Ze swoim facetem jestem niespełna pół roku. Jest jak w każdym długotrwałym związku: raz na wozie, a raz pod.
Oboje na początku podchodziliśmy do tej znajomości z pewną dozą rezerwy. Wpłynęły na to głównie bardzo negatywne przeżycia związane z naszymi byłymi partnerami. Sparzyliśmy się okropnie, przez co zrobiliśmy się bardzo wyczuleni, co z kolei przeszkadzało nam w zaangażowaniu się i stworzeniu normalnej relacji, bez jakichkolwiek podejrzeń. Niemniej coś nas do siebie przyciągało i wspólnymi siłami daliśmy radę wyjść na prostą. Coraz bardziej czuję, że jego umysł i serce zaczynają należeć tylko do mnie, a ja, przyznaję się, popłynęłam jak cholera. Za wcześnie na tak górnolotne słowo jak "miłość" i z nim związane wielkie deklaracje, ale zaufałam mu i stał mi się bardzo bliski. Tęsknie za nim (spędzamy ze sobą całe weekendy, bo w tygodniu dosłownie się mijamy), jest pierwszą moją myślą kiedy się budzę i ostatnią kiedy zasypiam, nawijam o nim rodzinie i znajomym, jakby był epicentrum całego wszechświata... Generalnie całe szarańcze motylów w brzuchu i grzmoty, pioruny z najjaśniejszego nieba.
Mamy przed sobą wspaniałą perspektywę dwutygodniowych wakacji na Dominikanie. Gdy wszystko ułoży się zgodnie z planem, na przełomie stycznia i lutego chcemy razem zamieszkać. W dalszej perspektywie, o ile wszystko będzie pomiędzy nami grało, jest budowa domu. Ostatnimi czasy wzmiankuje, że max. za 3-4 lata, chciałby mieć pierwsze dziecko. Poznałam jego rodziców, na których prawdopodobnie zrobiłam pozytywne wrażenie, bo zapraszają mnie do siebie i pamiętają o mnie... Generalnie czuję, że zaczyna robić się poważnie. Z jednej strony wcale się nie dziwię, bo G. jest w takim wieku, kiedy to facet chce już się ustatkować, ale z drugiej strony trochę mnie to przeraża, bo mentalnie to jeszcze gówniarz. Z jednej strony ma bardzo sprecyzowane i wydaje się, że odpowiedzialne plany, ale z drugiej strony, lekkomyślność wychodzi każdym porem jego ciała i każdą cebulką jego włosów. Jestem młodsza od niego o 11 lat i czasem czuję się przy nim jak stara baba, która cały czas ma nadzieję, że w końcu dorośnie. W dodatku ma problem z zapanowaniem nad swoimi nerwami. Kiedy jest wściekły, a jest bardzo często, bo należy do ludzi nadzwyczaj impulsywnych, potrafi paplać to co mu ślina na język naniesie.
Pracuje jako kierowca. Rozwozi towar po sklepach. I przykładowo wczoraj bardzo późno wyjechał z hurtowni, miał bardzo dużo towaru i do przewidzenia było, że bardzo późno wróci do domu. Rozumiem, że może być zmęczony i zdenerwowany, bo pracę powinien standardowo kończyć w godzinach 10:00 - 11:00 a nie o 15:00, ale to chyba nie powód, aby mówić mi, że wszystko go denerwuje, na wszystko ma wylane i jak się rozłączę (taki zwyczaj mam, że jak przegina, to po prostu rzucam słuchawką), to wcale to na nim wrażenia nie zrobi. Oczywiście rozłączyłam się, bo i tak bym się z nim nie dogadała, ale kilka minut potem skrobnęłam sms-a, że od tego momentu ja zaczynam mieć wszystko w nosie. Oddzwonił z prośbą o wyjaśnienie, jak ma zinterpretować moje słowa. Odpowiedziałam tylko, że jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie.
Pewnie konflikt zakończy się tak jak każde inne. On przyzna się, że jest nienormalny, niepoważny i w ogóle wszystko na "nie", a ja mu nawrzucam, strzelę morałem i puszczę zajście w niepamięć.
Poza tym, że w stanie silnego wzburzenia stać go jedynie na takie reakcje, nie mogę na niego narzekać. Jest ze mną szczery, wielokrotnie już pokazał, że zajmuję w jego życiu ważną pozycję, mogę na niego liczyć... Wiem, że wygląda to jak usprawiedliwianie go, ale nie w tym rzecz. Po prostu uważam, że jego drażliwość to zbyt błahy problem, aby go skreślić. A może się mylę...?
Większość z was różne rzeczy przeżyła, o różnych słyszała, a ja pełnie rolę pierwszoplanową w tym przedstawieniu i nie mogę tak w pełni racjonalnie ocenić tej inscenizacji, choć przyznam, że czerwona lampka zaczęła gdzieś mi tam migać... Zastanawiam się, czy z czasem problem nie zacznie się pogłębiać... Nie chciałabym, żeby takie zachowania stały się codziennością. Nie wiem też za bardzo jak postępować, bo on ma tłumaczenie jedno " tak już czasem mam, że jak jestem wściekły i mnie roznosi, to nie umiem zbytnio się kontrolować", a jak mówię, że pewnego pięknego dnia moja cierpliwość się skończy, to po prostu milczy. Chciałabym, abyście podzieliły się swoim zdaniem.