Miłość a przyzwyczajenie?

A co z motylkami w brzuchu, już nigdy ich nie będzie?  one są dobre na ten pierwszy etap, na resztę życia nie wystarczą- i dobrze, bo człowiek by się nie rozwijał, żyłby w świecie baśni tzw. różowych okularów.

U Ciebie sprawa jest inna: nie tyle wypalenie a....rozczarowanie (?) takie odnoszę wrażenie. Piszesz dużo negatywów o swoim chłopaku, zaczynasz je po prostu dostrzegać i obawiasz się, ze nie starczy Ci siły by zmierzyć się z nimi na codzień.
Każdy z nas ma wady- to jest niewątpliwie prawda, jednak są pewne zachowania, które trudno wytrzymać na dalszą, wspólną drogę i być szczęśliwym. To co piszesz, chlopak uważa, ze jesteś gorsza, a przynajmniej Ty sie tak czujesz. To niedobrze. Chyba, że przesadzasz, ze sama uważasz, co on może uważać. Zakładam jednak, ze tak jest, czujesz to, czujesz się traktowana źle, nie tak jakbyś chciała, ten związek Cię już nie  buduje.

Pamiętaj, na każdym etapie związku jest czas by go zakończyć, ale również by go trochę podreperować -ale tego muszą chcieć obie strony. Jesli naprawdę kochają.

Nie ma sensu zmieniać nikogo- można go jedynie zmienić na inny egzemplarz .

Za każdym razem jak ktoś o nich pisze, to śmiać mi się chce, bo w późniejszym etapie związku one przecież zanikają i nie są w zadnym wypadku wyznacznikiem miłości. no nie są. Podobnie jak może ich nie być nigdy, na żadnym etapie SZCZĘŚLIWEGO związku

"Za każdym razem jak ktoś o nich pisze, to śmiać mi się chce, bo w późniejszym etapie związku one przecież zanikają i nie są w zadnym wypadku wyznacznikiem miłości. no nie są. Podobnie jak może ich nie być nigdy, na żadnym etapie SZCZĘŚLIWEGO związku"
Catwoman mówisz o motylach w brzuchu? To raczej określenie stanu w jakim znajduje się osoba zakochana i osobiście uważam że  taki stan powinien trwać wiecznie jeśli żyje się w szczęśliwym związku, w związku w którym kocha się bezgranicznie. Równie dobrze możesz czuć motyle w brzuchu kiedy spełniają się Twoje najskrytsze marzenia, bo tu chodzi o szczęście i emocje, te pozytywne.

Ja nie zmuszam go do udziału w fundacjach i co mam powiedzieć że jest egoista, materialistą i nic po za czubkiem swojego nosa się dla niego nie liczy? Nie zmuszajmy ludzi do tego czego nie chcą i nie wybierajmy za nich drogi życiowej na siłę. Ja go nie zmuszam do rzeczy których on nie lubi i jednocześnie nie uważam że z tego powodu się nie rozwija. Ty natomiast stwierdziłaś że ja "siedzę i gniję" jednocześnie nie rozwijając się tylko dla tego że nie podzielam jego pasji i nie jestem na każde skinienie. Oczywiście jest ambitny, rozwija się, ale to nie znaczy że muszę mu dotrzymywać tępa. Każdy jest jaki jest. Jedni lubią być w centrum uwagi inni po za ta uwagą i nie uważam aby jedni od drugich byli gorsi. Co znaczy że twój mąż zostawał w tyle? Nawet jeśli zostawał, to czy musiał ci dorównać?

Ja dziękuję gdyby ktoś miał mnie motywować słowami takimi jak te, że moje pasje są głupie i że nie dorastam komuś do pięt. To nie motywacja tylko deptanie po kimś.
Ja też przerwałam studia i nie poszłam na kolejny egzamin z prawka. Ale nie czuję się przez to gorsza. A już na pewno mąż nie robi mi z tego powodu wyrzutów i nie dobija. Zresztą zdążę to wszystko nadrobić, w końcu jeszcze nie umieram.
I Ty kobieta_89 też jeszcze to zrobisz. Tylko przestań ciągle myśleć o swoim chłopaku, zajmij się sobą, wyjdź z domu, odnów znajomości z dawnymi przyjaciółmi lub poszukaj nowych. Żyj tak jak przed związkiem. I zobacz co z tego wyniknie.

A co do motylków to po 11 latach związku czasem jeszcze je odczuwam

wtykanosa, kwestia tylko tego czy to : "że moje pasje są głupie i że nie dorastam komuś do pięt"  --to jego słowa czy domysły Autorki.

Autorko wątku.... tu więc jest tylko 1 problem: z AKCEPTACJĄ. z pozwoleniem drugiemu człowiekowi być sobą:) .....jesli jeden człowiek drugiemu nie pozwala na bycie sobą i dokonywanie własnych wyborów, to nie ma sensu.

No to wygląda na to, że problem leży w Waszych relacjach. Może po prostu nie pasujecie do siebie? To się zdarza. Ludzie są ze sobą jakiś czas, potem zrywają, wiążą się z kimś na nowo. Bo szukają tej właściwej, drugiej połowy.

Wybacz ciekawość ale jakie to marzenia? Nazwa nicku zobowiązuje

No widzisz, po pierwszym poście zrozumiałam inaczej, teraz Ci przyklasnę. Skoro nie siedzisz i gnijesz to świetnie. Rób swoje i go nie słuchaj. Może wręcz przeciwnie On czuje się zagrożony i słownie próbuje Cie poniżyć. Kto wie co mu w głowie siedzi. Ja bym Go spytała wprost czemu uważa, że to co robię jest gorsze.

Co znaczy że twój mąż zostawał w tyle?
Może źle to zabrzmiało. To było moje odczucie, bo ja chciałam się rozwijać kończyłam studia, chciałam wychodzić a mój mąż wracał z pracy, siadał na kanapie i tak każdy dzień. Ale szczera rozmowa tutaj pomogła, a z drugiej strony ja się opamiętałam i przestałam gnać do bliżej niesprecyzowanego ideału, który był wynikiem niezbyt udanego życia zanim wyszłam z domu. Potem wrzuciłam na luz i głaz mi z serca spadł.
Porównanie mojej i Twojej sytuacji jest tutaj nie na miejscu po wyjaśnieniu pewnych kwestii.

Ale ogólnie powiem Ci szczerze, że jestem osobą, która wiele przeszła w związku. Wielokrotnie miałam wrażenie że mówimy innymi językami, że jesteśmy z innych światów. On mnie ranił, a ja nie pozostawałam dłużna, choć wtedy widziałam tylko jego winę. Męczyłam się przy nim.
Zawsze jednak zostawała myśl, że przecież za coś go pokochałam. Po 7 latach wzięliśmy ślub.

Dlatego ja jestem za tym, żeby próbować do końca. Rozstać się można zawsze, ale jeśli czujesz coś do nie-męża to spróbuj znaleźć z nim wspólny język, oczywiście pod warunkiem, że On również wykaże się chęcią przezwyciężenia problemów.

"Rozstać się można zawsze, ale jeśli czujesz coś do męża to spróbuj znaleźć z nim wspólny język,"  --chwała Bogu on nie jest jej mężem.

"zobaczyć morze zimą"

zaprosiłabym Cię, ale moja rodzina jest jedną z nielicznych, która w miejscowości nadmorskiej nie żyje z turystyki

A nad swoim związkiem się zastanów. Najlepiej jakbyście odpoczęli od siebie przez jakiś czas. I mieli czas na spokojne myślenie.

Siema,

Pisałaś o 'motylkach', kobieta_89.

Zobacz, to jest możliwe nawet po 10 latach małżeństwa. Oczywiście, są one mniejsze itd. O wiele mniejsze. Ale tak, mogą być. Po prostu trzeba je cały czas podtrzymywać.

I one są gdy jest dobrze, gdy są emocje, gdy coś się dzieje, gdy dwie osoby są zafascynowane, zachłyśnięte, och ach.

A Twój chłopak jakoś trochę dziwnie postępuje jak dla mnie... No bo dlaczego on nie toleruje, nie popiera Twoich zainteresowań.

A macie jakieś wspólne zainteresowania? Czy możecie razem zrobić coś co by dało Wam emocje? Fascynację wzajemną?

W życiu trzeba się bawić. A każdego bawi co innego.

Może po prostu nie pasujecie do siebie...

Kobieta89,
ja też uprawiam rękodzieło I tą moją pracę jako mniej wartościową i mniej prestiżową traktuje tylko moja mama
Uważam, że Twój facet nie ma prawa szydzić z Twych pasji. Rękodzieło jest cenione, jest wartościową sztuką. Ty nie musisz mieć takich pasji jakie on najchętniej by Tobie narzucił. Dobrze, że masz swoje pasje! Nieważne czy są komercyjne czy nie, ważne, że SĄ.
A może to jest tak, że znajomi Twego faceta chwalą Twoje rękodzieło, Twój talent plastyczny i on poczuł się przez to gorszy i usiłuje się dowartościować porpzez klepanie takich głupot na temat Twej pasji? Obym się myliła... Wiesz co ja bym zrobiła?
Zaprosiłabym na kolację czy obiad Twoich znajomych, którzy cenią Twoje rękodzieło. Podaruj każdemu z nich mały, własnoręcznie zrobiony upominek. Niech zaczną Cię chwalić, cieszyć się prezencikiem. A Ty wtedy powiedz głośno i dobitnie - a wiecie, że mój facet uważa moją pasję za bezwartościową? Założę się, że Twój facet więcej nie będzie szydził z Twego hobby