

Dawno minęły czasy, że rodzice wybierali swoim dzieciom drugie połówki, a powiedzenie "kto nie słucha ojca, matki....." jest mądre, ale przestaje działać, gdy dzieci, dziećmi już nie są.

Masz racje... Tylko widzisz.. usiadłam i wysłuchałam ich argumentu - jest jeden - nie chcą mieć nic do czynienia z tymi ludźmi. Koniec! Więcej nie usłyszałam od nich nic. Moje argumenty -> nie dopuścili mnie do słowa, od razu krzyk, że nie i koniec. Chce spokojnie racjonalnie z nimi porozmawiać, jak widać nie da się.
Jego ojczym nie jest alkoholikiem. Pracuje jako kierowca.

On nie musi pomagać rodzicom. To nie jest tak że im nie starcza na jedzenie. Oni po prostu żyją jak przeciętny Polak, robi to z dobrej woli, dlatego że mieszka jeszcze razem z nimi i chce dokładać się do wydatków. Zanim zdecydowałam się z nim być, spotykaliśmy prawie rok!!! Chciałam go poznać jaki jest naprawdę, zachowałam swój zdrowy rozsądek żeby się przekonać czy w "coś" się nie wpakuję wchodząc w ten związek. Przekonałam się wiele razy przez ten czas, że jest to wartościowy człowiek.
Mój ex... niby chłopak z dobrej rodziny! Rodzice go uwielbiali, bo rodzina dobra, on sam się do nich przymilał - po 1,5 roku zaczął coraz częściej wspominać o firmie mojego taty, ziemi która dostał w spadku, podpytywał kiedy będzie to wszystko na mnie przepisane. Sam przestał pracować - musiał kontrolować sprawy materialne w moim domu!
Już raz się zraziłam! I jestem bardzo wyczulona na takie rzeczy. A teraz - oboje z chłopakiem chcemy się stąd wyprowadzić - za jakiś czas, kiedy będziemy gotowi razem zamieszkać. oboje jesteśmy any-rodzinni. On chce sobie ułożyć życie po swojemu - jego rodzina absolutnie nie miesza się w jego sprawy. Naprawdę zanim zdecydowałam się z nim być, dużo rzeczy obserwowałam, żeby go poznać.

artemida słuszna uwaga!czemu sie nikomu nie podoba, uwaga ode mnie- czy syn przypadkiem całej wypłaty nie odda zadłużonym rodzicom a tobie pustą sakiewkę?
nic gorszego niż dziura budżetową i wieczne rzepy-nieudolni teściowie.
ja na kilometr się trzymam od nich, nawet ślubu nie wziełam-bo to nazwisko to także odpowiedzialnosc za nich, jestem z ich synem ale z nimi nie bede nigdy...

W mojej rodzinie było podobnie - moja babcia od strony ojca nie zaakceptowała w pełni mojej mamy, która pochodzi z biednej rodziny ( mimo 25 letniego stażu małżeńskiego moich rodziców nadal potrafi coś powiedzieć na ten temat ). Podobnie było z mamą mojej przyjaciółki - teściowa nawet na łożu śmierci przeklinała swoją synową i matkę wnuków...
do meritum
Ty nie masz wyboru między rodzicami a chłopakiem. To coś więcej - ty wybierasz pomiędzy samodzielnością a podporządkowaniem. Możesz posłuchać rodziców i pozwolić im aby tobą manipulowali albo być z facetem i ograniczyć kontakty twoich rodziców z facetem. Oni mają głęboko zakodowaną niechęć, nie chcę straszyć ale oni go nie polubią ( nigdy?)... znają jego rodzinę od lat, niechęć twoich rodziców do niego i jego rodziny jest tak głęboka, że nic jej nie zmieni.

Gdyby twój partner był z patologicznej rodziny i ciągnął Cię na dno to każdy poparłby twoich rodziców ale twoja sytuacja jest całkowicie odwrotna... on Cię zmobilizował do nauki, wierzy w Ciebie...

Może warto spotykać się w neutralnych miejscach i u faceta ( nie ma sensu sprowadzać go do twojego domu ) i jak wyjdzie z tego coś fajnego to razem zamieszkać? Osobno i z dala od twoich rodziców.

I bezwzględnie musisz z nim poruszyć temat twoich rodziców - gwarantuję Ci, że każdy by zauważył niechęć. Na pewno domyśla się, że jego obecność w twoim domu rodzinnym jest niepożądana.

Artemida to Ty zejdź na ziemię, czytałaś w ogóle co Autorka napisała? Ona rozmawiała z rodzicami, właśnie tylko, ze oni jej nawet nie wysłuchali, a sami nie maja, żadnych racjonalnych argumentów. Ja nie bronię tego chłopaka, tego związku. Masz rację na początku zazwyczaj jest cudnie ,a potem mniej:P Tutaj chodzi o zupełnie coś innego. Rodzice ja ograniczają, narzucają jej swoją wolę, poglądy, wszystko. Napisałam przecież, że nie ważne czy będzie z tym chłopakiem, ważne, żeby pokazała rodzicom, że ona jest wartościową osobą, że ma pomysł na siebie i na swoje życie. nie może całe życie wegetować (bo to jest wegetacja) tak jak rodzice jej to zaplanują.

Ja mysle sierpniowa ze taki szantaz moze zadzialac, a przynajmniej zasygnalizowac rodzinie ze dziewczyna ma swoje zdanie, ze nie chce przyzyc swoje zycie po swojemu.

Argumenty rodzicow przeciwko temu chlopakowi sa dla mnie nie do przyjecia. Nawet nie chce sie na ten temat wypowiadac.
W kazdym razie powinnas byc szczera i powiedziec facetowi jak sie sprawy maja. I nie daj sobie zycia ukladac i na glowe wchodzic!!!
Powodzenia.

Zawsze się zastanawiam, czemu wiele osób uznaje, że "jajko jest mądrzejsze od kury"
Dziewczyna mieszka u rodziców, to ich dom, to oni łożyli na nią niemałe pieniądze, z ich perspektywy wygląda to tak - gość ma 30 lat( autorka pisze, że uczy się, tak późno dopiero, to co robił wcześniej?), dofinansowuje rodziców(ojciec jest kierowcą i o ile wiem, kierowcy grosze nie zarabiają), pochodzi z niepewnej rodziny, że tak powiem, młoda się zakochała, świata poza nim nie widzi, seksuje sobie w najlepsze, za chwilkę z brzuchem będzie chodzić( kto wie, czy jej facet czasami dla pewności tego nie zrobi?) i połączą się rodziny zupełnie odmienne przez fanaberie młodej, na którą rodzice będą musieli płacić i kto wie, czy nie na rodzinę jej wybranka jeszcze....

Autorka widzi - fajny chłopak, pracowity, pełen zalet, tylko biedny i z kiepskiej rodziny.

Tylko - życie jest brutalne, to nie żadna bajka. Jeśli odejdzie od rodziców, nie będzie ich wsparcia i kasiorki, to jak się mawia - jak zejdzie bida z nędzą, to koszmar. Poza tym, to, że teraz jest miło i fajnie, nie znaczy, że zawsze tak będzie. Co jeśli za rok, czy 2 gość okaże się zupełnie inny, niż się wydaje?
Poza tym - gość nawet babci nie podoba się... Coś w tym musi być. Może iść jej się zapytać?
Nie spotkałem rodzica, który by swemu dziecku rodzonemu źle życzył...

Sierpniowa - To, że ją wychowali, a to wiąże z finansami zawsze - to jest fakt, nic nie mówiłem o układaniu komuś życia. Wcześniej napisałem - jak nie akceptuje zdania rodziców - odciąć pępowinę. Jak się jest mądrzejszym, to trzeba mądrze sobie radzić samemu.
Babcie są bardzo dobre dla wnuków i wnuczek, często pomagają. Są kochane.
To, czy mieszkam, czy nie mieszkam nie ma znaczenia i jest moją prywatną sprawą. Zawsze korzystam z mądrości starszych, gdyż jest nie do przecenienia.

Babcie są bardzo dobre dla wnuków i wnuczek, często pomagają. Są kochane.(Napisal Remi)

Gdyby faktycznie tak bylo, autorka posta nie mialaby problemu nie tylko z rodzicami.
Nie generalizuj. Moja np "szanowna babunia" potrafila kupic na odpuscie zegarek za 5zl a przez kolejne lata, delikatnie rzecz ujmujac,  wyrzygiwac ten fakt. Takich przykladow moglabym podac mnostwo, ale nie o tym mowa.
Nie mozna wkladac wszystkich babc do jednego wora.

Dlatego, że jak zaliczy wpadkę, to niekoniecznie rodzice pomogą, chłopak nie da rady a jego rodzice nie będą mogli pomóc. A nie istnieją środki antykoncepcyjne stuprocentowo skuteczne.

SimpleKArolina, podchodź do innych jakbyś chciała by do ciebie podchodzono. Twoje negatywne podejście do babci, odbije się w tym, że ty sama będziesz traktowana, jak ty kogoś traktujesz. Rodziny się nie wybiera, szacunek jednak mieć należy.

Hmm, był temat na forum w roku 2011 - czy na szacunek trzeba sobie zasłużyć? Większość kobiet odpowiedziała - nie. Jedna z nich stwierdziła, że na szacunek nie, ale by być autorytetem to tak.
Nie chcę uogólniać, gdyż w każdym stadzie zdarzają czarne owieczki, zdanie twojej babci - jak Kuba Bogu... jest dobre, ale w odniesieniu do życia poza rodziną, rodzina to jednak zrozumienie.
Hmm i tak zastanowiłem nad kwestią zrozumienia i akceptacji - Zrozumieć kogoś, to zaakceptować czyjeś decyzje, czy będą dobre, czy złe.
Dzięki za twoje posty w tym temacie, zwróciłaś uwagę na rzeczy, o których nie zawsze się pamięta lub wie.

Witaj, na wstępie to powiem Ci, że bardzo Ci współczuje, bo bardzo trudno jest dokonać wyboru między rodziną a mężczyzną, którego się kocha.
Rozumiem stanowisko Twojej rodziny, pomimo iż jest strasznie powierzchowne i materialistyczne, po prostu chcą byś w przyszłości nie musiała się martwić o finanse.
Ale, to jest Twój partner, z tego co piszesz, to bardzo dobry chłopak, który Cię kocha i wspiera, przy którym czujesz się swobodnie i wspaniale, który Cię uszczęśliwia.  Zastanawiam się, czy rozmawialiście o przyszłości, wspólnej przyszłości? Jeśli tak, to jak ona miała by wyglądać?
Wiesz, jeśli we dwoje będziecie mieli pracę, to dacie sobie radę na pewno i to z palcem w nosie, ale według mnie pojawia się lekki problem, rodzina Twojego partnera. Napisałaś, że on bardzo pomaga im finansowo, to świetnie, uważam że to dobrze o nim świadczy, jednak co to będzie oznaczało dla was? Prędzej czy później będzie Ci to przeszkadzać, choćby ze względu na To że nie będziesz miała pieniędzy na przyjemności typu. Kino, fryzjer.
Powinnaś porozmawiać z nim poważnie i spokojnie o waszym życiu, powiedz mu o nastawieniu swoich rodziców, o tym co i jak czujesz. Szczerość jest zawsze bardzo dobra, nawet jeśli po niej zostaje drobny niesmak, to lepiej być uczciwym.
Nie pozwól rodzicom żyć za siebie, bo to nie oni będą spali z Twoim partnerem, ani żyli, tylko TY. Masz prawo do własnych decyzji i własnego życia.

Pozdrawiam

Może pracował, żeby na tą naukę zarobić?
A może to są jego drugie, trzecie studia?
To, że chłopak ma 30 lat i się uczy, to nie jest żaden minus, wręcz przeciwnie.

Artemido, ale ty mówisz o skrajnościach! Ktoś ma miliony a druga osoba nie ma nic, ktoś wnosi od siebie majątek a druga osoba to proszę wybaczyć "gołodupiec"... facet autorki tematu : pracuje ale nie ma majątku, pochodzi z normalnej ale niezamożnej rodziny ( oczywiście wiemy tylko tyle ile autorka napisała i nie znamy sytuacji z drugiej strony ). To trochę głupio zakładać, że facet czeka na to aby przejąć majątek - jeśli doszłoby do zawarcia związku formalnego to można zadbać o rozdzielność majątkową, spisać intercyzę...

Gdybym ja miała szukać faceta odpowiadającego mojemu statusowi materialnemu to szukałabym wśród biednych studentów malarstwa żyjących ze stypendium socjalnego
dziewczyna zna się z tym facetem od dawna - ma rezygnować ze znajomości na której jej zależy bo rodzice mają taki kaprys. Autorka ma 24 lata! powinna porozmawiać poważnie z rodzicami, wysłuchać wzajemnie swoich argumentów ( bo oni mogą mieć częściową rację...) a nie zbywać się " masz z nim zerwać bo tak" - nigdy mnie tak rodzice nie traktowali i zawsze mogłam liczyć na poważną rozmowę.

Uściślając długi wywód - porozmawiać z rodzicami na spokojnie, jeśli mają jakieś "ale" do wybranka to niech powiedzą wprost o co chodzi.

Ja bym rodzicom zadała jedno pytanie- jaki przykład dają mi, skoro oceniają człowieka po wyglądzie i grubości portfela?
Przecież oni zapewne też nie byli bogaci na początku, do wszystkiego trzeba dojść własną pracą, i też byli tymi gorszymi, bo kasy nie mieli? Tak zachowują się nowobogatcy- za przeproszeniem: "wyżej srają niż dupę mają"
Jeżeli młody by tak oceniał, da się zrozumieć, nie ma unormowanych wartości, nie ma doświadczenia itd, ale dorośli, zdrowo myślący ludzie? Może okazać się, że chłopak przez to, co przeżył w domu, co widział itp będzie unikał takich błędów, żeby nie powielić schematu rodziców.

My w szkole mieliśmy taką naprawdę bardzo bogatą koleżankę, my nie pochodziliśmy z bogatych domów, ale np mi niczego nigdy nie zabrakło. Miałam wszystko, co chciałam i dziękuję rodzicom za to. Ale do czego zmierzam.. Ona przepisała się z innej szkoły do nas, a co najśmieszniejsze nasza szkoła była od niej może 2minuty drogi, ale ojciec (wielki polityk) zapisał ją do szkoły na drugim końcu miasta.. Kiedy zapytaliśmy się jej dlaczego, to powiedziała, że ojciec powiedział, że nie chce mieć nic wspólnego z nami, że my jesteśmy jak Żydzi, bieda i patologia (gdzie wśród moich znajomych była tylko jedna osoba, co naprawdę była bardzo biedna i rodzice byli alkoholikami), że on nie pozwoli, aby ona obracała się w takim towarzystwie. Kiedy nas zauważył jak staliśmy pod szkołą, wyleciał z rękoma do nas, że mamy spie** do naszych slamsów, że mamy się odczepić od niej, bo liczymy tylko na jej pieniądze.. Totalnie mu odwaliło! Niby bogaty i z klasą, a co sobą reprezentuje? Najlepsze jest to, że sam pochodził z ubogiej rodziny.

Anuśka- opowiedz mu wszystko, dlaczego rodzice go nie akceptują, przecież Ty za nich nie odpowiadasz, rodziców się nie wybiera- po prostu się ma.
Może się okazać, że będzie taki sam jak rodzice, długi etc. a może okazać się najwspanialszym człowiekiem pod słońcem. On ma wartości, którymi się kieruje, a Twoi rodzice nie kierują się normalnymi, ludzkimi wartościami, tylko sytuacją materialną! Aż przykro czytać takie rzeczy, a Tobie zapewne jeszcze bardziej przykro z tego powodu. Musisz rodzicom przedstawić swój tok myślenia, że przecież nie zawsze jest tak, że dzieci powielą błędy rodziców, że przecież studiuje, pracuje, pomaga. Przecież to tylko pozytywne cechy. I przede wszystkim to, że bieda nie skreśla człowieka, że stan materialny nie jest wskaźnikiem wartości człowieka.

A z jednej strony musisz też zrozumieć swoich rodziców, oni chcą jak najlepiej dla Ciebie, jak każdy rodzic dla swojego dziecka. Po prostu się boją, widzą to, co chcą widzieć, co się dało zobaczyć. Z tego wywnioskowali opinie o nim. Tylko zapewne to błędna opinia.. Ale cóż
Trzymam kciuki za Ciebie i za dobrze podjęte decyzję

To jest okropne !! Naprawdę nie mieści mi się w głowie, że ludzie mogą być tak podli !

To nie jest pomoc finansowa. Ma 30 lat i normalne, że się dokłada a nie oczekuje że go utrzymają.

Nie rozumiem. Kilka aut skradziono? I nie były ubezpieczone? To kiepsko.

Anuśko, baw się dobrze. Znajdziesz rozwiązanie.

A ja owszem, i to kilka par takich rodziców...

U mnie w rodzinie podobnie. Dziadkowi ze strony taty nie spodobała się moja mama. Sama nie wiem, dlaczego, może chodziło o rodzinę mojej mamy - problem alkoholowy. I nigdy niemal do końca jej nie zaakceptował. Jednak to moja mama wyciągnęła pierwsza do dziadka rękę, po kilkuletnim braku kontaktu (mój tata obraził się poważnie na dziadka i przestał odzywać. Miał dobry ku temu powód). Dopiero po tym dziadek trochę złagodniał, to było na krótko przed jego śmiercią. Przez resztę czasu moja mama to była zła synowa, a ja i mój brat te gorsze wnuki.

Nie wiem, co dziadek sobie myślał, pewnie, że skoro z rodziny  z problemem alkoholowym, to pewnie sama pijaczka i nie da rady zająć się swoją rodziną. A tu proszę bardzo, dała świetnie radę.

Popieram rozmowę z rodzicami, ale tu jak widać oni żadnych konkretnych argumentów nie mają, zwykłe nie i już. W takim wypadku trzeba postawić sprawę na ostrzu noża, albo się opanują, albo stracą córkę. I być konsekwentną.