Kary cielesne

Tytuł wątku jest KOMPLETNIE nieadekwatny do treści.

Myślę,że są niewychowawcze i obnażają matolstwo rodziców.

Jeśli nie mówimy o skrajnościach to nie mam nic przeciwko - tzw. wychowanie bezstresowe produkuje potencjalnych przestępców.

a co powiecie na to:
_____________________
"Zielona Góra: rodzicom grozi więzienie za klapsa

Rzecznik Prokuratury Okręgowej w Zielonej Górze poinformował, że do sądu trafił akt oskarżenia przeciwko rodzicom trzylatka. Prokurator zażądał 2 lat więzienia dla ojca i roku więzienia dla matki.

Do zdarzenia doszło w jednej z galerii handlowych w Zielonej Górze. Matka nie wytrzymała nerwowo zachowania synka i dała mu klapsa. Ojciec natomiast zapowiedział zapłakanemu malcowi, że w pupę dostanie też, jak wrócą do domu.

Świadkiem zdarzenia była młoda kobieta, która wyszła za nimi z galerii i spisała numery auta, którym rodzice z dzieckiem odjeżdżali sprzed galerii.

- Świadek był przerażony zachowaniem rodziców i wyrazem przestrachu na twarzy trzylatka - mówi Grzegorz Szklarz, rzecznik zielonogórskiej prokuratury okręgowej.

Sprawa trafiła do prokuratury, która wniosła akt oskarżenia przeciwko 32-letniemu ojcu i jego żonie. Matce zarzucono naruszenie nietykalności fizycznej dziecka, za co grozi rok więzienia. Ojciec za groźby wobec synka może trafić za kraty nawet na dwa lata.

Podstawą oskarżenia była ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie z czerwca 2010 r., która zakazuje osobom sprawującym opiekę nad małoletnim stosowania wobec nich jakichkolwiek kar cielesnych. Wcześniej - w 2008 r. Rada Legislacyjna przy premierze stała na stanowisku, że fizyczne karcenie dziecka służy wychowaniu dziecka. Potem jednak prawo zostało zmienione.
"

Kary cielesne istnieją od tysięcy lat. Sam dostawałem czasem, bo bywałem łobuzem, czasem niesłusznie nawet.
Niemniej za ciężkie przewinienia kara cielesna być powinna - wyobraźmy sobie, że dziecko ma zakaz użycia zapałek, zapalniczki, ale z ciekawości coś podpali sobie i wszyscy mogą z dymem pójść, albo idzie ulicą, zaczepki są i wtedy łaatwo kogoś wepchnąć pod autko i jaki problem, albo za młodu lubiłem siedzieć na parapecie na ok.1 piętrze i machać nogami na zewnątrz - a co jeśli dziecko się zesmyknie?
Sam kiedyś wszedłem na dach,miałem z 9 lat, dach był z eternitu, chciałem wskoczyć na wyższy dach i co? Skoczyłem, nie złapałem i w dachu z eternitem dziura wielka, pół biedy że na sam dół nie spadłem...
Kolejna - wymyśliłem z bratem zabawę - jedziemy rowerami na maksa do ściany, kto pierwszy wyhamuje - przegrywa, bo tchórz. Cóż efektem zdarcia skóry i rowery do kasacjii...
Kolejna - brat grał ze mną w ping-ponga na stole kuchennym, piłka wpadła za kuchenny kredens, cóż podczas próby wejścia na niego po piłkę, przewrócił się, dobrze, że tylko talerze się zbiły...
Uważam, że dziecko naprawdę czasem zasługuje na porządne lanie.

szkoda że nie ma tych co potrzeba,tam gdzie naprawdę dzieje się krzywda,gdzie dzieci są regularnie lane
a potem wielkie zdziwienie że coś się stało,np.teraz przykład z Pucka,gdzie była opieka i inne służby?

Klaps w dupe dziecka oznacza TWOJA bezsilnosc jako rodzica wobec dziecka...
Nie masz pomyslow,puszczaja Ci newry ti klap w dupe...dziecko uspokaja sie..z milosci? Bo wie ze zle zrobilo? nie...z bólu,zaskoczenia,szoku,strachu.
My jestesmy dla dziecka wszystkim...opoką,ostoją,miłoscią...i nagle klaps zaburza wszystko...dla nas to tylko klep w dupe a dla dziecka szok...dziciak pojeczy my przytulimy...ale ono pamieta...

nie raz i nie dwa do szalu mnie dzieci doprowadzaly...zamykalam sie w wc i...wdech i wydech...na ulicy sie drze...to niech sie drze...stanelam i tyle...tlumaczylam..ryk...ok...podnosze,wyje i sie wykreca...ok...ludzie ile to potrafi trwac...

Moim zdaniem to nie jest bezstresowe wychowanie bo z wiekiem za zle zachowanie daje sie inne kary...2 latkowi mozna kazac isc do kata...a juz 12 latkowi mozna dac zakaz na to co najbardziej lubi.

A jesli komus naprawde puszcza nerwy i da tego klapsa to uszy do gory,tragedi nie ma...Dziecko i tak Was kocha a Wy jestescie wspanialymi matkami

możesz mi wierzyć lub nie,moje dzieci chociaż dostają klapa raz na jakiś czas,kolegów nie biją,a koleżanka ma syna i chociaż  wychowuje bezstresowo  to on okłada na okrągło dzieci na placu zabaw

Każdy klaps bez względu na jego siłę czy przedmiot jakim się go zadaje ma za zadanie zaakcentowanie swojej przewagi i jest zły.
Rada dla rodziców dających klapsy swoim dzieciom. Od dzisiaj jak będziecie negocjować umowy w pracy czy przekonywać szefa do swoich racji, gdy ustalenia nie idą po Waszej myśli dajcie klapsa oponentów w tyłek albo w twarz.
A tak poważnie zastanawiam się dlaczego biegamy na różne szkolenia z negocjacji biznesowych, płacimy za to grubą kasę a na kursy o radzeniu sobie z dziećmi nawet nie chcemy spojrzeć. Łatwiej maluchowi po prostu przyłożyć prawda?

Bardzo dobre pytanie, skłaniające do refleksji.

Mylicie pojęcia.

Kary i nagrody są elementem tresury, nie zaś wychowania.

Jedyną sensowną "karą" (cudzysłów, bo to tak naprawdę nie kara) za przewinienie jest zmuszenie do poniesienie konsekwencji tegoż, nie zaś kara wymierzona przez wychowawcę. Chodzi o to, żeby dziecko pojęło związek przyczynowo-skutkowy. I czasem te skutki są "cielesne".

Drugą sprawą jest nauczenie zasad, wpojenie zasad. Oczywiście, że trzeba tłumaczyć. Jest metoda: stań tu i pomyśl co zrobiłeś (przy czym najpierw należy wyjaśnić konsekwencje czynu, okazać zasmucenie a długość stania nie może przekraczać tylu minut ile dziecko ma lat, no i nie może być izolowane w tym czasie od rodziców, a gdy się  bardzo emocjonuje, najpierw wyciszyć emocje... Trochę tych zasad jest, poczytajcie książki o szczęśliwym dziecku).

Ale być może są sytuacje, gdy klaps przywołuje do porządku. Są to sytuacje absolutnie wyjątkowe (osobiście tylko o takich słyszałam). Być może dziecko czasem powtarza niewłaściwe zachowanie żeby wypróbować rodzica. Nie wiem.

Moje dzieci nigdy nie rzucały się na podłogę (w sklepie ani nigdzie indziej), nie urządzały wrzasków. Niestety, czasem biły się między sobą i wtedy byłam bezradna. Wówczas zdarzało mi się uderzyć agresora i był to wyłącznie wyraz mojej bezradności, nie radzenia sobie z emocjami, krok rozpaczy, a nie żadna metoda wychowawcza. Oczywiście najpierw wypróbowałam rozmaite inne metody (jak usuwanie przedmiotu sporu, rozmowy, prośby, groźby odebrania przyjemności, odbieranie przyjemności i wiele innych). Ale prawdziwą przyczyną kłótni i bójek rodzeństw jest brak czasu rodziców, brak uwagi dla dzieci i ich uczuć. A to zdarza się nagminnie, gdy oboje rodzice pracują i oboje nie mają czasu i są zmęczeni.

Gdy pracuję z cudzymi dziećmi zwykle nie mam problemu z ich zachowaniem. Ja mówię wyraźnie jakie są zasady i moje oczekiwania, dzieci przestrzegają zasad, a gdy im się zdarzy zapomnienie, tylko spokojnie przypominam. Dziecko rzuca "zawstydzone" spojrzenie i wraca do wyznaczonych granic. Lepiej działa łagodność i wyrozumiałość.

Jeśli chodzi o dorosłych, bardzo często uważają, że zasady są dla innych i surowo oceniają innych, siebie bardzo łagodnie. Przypomnienie o zasadach wywołuje głupawy uśmieszek, czasem brak reakcji, czasem zbędne dyskusje, dopóki nie okażę stanowczości. Jakby dorośli byli źle wychowanymi dziećmi...

Co zrobiliśmy im, gdy byli dziećmi? Co zrobili ich wychowawcy?

Być może i przywołuje, ale na błędnych zasadach. Nie chodzi o to żeby swoją siłą fizyczną zastraszyć dziecko czy zmusić je do posłuszeństwa. I jakie wyjątkowe sytuacje masz na myśli? Przecież każdy rodzić stosujący klapsy powie Ci, że to tylko w wyjątkowych sytuacjach się zdarza, a tak ogólnie to cud miód.
I tak Artemido, dziecko wypróbowuje rodziców, taka rola dziecka.

wierzę,ale jeśli tłumaczenie   dziecku 15 razy aby nie wchodziło na parapet,albo nie brało noża nie pomaga,to niestety klapa w tyłek,chyba że mam pozwolić na zabawe nożem albo wyskoczyć przez okno,wtedy będę wyrodna matka bo nie upilnowałam dziecka

Moim zdaniem tresura i wychowanie jest to dokładnie to samo chociaż to pierwsze stosuje się głównie do zwierząt i ma wydźwięk pejoratywny. Wielu miłośników swoich piesków mówi, że wychowuje zwierzę a nie tresuje.

Tu też mam wątpliwości bo dla wielu "wychowawców" poniesieniem konsekwencji złego zachowanie jest właśnie bicie. Dla dziecka karą jest też smutek mamy gdy coś przeskrobie.
Kara jest konsekwencją złego zachowania a nagroda dobrego. Nie musi być to lizak, może być to uśmiech albo przytulenie dziecka.

Jaką znajdziesz sytuację wyjątkową by ktoś dał klapsa Twojemu dziecku?

To po co ją stosowałaś? Pokazywanie dziecku biciem, że nie wolno bić? Większego szczytu hipokryzji chyba nie ma.

Usprawiedliwiasz się by lepiej się poczuć? Pracuj więcej nad sobą i relacjami z dziećmi. Powinnaś wiedzieć, że kłótnie i bójki dzieci są typowym objawem relacji między rodzeństwem i nie powinno się reagować dopóki nikomu krzywda się nie dzieje.

Myślisz, że Twoje dzieci są inne? Nie. To Ty wiesz, że nie wolno Ci stosować złych metod wobec cudzych dzieci bo poniesiesz przykre konsekwencje tego.

Przyjrzyj się sobie czy przypadkiem kilka zdań wcześniej nie robisz tego samego.

A tam,podalas przyklad wychowania beztresowego (jest brak kar, zakazow, nakazow,obowiazkow)to tak sie zachowuje co sie dziwisz,bo ma na to pozowlenie od mamy, nie jest karany, tak samo jak bym tobie podala przyklad dziecka wywodzacego sie z patologi gdzie na porządku dziennym dominuje prawo sily ,zapewne wowcza takie dziecko na placu zabaw czy w szkole rowniez bedzie wyrastal w przekonaniu ze jedynym argumentem do uzekwowania czegos jest sila piesci
Lena nie ma co popadac w skrajnosc przytaczając takie przyklady.Moja znajoma jest zwolennikiem kar cielesnych (mimo ze jest to zabronione) i mimo ze dzieciaki za kazdy wybryk dostają w skore to jednak na pdoowrku biją inne dzieci,i jaki efekt?są zaprzeczeniem twojej teori.Dzieci bite i nie bite potrafia bic inne,na to nie ma reguly

Czemu twoje dzieci nie mają za to kar w postaci odebrania przyjemnosci,braku przywilejow, tylko odgórnie stosujesz kary cielesne? moze warto  zanim przyleje sie porządnie dziecku ,zastosowac kary niecielesne? jesli tlumaczenie nie pomaga to kara powinan byc, ale nie moge sie zgodzic z tym ze jedyna karą jest danie w dupe,jaką tak wielu rodzicow zna i nic innego
Poza tym jak twoje dzieci dostają w tyłek za to ze wchodza na parapet czy siegają za nóz to chyba jednak malo skuteczne są te twoje lania,bo w przeciwnym razie nie powtarzały by tego za co zostaly ukarane
Jestem przeciwnikiem stosowania zupelnie nieksutecznych metod, warto zacięgnac po inne jesli widac że twoje kary cieelesne przy za wchodzenie na parapet nie dają rezultatu.Jakbyby daly to by dziecko juz tego nie zorbilo.
Co do noza, to trzyma je sie w szufladach,nie wiem ile twoje dzieci mają latek ,ale ostre narzedzia trzyma sie pochowanea nie na wierzchu licząc na to ze dziecko zatroszczy sie o wlasne bezpiecznstwo
Nie jestem pewna ze zadawanie bolu dziecku poprzez uderzanie go reką, pasem ,kapciem jest wychowawcze na dluzsza mete dla kazdego dziecka,wiem ze są takie dzieci ktore we wlasnej obronie potrafia oddawac i powielają zachowania rodzicow,to glownie zaczyna sie u dziecka szkolnego a nie 2 latka.2 latek jeszcze moze myslec ze mama moze mnie bic, ale taki 10 latek gdy dostaje lanie (zamiast innej kary) moze to stosowac na swoich rowiesnikach,bo zostalo mu pokazane ze rękoczynami rozowazuje sie problem poprzez zadania bólu
Nie do wszystkich dzieci bicie jest skuteczne,niektore bojąc sie piecznia skory bedzie ze strachu bezwglednie posluszne,a niektore dzici  mają niebywale wysoce tolerancje na bol i naprawde karami cielesnymi je nie złamiesz.I mozesz kilka razy dziennie strzelac mu porządnie na dupe, to bedzie jeszce gorszy bunt,nerwy i robienie na zlosc, za to ze ty je mozesz bic a ono ciebie nie(dzieci,zwlaszcza szkolne nienawidzą takiego podzialu,ze ja moge na ciebie reke podnosic i cie uderzyc a ty nie mozesz nikogo)
I żeby nie było, moja ręka tez poleciała,efekt odwrotny od zamierzonego,typ dziecka którego ból nie złamie, ale za to o wiele bardziej odczuwa zakaz na cos co kocha
Dlatego z  drugiej strony zazdroszcze osobom takich dzieci na ktore kary cielesne skutkuja bo jest to najszybsza i najbardziej wygodna najprostrza metoda nie polegająca na mysleniu  w celu wyegzekwowania posluszenstwa.Są dzieci na ktore lanie nie bedzie dawac relultatow i doprawdy wtedy trzeba sie porządnie nagłowkowac,widząc ze bicienie skutkuje.wTedy inteligencja tutaj odgrywa kluczową role, bo wielu odzicow dawkuje klapsy kilka razy dziennie, czy tez lanie niemal codzienie,i tak bez skutku na dluzsza mete,ale innych kar juz nie znają
Dlatego lenka dziwie sie tobie ze innych kar nie stosujesz,tylko cielesne jak sama to napisalas na przykladzie z nozem i parapetem

Więc skoro oni nie uważają, że to coś strasznego, to znaczy, że można? ;-) Proszę, powiedz, że nie to miałaś na myśli ...

Wiesz co ... to jest okropny argument :-( i ŻADNE usprawiedliwienie ...

Wychowywanie dziecka jest trudną rzeczą.
Wielokrotnie nerwy rodziców narażone są na szwank.
Wielokrotnie dzieci sprawdzają granice rodziców, usiłując przesunąć je (te granice) jeszcze trochę.
Wielokrotnie rodzice nie maja pomysłu na to, by odpocząć od swych dzieci.
Wielokrotnie brak im takich możliwości (pieniędzy, zaufanej osoby do choćby kilkugodzinnej opieki nad dzieckiem).
Zbyt rzadko matki/rodzice mogą liczyć na wsparcie, na możność odreagowania swej złości.
Rzadko kto informuje rodziców, że zajmowanie się własnym dzieckiem niemal bez przerwy, jest zajęciem bardzo obciążającym psychicznie.
Mało kto przygotowuje rodziców do ich nowej roli.
Proporcjonalnie niewiele jest miejsc, gdzie rodzice mogą nauczyć się postępowania z dzieckiem w trudnych sytuacjach oraz rozwiązywania konfliktów.

Katować się tym, że dało się dziecku klapsa jest rzeczą bezsensowną. Ale równie bezsensowną sprawą jest udowadnianie sobie i wszystkim dokoła, że klaps jest dobrą metodą wychowawczą.
Dobrze, gdy rodzice zdają sobie sprawę, że klaps jest wynikiem ich bezsilności i bezradności.

Kara powinna być adekwatna do przewinienia. Nie powinno się dawać kar "do odwołania" bo to jest poniżające a dwutygodniowe pozbawienie dziecka największej przyjemności to wręcz psychiczne znęcanie się.

Cieszę się, że wszystko rozumiesz. A skoro moim zdaniem krytykę postępowania odbierasz jako obrażanie to trudno.

nie porównuj katowania i gwałtu do klapsa

tak masz racje,
co nie znaczy że ja dajac klapa raz na x czasu,jestem zła matką,
jak już wyżej napisałam przebywając z dzieckiem 24 na dobę(tym młodszym bo starsze jest 8 godz w szkole)nerwy człowiekowi czasami puszczają

Nie , szlaban 2 tyg za bardzo powazne swiadome przwinienie nie jest znęcaciem sie psychicznym.Było by tak jakby miala zakaz zblizania sie do swoich kochanych zwierzaków, to napewno by ją załamało,a tym bardziej wychowawcze nie było by,bo bardzo kocha te futrzane istotki,ale wiem ze nigdy takiego zakazu nie dostanie.Kara w postaci ograniczenia przywilejów,szlaban na cos, musi byc odczuwalna, aby drugi raz nie popelnilo sie tego przewinienia

Ja równiez po 10 h bywa i 12 przebywam z moimi pracownikami, i wierz mi, takie mam nerwy i czasami strasznie napiety dzien, gotuje mi sie w srodku, lecz z tego co mi wiadomo, nie mam prawa mojego pracownika trzasnąc, a nie raz az reka swedzi jak po raz kolejny z rzedu ten sam bląd regularnie widze,lub notoryczne spóźnienia, albo jakies wyskoki czy odzywki,ktorych nie toleruje,, i co moge zrobic?umiem odpowiednio przywołac do porządku,muimo ze krew mnie czasami zalewa,do tego twoim zdaniem trzasnąc jak ty uwazasz ze jest to usprawiedliwienie jesli nerwy mi puszczą? obys sie kiedys nie przejechała jak ty komus za skore zaleziesz ,ktoś nie wytrzyma nerwowo i ci w czajnik da, to jest twoim zdaniem usprawiedliwienie ze mozna kogos uderzyc bo masz zły dzien i nie panujesz nad nerwami?nie sadze.Jetses widocznie zbyt mało kompetentna w wielu aspektach zycia.Twoje teorie nie mają racji bytu

Dokladnie dobrze zapamietalaś, nie mam wlasnych dzieci,wlasnie z tych powodow jakie tutaj napomnialas,i wiem ze nie bede miec w ogole biol.dzieci bo to jest ponad moje sily fiz. jak i psychiczne, wiec dlatego tacy ludzie jak ja nie  powinni decydowac sie na dzieci.Mam w domu szkolne dziecko,ktore potrafi do roztroju nerwowego doprowadzic,mimo swojego wieku,i dzisiaj az glowe przez okno musialam wystawic,ale to jest bez porównania jak odchorowywalam gdy przebywalam z 2 letnim dzieckiem prez kilka godz wysluchując jego histerie.Dla dobra jego i mojego nie moge miec stycznosci z malym rozwydrzonym bachorem jakimkolwiek do lat 4 minimum
Co do doroslych ludzi,ohh Lena,jakby tak było pieknie jak piszesz, ile razy tlumaczysz doroslemu cos jak krowie na rowie i kurvaa szlag cie trafia bo jak grochem o sciane,stąd sie biorą konflikty pomiedzy doroslymi

Nie myślę, że jesteś wyrodną matką.
Nie uważam, że zrobiłaś błąd przyznając się do dawania klapsów - dzięki Twemu wyznaniu rozpoczęła się dyskusja - a w niej (moim zdaniem) nie chodzi o rozdawania ocen "dobra mama", czy "zła/wyrodna mama".

Moje dzieci od bardzo dawna są dojrzałymi, samodzielnymi osobami.
Każde z nich dostało ode mnie po klapsie (tak, po jednym), każde za ten klaps zostało przeze mnie przeproszone. Żadne z nich tego nie pamięta. Pamiętam za to ja i choć minęło już wiele lat od tych dwóch klapsów, to ciągle uważam je za swój błąd, za swoją "niewyróbkę". Nie katuję się tym, ale zadaję sobie sprawę, że w stosunku do nich zastosowałam przemoc i... nie usprawiedliwiam się.

Moje zachowanie w takich wypadkach jest zależne od sytuacji.
Zastanawiam się nad skutkami mojej interwencji i od tego uzależniam swe działanie.
Gdy spodziewam się, że jej efektem będzie większa agresja w stosunku do dziecka, to nie robię i nie mówię nic. Często jednak, dla rozładowania sytuacji i pozwolenia rodzicowi dziecka na upuszczenie złości i bezsilności, zagaduję serdecznie mówiąc np.: "Wyprowadził/a Panią/Pana z równowagi". Czasem tylko patrzę na tego rodzica i czekam, aż on spojrzy na mnie.

a co? ktos cie kiedys zawstydzil zwracją ci uwage ze takim obruszeniem reagujesz  na kogos reakcje? w czerwcu pamietam jak kobieta w parku kilka razy zdzielila po tylkui nogach  corke ok 4 lata bo sie lodem uplamila,sporo razy widzialam jak dziecko dostalo w pysk czy w łeb, wowoczas jaak twoja rakcja bylaby?
Njamądrzejszmu na swiecie nie przegadasz,jesli osoby takie jak ty są zwolennikami karania cielesnego to nie wiem jakbys logicznie starala sie tlumaczyc ze za uplamiony sweterek,czy za  dziure  w rajstopkach powina sie z karceniem wstrzymac, to i tak jak grochem o sciane,wowczas slyszymy odpowiedz ze ją newry wziely i nikt nie ejst idealny.To jak mozna rozmawiac z takimi osobami usprawiedliwiajac sie ze jest tylko czlowiekiem a wlalo bo nad nerwami nie zapanowala

Jeszcze na tyle zdaje sobie sprawe że piszesz o klapsie, lecz ja przytoczylam tobie przyklady  jak bylam naocznym swiadkiem za co dziecko oberwalo,i bylo to kiedy dziecko lodem sie uplamilo,lub zaplątalo sie w sznurowki i na betonie rajstopy podarlo.I co tu duzo mowic,ten klaps krzywdy fizycznej nie zrobil(no moze oprocz jakiegos tam chwilowego bólu),lecz jakby nie patrzec osobiscie twierdze że są to błache powody to dania uderzenia.Jak mój mąz pomagal tamtej kobiecie  wniesc cięzką torbe po schodach w parku,i napomniał tą sytuacje co widział,ona powiedziala ze juz nie ma nerwow na tego dzieciaka, ciagle sie swini,i to ją wypropwadza z rownowagi,ale usprawiedliwiła sie że przeciez jej nie zlała tylko kilka lekkich klapsow zarobiła,ale przebrala jej koszulke.Z tego co widziałam, dziecko płakalo glownie z jakiego powodu dostalo.Mąz zasmial sie zę brudne dziecko to szczesliwie dziecko,a teraz jest przebrane,czyste ,ale zapłakane i marudne,i sie zapytał po co pani mieć chlipiące dziecko,zamiast jak wczesniej wesole.Kobiecie sie wtedy humor poprawił przytakneła
Widze roznice i moje podejscie kiedy jest sytuacja jak rozwydrzony 4 latek własna babcie za włosy szarpie i pacnie mu sie po łapach(widzialam to,i zbytnio dziecka szkoda mi nie było) a kiedy nakruszy ciastkiem i oberwie za to, bo mamcia pedantka 6 razy dziennie z odkurzaczem lata(wtedy jakos mialam niesmaka)

Tak, mam takie sytuacje że ręka mnie swierzbi,wczoraj mialam potworny kryzys i az sie prosilo aby chwycic i wytatuowac moją dłoń na czerwono,i moge z czystym sumieniem stwierdzić ze czysto teorytycznie  należało jak sie patrzy,ale wiem że i tak by to żadnego efektu nie przynioslo,a jeszcze gorszy,bo jest akurat z tych bardziej trudniejszych dzieci,gdzie kara cielesna im nie straszna,za to na zakaz czy na wstrzymanie jakis przyjemnosci  mina rzednie,i już nikomu do smiechu wten czas nie jest :/ale to naprawde długo i solidnie musi sie prosić aby jej przywileje zostały wstrzymane.
Mąż jest przeciwnikiem fizycznych kar,kiedyś w złosci potrafiam wysyczeć do niego aby jej przyrżnął,(nie słyszała tego)ale jako jej ojciec bardziej zna własne dziecko,co bardziej skutkuje i pod jego metody dostosowuje swoje

2 latek to jest pod moje wytrzymalosci, i nie zazdroszcze tobie całodobowego przebywania z dzieckiem w takim wieku absorbujacym,bo nawet moi znajomi nie rzadko opowiadają  jak wlasne dziecko potrafi wkurzyć,ale chyba kazdy sie z tym zgodzil ze uzycie sily wobec dziecka nie jest wychowawcze na dluzszą mete,zwłaszcza gdy ma sie zły dzien i nie ma tej cierpliwosci.A bywa i tak i nie zazdroszcze

po pierwsze nie usprawiedliwiam się,a po drugie jak będziesz miała  dzieci to zobaczysz jak to jest

jeśli mam wyrzuty to na pewno nie będę się dzieliła nimi z Tobą!
argument "jak bedziesz miała własne dzieci" jest po to, że jak już będziesz miała może własne dzieci , to zobaczysz co to znaczy je mieć

Tupnij jeszcze nóżką
Faktycznie szybko się unosisz. Pewno, gdybym stała obok, dostałabym klapsa...

Może jakieś warsztaty antystresowe by Ci się przydały? A może po prostu trochę dystansu?
Sensowniej jest wejść w polemikę, bo może coś z dyskusji byś wyniosła, a nie pienić się o byle co.

Opowiem Wam coś.

Moja przyjaciółka wzięła pod opiekę chłopca z rodziny, gdy jego matka pojechała do pracy za granicę. Chłopak (14 lat) był nie-do-opanowania. Matka go kochała i rozpuszczała. Nie umiała wyegzekwować zasad. Często wzywano ją do szkoły, bo syn był agresywny, zaczepiał, wdawał się w bójki.

Przyjaciółka określiła jasno zasady: co 3 dzień zmywasz (jak moje dzieci), śniadanie (do szkoły też) szykujesz sobie sam (jak moje dzieci), pakujesz się do szkoły sam, ubrania do prania wrzucasz tu, sam sprzątasz swój pokój itd. itp. Żadne cuda, ale też żadne niańczenie i obsługiwanie. Zwiał od niej po paru dniach. Spotkany przez znajomego został złapany i odstawiony do niej. A ona wzięła pas, porządny, wojskowy, zapytała ile ma lat i przywaliła tym pasem 14 razy. To była dotkliwa chłosta.

Zasadniczo się naprostował, przez miesiąc był spokój. A potem wdał się w bójkę w szkole. Przyjaciółka wezwana pojechała do szkoły, dowiedziała się o co chodzi, temat znała, bo coś w domu przebąkiwały dzieciaki - wiedziała że to prawda. Weszła do klasy, na lekcję (dzieci w tamtych czasach wstawały jak ktoś wchodził), podeszła do niego i trzasnęła go z rozmachu w twarz aż się zachwiał. Do przyjazdu matki dziecko zachowywało się jak normalne. Żadnych skarg, dużo śmiechu, zabawy - sprawiał wrażenie szczęśliwego (pamiętam jak się bawił z moimi dziećmi - znacznie młodszymi - choć nie musiał, jak one były w niego zapatrzone, bo taki dorosły, mądry, odpowiedzialny).

Nie jest to pochwała lania. Chodzi o to, że dziecko musi mieć jasno wyznaczone granice. Zabroniono rodzicom dyscyplinować dzieci przy pomocy klapsów, ale nie nauczono innych metod. Dziecko, któremu nie wyznaczono granic, nie czuje się bezpiecznie. Dziecko, jeśli nawet czasem dostanie klapsa, ale wie, że istnieje ktoś silniejszy, kto w razie potrzeby obroni, czuje się bezpieczniej niż dziecko, które uważa, że nikt nic nie może. A jeśli nie czuje się bezpiecznie, będzie się źle zachowywać. No i będzie szukać tych granic.

Mniejszemu dziecku łatwiej wyznaczyć granice. Łatwiej zabronić i wyegzekwować. Jeśli wyrośnie pod opieką niewydolnych wychowawczo, trafia do więzienia. Bo nie rozumie, że pewnych rzeczy nie wolno robić. Wierzy, że nikt nie jest w stanie mu czegoś skutecznie zakazać.

Ja nie miałabym pomysłu, żeby tak potraktować dziecko. I gdyby mi ktoś taki pomysł poddał, odrzuciłabym go ze wstrętem. A co Wy byście zrobili?

Artemido- zachowanie chłopca po tym jak mu znajoma wpieprzyła nie jest na pewno dowodem,że lanie jest skuteczne.Chłopak pewnie był zszokowany- nie wiedział jakie inne "kary" mogą go spotkać.Swoją mamę znał i wiedział do czego ewentualnie jest zdolna.ON SIĘ BAŁ i dlatego zmienił swoje zachowanie.Strach nie jest konstruktywny,dobry i wychowawczy i tylko jakaś psychopatka,nie mająca pojęcia o psychice nastolatka mogłaby tak postąpić jak Twoja znajoma.
To nie jest chyba kwestia uczenia metod dyscyplinowania.Każdy kochający,znający swe dziecko rodzic wie jak karać swe dziecko by przyniosło efekty.A tu jest bardziej kwestia tego,że rodzice nie znają swych dzieci bo im się nie chce ich poznać,bo są zmęczeni,bo nie mają czasu,bo sami tak byli wychowani...

Nigdy nie zrobiłabym czegoś takiego NIKOMU.