Niemoc, potworna niemoc.

Witam wszystkich.
Nazywam sie Paula i na samym pocztaku dodam, ze sama nie wierze w to co robie piszac tutaj, gdyz nigdy nie dzielilam sie swoimi problemami.. lecz cos mnie podkusilo, zapewne atmosfera tutaj:) Odrazu powiem, ze napisze dluugi post.

Jestem w zwiazku od 4,5 roku. Milosc od pierwszego wejrzenia, filmowa relacja. Moj mezczyzna cieply, kochajacy, wspierajacy. Wszystko zaczelo sie sypac po ok 2 latach. Rozterki mojego partnera na temat zycia, jego monotonii, poczucie beznadziejnosci -cios dla kobiety. Wiec wspieralam, rozmawialam, pomagalam. Lecz nie pomagalo. Rzadko kiedy dalo sie rozmawiac. Zamyka sie w sobie i milczy godzinami. Po dwoch latach nagle, z dnia na dzien koniec kontaktu. Na sile sie z nim spotkalam, uslyszalam ,,wypalilo sie''. Moje zycie spadlo na najnizszy level. Zalamalam sie. Zabolalo to, ze niby z dnia na dzien przestal kochac. Trwalo to pol roku. Nagle sie odezwal. Jak sie wszyscy domyslaja na kolanach. ,,Bylem glupi'',,wybacz mi'',,Jestes miloscia mojego zycia, pogubilem sie'',,daj mi szanse''. I dalam. Wielki powrot i lzy ze szczescia kiedy czulam znow jeg zapach. Bylo cudownie. Problem byl jedynie w mojej rodzinie, ktora po tym co zrobil nie akceptowala go.
Wazne jest abym napisala, ze ja i on pochodzimy z innych swiatow. Ja bardzo duzo przezylam w dziecinstwie, mam mnostwo doswiadczen, obrazow zwiazanych glownie z moim ojcem i cierpieniem matki, on zas od zawsze cudowny dom, pelen milosci i brak problemow. To budowalo ogromne roznice i nieporozumienia. Jestem z tych osob, ktore jak kochaja to raz, oczekuja wsparcia, od zawsze pragnelam zbudowac z nim rodzine, dac wszystko co mam. On mial wahania. Raz pragnal tego samego, potem mowil, ze chce abysmy korzystali z zycia. Chcial miec ze mna dziecko, a potem mowil, ze czuje presje. Zaczelam sie gubic. Wiem, ze jest dobrym czlowiekiem, znam go. Lecz nie wiem co mysli i to mnie dobija.
Popada w stany depresyjne, w ktorych mowi o rozstaniu i o tym, ze kocha mnie, ale wie, ze nie da mi szczescia, bo ja potrzebuje czegos innego, ale jednoczesnie nie chce odchodzic. Uwaza, ze wszyscy sie rozwijaja, a on stoi w miejscu, lecz kiedy staram sie go popchanac do przodu, mowi mi ze nie jest na to gotowy. Staralam sie zawsze dawac mu wszystko co mam, w koncu wie, ze dalam mu cala siebie i zrobilabym wszystko dla naszego szczescia.
Aktualnie jest problem od miesiaca, ktore staje sie coraz wiekszy i wiem, ze zaraz wybuchnie. Mielismy sie wyprowadzic, lecz stwierdzil, ze on narazie nie jest chyba na to wszystko gotowy. Zabolalo mnie bardzo, bo zna moja sytuacje i wie, ze musze odejsc z domu, aby bylo mi lepiej. Wiem rowniez, ze nie radzi sobie z moja rodzina, z tym jaki wplyw na mnie wywiera. Boi sie tego wszystkiego.
Teraz sie nie odzywa. Udaje ze jest chory, a jest w pracy i takie dziecinady. Jest niemily, chlodny i boje sie, ze to jest to samo co bylo 2 lata temu, czyli chce odejsc. Jak sie go zapytalam, czy tego chce powiedzial ,,nie''. Jeszcze dwa dni temu wynawal mi milosc, kochal nade wszystko, a dzis nie chce mnie widziec.
Wiem, ze byc moze czul presje, lecz trudno mi, bo on nie rozumie, ze ja nie chce go do niczego zmuszac, ale niech powie co mysli. Jest potwornie rozchwiany, sam nie wie czego chce, a ja wiem, ze chce tylko jego i okropnie mnie to wszystko boli.
Wszysy mi zawsze potwarzali, ze nie ma takiej pary jak my, ze kochamy sie nad zycie, dlatego nie sadze abym sobie wmawiala to.
Uwazacie, ze mozna udawac milosc?
Boje sie rozstania, bo wiem jak to jest bez niego. Nie chce cierpiec. Nie po to zaufalam w to, ze sie uda.
Nie wiem co mam robic...

aga001100 napisał/a:

Hooolaaa napisał/a:

Myślę, że Twój partner nie udawał by miłości. skoro raz potrafił odejść odszedł by kolejny i raz i nie wmawiał sobie ani Tobie miłości, że Cię kocha że nie chciałby odejść. Może po prostu ma taki charakter, hm trudno mi to określić może on po prostu taki jest, że czasem się użala nad sobą mówiąc że chce byc z Tobą ale mysli ze nie jest dla Ciebie odpowiednim facetem że z potrzbujesz kogoś innego. wpsominasz że wpada w stany depresyjne, może jest jakiś problem w nim ( może nie jakiś konkretny) ale może po prostu taki jest. że gubi się troszkę w swoim życiu i targają nim emocje że raz Cię zostawił ale wrócił. Trudna sprawa bo nie wiadomo jak do niego dotrzeć tak abyś choć w 99% wiedziała na czym stoisz i czy masz powody by się obawiać.

Dziekuje za odp.
Jest w nim problem. Przede wszystkim mysle, ze on sam walczy ze soba. Kocha mnie, tak czuje, lecz jednoczesnie boi sie, ze juz nic w zyciu go nie spotka, boi sie zwiazac na stale, a jednoczesnie odejsc, bo bedzie zalowal. Ja zdaje sobie sprawe, ze mogl czuc sie przybity. Nagle spotkal kobiete, ktora ma zupelnie inna wizje zycia, zle doswiadczenia i jak on mi zawsze sam powtarzal ,,wiem, ze jestes kobieta, ktora potrzebuje 2x wiecej ciepla, 2xwiecej wsparcia, ale zdecydowalem sie na to''
Ale teraz jest zle. Ja chcialam aby poszedl do psychologa, bo on sobie sam ze soba nie radzi i to nie jest spowodowane tylko mna. Przede wszystkim bez pieniedzy czuje sie nikim i ich brak doprowadza go do stanu, ze potrafi siedziec w domu i spac cale dnie. Do psychologa nie chce isc. Powiedzial, ze to nie jest mu potrzebne. Nie wiem co mam robic, szczegolnie teraz kiedy nie chce mnie widziec nie mam pojecia czemu i boje sie, ze znow z dnia na dzien urwie kontakt..

Naprawde dziekuje.

Przyznam szczerze, ze 3 tyg byla sytuacja kiedy peklam. Mial te swoje ,,ciche dni'' i nie wytrzymalam. Napiecie w domu, nienawisc i jeszcze jego obojetnosc doprowadzily mnie do skrajnych zachowan. Usunal sie i stwierdzil, ze jestesmy inni, kocha mnie, ale nie wie czy nie byloby lepiej gdybym od niego odeszla. Ja mu wtedy nie pozwolilam. Powiedzialam, ze przy nim bede, ze jego problemy sa tez moimi i nie musimy rozmawiac, byle by byl przy mnie, a ja przy nim. Faktycznie polepszylo. Bylo dobrze trzy tygodnie, po czym teraz po weekendzie jest tragedia. W weekend byl slub i wesele jego przyjaciela, sa idealnie w naszym wieku i identycznym stazem. Zobaczyl kilka moich lez na weselu (bo jak moze kilka nie poplynac jak sie patrzy na cos, co jest Twoim marzeniem) i koniec. Zamknal sie i czuje sie paskudnie. Obwiniam sie, lecz jednoczesnie nie chce wciaz chowac moich uczuc. Sczegolnie, ze sa piekne i swiadcza o mojej milosci. On sie chyba po prostu boi. Przerasta go to, nie wiem...