jak dotrzec do nastolatka?

Na początek radzę po prostu być z nim. On nie otworzy się przed Tobą jeśli będziesz go wypytywać i ciągle coś proponować. W tym wieku trudno jest dotrzeć do człowieka bo on sam może nie wiedzieć czego chce. Taki okres najlepiej przeczekać. Ważne by miał poczucie bezpieczeństwa i świadomość, że rodzic jest przy nim. Nie oczekuj, że zaraz Ci wszystko powie. Zaakceptuj jego zachowanie chyba, że zauważysz coś niepokojącego typu złe towarzystwo, alkohol itp. Proponując wyjście do kina czy do KFC (na przykład) nie mów "chodź pójdziemy" tylko "idę do kina, jak chcesz możesz iść ze mną". Różnica nie wielka ale daje to jemu poczucie że to on wybiera czy chce gdzieś iść czy nie (decydowanie o sobie).

Każdy człowiek powinien sam podejmować decyzje (wybory) w zależności od wieku. Pięcioletniemu dziecku powinno się dawać możliwość wyboru ubrania a piętnastolatkowi jak chce spędzać wolny czas. Wszystko musi być jednak za wiedzą i akceptacją rodziców. Pamiętaj, że pojmowanie szczęścia przez Ciebie może być zupełnie inne niż przez niego. Może on właśnie potrzebuje samotności by być szczęśliwym na zasadzie "dajcie mi wszyscy święty spokój". Jeżeli nie doznałaś miłości od rodziców w dzieciństwie to podświadomie możesz teraz narzucać jemu uczucie czego może młody człowiek nie chce. A jednym z największych błędów wychowawczych jest wpędzanie w poczucie winy typu "my tobie dajemy wszystko, a ty jesteś taki niewdzięczny". Piszesz, że niczego mu nie brakuje. Może brakuje mu tego braku wszystkiego? Może on chce do wszystkiego dochodzić sam a nie mieć podetknięte pod nos na samo wspomnienie.

"człowiek robi wszystko dla tych dzieci a one mają to gdzies." - NIGDY TEGO NIE POWTARZAJ jeśli chcesz być mądrym rodzicem.

Poczytaj sobie literaturę (jest jej dużo) na temat relacji rodziców z nastolatkami. Pomoże Ci to w rozwiązaniu problemów ....... ze sobą.

Daj mi trochę spokoju, nie osaczaj pytaniami, bo jak zaczniesz drobiazgowo dopytwać, "co się stało, czy chcesz mi coś powidzieć" to będzie się zamykał w sobie. To już nie jest ten wiek w którym dzieci lecą do rodziców z najmniejszym drobiazgiem. Tu fajnie napisał Ojciecpiotr - bądź z nim, niech on poczuje, że ma w Tobie oparcie, ale jednocześnie dajesz mu oddech, wolność, pozwalasz stanowić o sobie samym. Napisełeś, że to się zmieniło odkąd poszedł do gimnazjum - to już jest wiek, w którym dzieci potrzebują swojej autonomii. Ostatnio trafiłam na bardzo mądry tekst, akurat napisany w sweriwsie dla facetów, ale polecam każdemy rodzicowi, może znajdziesz inspirację na facetpo40.pl. Zmiany społeczne postępuję teraz tak szybko, że chyba jak nigdy dotąd rodzice i dzieci potrafią być z kompletnie innych świtaów. Kiedy my byliśmy dziećmi był kompletnie inny model spędzania wolnego czasu, budowania relacji - przede wszystkim nie skracano dystansu, dzieci siedziały głównie na podwórku i bawiły się klockami - trochę upraszaczam, ale obecnie większość dzieci ma komórki, dostęp komputerów - często lepiej posługuje się elektroniką niż rodzice. Podłoże problemów wychowaczych pewnie są podobne, ale diamterlanie zmieniło się otoczenie. Trzymam kciuki - daj mi trochę czasu, bądź czujny ale przytłaczaj syna swoją troską.