Co się z nami dzieje?

Za dużo poświęcasz uwagi sprawom ogólnym, znajdź sobie konkretne cele i je realizuj. Zamartwianie się niedoskonałością ludzkiego świata nic nie da a tylko wpędzi w jakąś depresje. Pamiętaj, że nie dawno ludzie siedzieli w jaskiniach, za jakiś czas będą kolonizować inne światy a dopiero za tysiące lat może w końcu coś się zmieni. Ludzie uczą się ale na konkrety trzeba jeszcze długo poczekać. Dopiero uczymy się tego, że każdy z nas ma równe prawa - zwłaszcza do życia, wolności i wiedzy.

No cóż.. Jeżeli chodzi tak na prawdę o ludzkość to nic My na to nie poradzimy. To, że będziemy gdybać "jakby to było.." to i tak nic nie da. Ludzie byli i będą źli. Wiadomo nie wszyscy .

ObecnaOrchidea rozumiem Cię doskonale, bo również mam takie poczucie....że zmierzamy donikąd, jako ludzkość, przykro jest patrzeć na zwykłe oszustwa zwykłych ludzi, nawet sieci komórkowych! Tak mnie to wpienia, że miałabym ochotę potrząsnąć kązdym kto się czegoś takiego dopuszcza.
Podobnie jak: wyrzucanie śmieci gdzie popadnie, nieszanowanie zwierząt, przyrody, o tej masowej religijno-społecznej schizie z naciskiem na religijno-   już nie wspomnę.

Oczywiście, należy patrzeć na siebie, jednak gdy człowiek chce zrobić coś dla siebie, (np.iść się przebadać, zadbac o swoje zdrowie) zewsząd jest ograniczany (cięcia NFZ-u) i to po prostu irytuje, dołuje bo TRWA latami już!

A o tym to jestem przekonana! Czekałam tylko, aż ktoś inny to napisze

i ten czas. płynący tak szybko, ze nie da się go w żaden sposób zatrzymać ani zwolnić.... ludziska stale się spieszą, dzieci w podstawówce mają czasem dnie wypełnione po brzegi.

Niechcący wkleiłam dwa razy ten sam post.

A ja mam dla nas wszystkich świetną i prostą receptę. Nie podoba się świat, to jego zmienianie zacznij od siebie i swojego otoczenia.

Wrodzona mieszanka zdrowego realizmu i optymizm (fakt, czasem trochę niepoprawny) pomaga mi zwracać uwagę na więcej dobrego niż złego. Poza tym mam świadomość, że na część spraw po prostu nie mam jako jednostka wpływu. A gdybym bardzo chciała mieć. powinnam zacząć działać a nie pierdzielić, jak to na tym świecie jest beznadziejnie.

Otaczam się dobrymi ludźmi. Pielęgnuje związki rodzinne i przyjacielskie. Tworząc taką atmosferę, wcale nie będę bała się w przyszłości powołać na taki świat dziecko. Owszem będzie ono narażone na wiele nieciekawych sytuacji, ale jego najbliższe otoczenie będzie dla niego i wzorcem i wsparciem. Będzie mogło zawsze odetchnąć stworzoną przez najbliższych normalnością - bo jej wizję każdy ma swoją.

Od zawsze ludzie dzielą się na tych lepiej przystosowanych i mniej. Kwestia wychowania, genów, wzorców, sytuacji życiowej. Po co się nad tym zastanawiać, w dodatku wyciągając same złe przykłady? Dzieci i młodzieży jako ogółu nie zmienisz. Możesz za to spróbować wpłynąć na rozwój tych z Twojego otoczenia.
Sensowniej jest chyb skupiać się na problematycznych zagadnieniach, na które ma się wpływ, a nie na zjawiskach masowych.

Katastrofy, politycy, złodzieje - zawsze byli i będą. Naiwnym jest myślenie, że świat mógłby bez tego istnieć.
Kolejne rzeczy, na które nie ma się wpływu, więc po co się zadręczać?
Co do końca świata, to nie wszyscy jak piszesz, odczuwają jego nadejście. Ja go ani nie czuję, ani nie cieszę się na jego przyjście. Kiedyś tam pewno nastanie, ale póki co mam za dużo rzeczy do zrealizowania, żeby skupiać się na tak abstrakcyjnych założeniach.

Może zapisz się do jakiejś organizacji (może zieloni?), partii politycznej, wolontariatu (np. praca z trudną młodzieżą). Skoro masz takie przemyślenia,to może warto zacząć działać, by zmieniać to, co tak Tobie bardzo przeszkadza, a nie palić energię na zamartwianiu się.