Zraniona przez męża.

Mężu wierzę.ale co innego mógłby robić facet z dziewczyna w lesie i to po kilku głębszych!?

Jeżeli w Waszym życiu były jakieś kłamstwa ze strony Twojego męża to bym na Twoim miejscu poważnie się zastanowiła czy i tym razem jest z Tobą w 100% szczery. Bo może tak być, ze tamta panna jest poprostu zazdrosna i specjalnie chce zepsuć relacje między Wami. Tak łatwo stracić zaufanie do drugiej osoby,

No to już od Ciebie zależy, czy zostać i wybaczyć, czy odejść z dziećmi. Jeśli mąż wciąż będzie nadwyrężał Twoje zaufanie i będziecie się przez to kłócić, to lepiej będzie odejść.

a mnie zastanawia dlaczego to kobieta która została zdradzona, boi sie, że nie poradzi sobie  SAMA Z DZIEĆMI. A gdzie jest przymus, że ona ma zostać z dziećmi? Jakby facet mnie tak potraktował, to odeszłabym, a gdybym nie miała możliwości utrzymania i dzieci to zostawiłabym je ojcu, ale odwiedzała je codziennie. Kiedy kobiety przestaną robić z siebie męczennice? I podkreślam nie jestem feministką.

a najlepsze jest w tym wszystkim że mąż nie ma tej dziewczynie za złe za to co ona mówi. raz mnie nawet prosił o to bym sie zaprzyjaźniła z nią. (oczywiście katygorycznie odmówiłam) .

Jestem zwolenniczką tzw. konfrontacji. Jeżeli jedna osoba mówi jedno a druga co innego, doprowadzam do spotkania tych osób ze mną (oczywiście jeżeli w jakis sposób sprawa dotyczy mnie). Kilka nieprzyjemnych sytuacji w ten sposób rozwiązałam. Czasami to było zwykłe nieporozumienie, nieznajomość faktów, czy wiara w plotki, po rozmowie wszystko się wyjaśniało, problem znikał.

Jeżeli osoba zainteresowana z uporem maniaka odmawiała udziału w konfrontacji, to według mnie ma coś do ukrycia i mówię jej o tym, albo przemyśli sprawę i do konfrontacji dojdzie albo się obrazi i wtedy sprawa jest jasna.

Na Twoim miejscu zażądałabym od męża spotkania we trójkę: Ty, on i ta dziewczyna. Jak odmówi to kłamie, że nic między nimi nie było. Ewentualnie odmówi spotkania chociaż nic między nimi nie było, ale wtedy jest jasne, że nie ma do Ciebie za grosz szacunku jeżeli pozwala na to, żeby jakaś panienka wygadywała głupoty na jego temat.

Gdyby jakiś dupek mówił, że przespał sie ze mną (co nie byłoby prawdą), zabrałabym mojego męża na spotkanie, pojechałbym sobie po dupku tak, że nie wiedziałby jak się nazywa, kazałabym mu wszystko odszczekać, przeprosić ładnie i wcale nie miałbym nic przeciwko gdyby mój dał mu jeszcze w mordę.

Jeżeli Twój mąż zachowuje się inaczej to albo jest dupa do kwadratu albo ją przeleciał.

Dupa nie chłop, spuść go w kanał.

Na czym opiera się wasze małżeństwo?
Nie wiedzę tu szacunku, miłości... czyżby tylko mus bo "co ludzie powiedzą" jak się rozejdziemy?

hmm.. czyli to On Was utrzymuje, czy tak?.........
a jak Ty widzisz przyszłość swoją i dzieci w tej sytuacji?

W jakim wieku macie dzieci? Czy dziadkowie pomagają Ci w opiece nad nimi?
Pytam, bo może czas abyś sama poszukała pracy, wzięła się za siebie. Oderwałabyś się trochę od domu i pieluch - a pieniądze podreperowałyby nie tylko Wasz budżet ale też twoją wiarę we własne siły, może nawet Twój mąż spojrzał by na Ciebie inaczej..
W każdym razie powinnaś o tym pomyśleć, bo licząc jedynie na jego łaskę - nie dajecie sobie rady.
Jak staniesz na "własnych nogach" - wszystko Ci się poukłada.

Ty chyba nie masz dzieci co Nirvanka? w przeciwnym razie bys tak nie mowila. Kazda matka ktora kocha swoje dzieci, a autorka widac ze je kocha ponad zycie i tak powinno byc nie zostawilaby swoich dzieci facetowi ktory sie jakos widac specjalnie nie interesuje. Poza tym jej najmlodsze dziecko ma 3 miesiace!! takiego malucha zostawic takiemu czlowiekowi? on nawet nie potrafil by sie nim zajac. Ja bym wolala z glodu umierac. Poza autorka ma rodzine i na pewno moglaby ich poprosic o pomoc. Babcia maluchow na pewno by sie nimi zajela a autorka moze poszukac pracy.

Sądy rzadko kiedy przyznaja dzieci ojcu- moze to okrutne ale tak własnie jest. Jeśli nie ma w tej miejscowości pracy to bierz dzieci do siostry i tam szukaj. Poza tym jesli on Cie zdradza to mozesz wnioskowac o rozwod z jego winy i wtedy zabierzesz mu troche z tego jego bogactwa...

Jestem z lubelskiego. Wyjazd do siostry odpada, gdyż będzie miała małe dziecko i na pewno nie będę mile widziana. Może jestem głupia, ale mimo to co mi zrobił, nadal go kocham i bardzo ciężko mi się będzie z nim rozstać, ale z drugiej strony jestem strasznie zła na niego.
Wiem, że moje życie z nim nie będzie szczęśliwe. (kiedyś było innczej) Rozwódki zapewne będą wiedzieć o czym mówię.

ja np. chodziłam do zaocznego liceum dla dorosłych - super sprawa. Musisz poszukać w swojej miejscowości takich szkół, myślę, że najlepiej by było jakbyś teraz zaczęła, musisz porozmawiać z dyrektorem. U mnie w klasie były przypadki, gdzie ludzie przychodzili już w trakcie naszej nauki i normalnie z nami kończyli. Także nie jest tak,że wrzesień minął i już nie można, tylko po prostu musi Cię dać do danej klasy i tyle. Poza tym musisz się zastanowić co chcesz robić w przyszłości i iść w tym kierunku:) A co do męża to wiem, że będzie Ci ciężko podjąć jakąkolwiek decyzje,ale musisz stać na twardym gruncie! Musisz mu pokazać, że bez niego dasz radę i nie pozwalaj się tak traktować. A rodzice twoi mieszkają nie daleko was?

Tekla 1989 byłaś pytać o szkoły? Co się dowiedziałaś? A jak z mężem? Pozdrawiam

Byle tylko jego zmiana nie była na chwilę. Nie rezygnuj ze szkoły! Trzymaj się, pisz nieraz co tam u Ciebie. Pozdrawiam:)

witam !!
Nie mam do kogo się zwrócić z moim problemem a myślę że czyjaś opinia na tym forum może być przydatna i Mi pomóc.
Jestem z mężem już 9 lat a od 5lat po ślubie. mamy dwójkę cudownych dzieci. Kiedyś było cudownie mąż zabierał mnie na spacery we dwoje, chodziliśmy do kina,restauracji.
A teraz.... tylko sprzątanie gotowanie pranie itp. . Czy życie musi takie być szare i do d...? wogule nie rozumie mnie, moich potrzeb. Ze czasami też chciałabym się trochę rozerwać, mam dopiero 23 lata. rozmowa nic nie pomaga próbowałam nawet dzisiaj pytałam się czy wyjdziemy gdzieś na walentynki to machnął ręką i powiedział aj tam. przez to nie mam przyjaciółki nawet koleżanki. Jestem zamknięta w czterech ścianach i jedyną osobą która mnie odwiedza to niepełnosprawna 13 letnia sąsiadka. Może pomyślicie sobie ze jestem jakąłś zwyrodniała matką że chcę podrzucić dzieci dla babci na ten dzień czy dwa...ale nie jestem Ja kocham swoje dzieci nad życie. Czy życie w małżeństwie tak wygląda? Czy tak musi być? A może też ktoś ma tak jak Ja?

Aby poznać koleżankę lub nawet przyjaciółkę trzeba gdzieś wyjść raz na jakiś czas a ja nie mogę nie mam auta, mieszkam na wsi daleko od miasta i mąż nie pomaga przy dzieciach abym miała chwile dla siebie. próbowałam nawet szukać przyjaźni przez internet ale kontakt się urwał.

troszkę odbiegliśmy od tematu ....
przyjaźń odstwmy na bok (kiedyś może sie zjawi). a mnie inny problem boli czy to fair ze mąż mnie nigdzie nie zabiera? czy naprawdę życie w małżeństwie tak wygląda ....pranie, sprzątanie , gotowanie itp ???

Tekla, nie odbiegliśmy.
Skoro palcem nie kiwnie, żeby Ci pomóc, to czemu się dziwisz, że Cię nigdzie nie zabiera?

Skoro dałaś się sprowadzić do roli kury domowej, to czego się spodziewasz..?

Nie możesz liczyć na męża, więc licz na samą siebie. Tak jakby on zginął w wypadku -- trzeba iść do pracy, usamodzielnić się, jakoś zorganizować opiekę nad dziećmi. Zupełnie jak samotna matka...

chyba nie ma tu osoby która potrafiłaby mnie zrozumieć???