Małżeństwo!

Ja uważam, że szczęście dzieci tkwi w szczęściu rodziców. Jeśli będą widziały, że jesteś szczęśliwa to i one będą. Nie wierzę w związki, które istnieją "dla dobra dzieci" - to bzdura. Dzieci, bez względu na wiek, cierpią patrząc na krzywdę rodziców. Obserwując sytuację między Tobą a mężem przyswajają obraz rodziny, który później mogą powielać w swoim dorosłym życiu.
Po za tym pamiętaj, że dzieci dorosną, usamodzielnią się, wyfruną z gniazda a wtedy zostaniesz z mężem sama - uważam, że zasługujesz na dużo więcej niż kolejne lata z mężczyzną, który na Ciebie nie zasługuje. Od Ciebie zależy jak będzie wyglądało dalej Twoje życie więc podejmij to wyzwanie, zacznij żyć dla siebie, z dala od przemocy, upokorzeń, bólu.

Trzymam za Ciebie kciuki Moja Droga Jesteś silną kobietą i wiem, że dasz sobie radę,  z pewnością będziesz w życiu szczęśliwa.

Pozdrawiam

Dziekuje wam za to co napisalyscie teraz czuje sie lepiej bo mam kogos kto mnie wspiera .moje zycie kest skomplikowane ,wyszlam za maz bo chcialam odejsc z domu ,mialam 19 lat moj ojciec nie zyl ale i tak nie mialam z niego pozytku bo pil a matka nigdy nie okazywala mi za duzo milosci i chyba cieszyla sie kiedy sie wyprowadzilam ,bylam zakochana to byl moj pierszy mezczyzna i swiata po za nim nie widzialam a juz wtedy potrafil mnie udezyc .3 lata po slobie urodzilam syna (kiedy bylam w ciazy tez mnie udezyl ) ale zawsze przepraszal i obiecywal ze juz tego nie zrobi a potem urodzilam jeszcze dwoch chlopcow i ciagle bylam od niego zalezna a on nadal mnie krzywdzil .Pewnego razu dostalam propozycje wyjazdu do angli no i wyjechalam na rok ale ciezko pracowalam i uczylam sie jezyka wiec posatanowilam ze sciagne dzieci do siebie oczywiscie maz tez przyjechal no i wtedy sie zaczela gehenna bicie ,gwalty i zastraszanie mnie ale kiedy podniosl reke na chlopcow powiedzialam nie i i kazalam musie wynosic chcialam wezwac policje ale dzieci mnie prosily zebym tego nie robila ,blagal ich na kolanach zeby mogl zostac a ja glupia znowu sie zgodzilam .Nawed czsami bylo dobrze ja postanowilam ze juz nigdy nie pozwole sobie na ponizanie i on chyba sie troche bal ze go zostawie bo sie uspokoil wydawalo mi sie ze kazdy zasluguje na szanse ale ja dalam mu ich nie pamietam ile a on zawsze cos zrobil .2 lata bylo sopokojnie a przedwczoraj zaczal mi mowic ze go zdradzam Boze tylko ciekawe kiedy przeciez pracuje zajmuje sie domem i wszystkimi sprawami nawed do lekarza i nim chodze bo chociaz jest tu kilka lat nadal nie uczy sie mowic . Wiem ze powinnam go zostawic i chcialabym byc jeszcze szczesliwa ale mam obawy przed nowa miloscia i czy jest na tym swiecie facet ktory mnie nie skrzywdzi !?

Smutna ta cała historia:( Szkoda tylko, że niektóre kobiety zaglądające na to forum, idą podobną ścieżką i popełniają podobne błędy:

1. Ślepa miłość i myślenie wyłączone. Ok, chyba każdego takie zakochanie spotyka;D tylko w okresie zauroczenia, zwłaszcza w tak młodym wieku, branie ślubu to nie jest najlepszy pomysł (choć rozumiem, że ten przypadek jest nieco bardziej skomplikowany...).

---------------------

2. Kiedy raz podniesie rękę na kobietę, zrobi to kolejny raz, i kolejny, i kolejny... i nie ważne, że jesteś w ciąży (!) bo Ci się "należy". Przy tym często kobiety same obarczają się winą za agresję męża, bo... go sprowokowały (chyba oddychaniem;]).

---------------------

a było jak zawsze i później znowu:

3. Bezgraniczna wiara w obietnicę odmiany...

---------------------

4.  ...a to łudzenie się jest kosztem nie tylko moim, ale i dzieci:(

---------------------

5. ...w imię czego to dawanie szans!? bo miłością, to czego doświadczyłaś po prostu nie można nazwać! (moja sygnaturka co nieco traktuje temat czym jest, a czym nie jest miłość)

---------------------

6. hmm... no i widać czy takie dawanie szans działa...

---------------------

7. O! a jednak działa!

---------------------

8. ...kurcze, no jednak nie działa:(

---------------------

9. Powinnaś była to zrobić już dawno temu! - dla siebie, dla dzieci i też dla niego... Może zrozumiałby swoje zachowanie i kolejną kobietę traktowałby normalnie. Skoro mimo tego wszystkiego byłaś i jesteś z nim (wystarczy mamić Cię obietnicami poprawy i od czasu do czasu dobrze się zachować), to może myśli, że aż tak źle z nim Ci nie jest.

---------------------

10. Tak to właśnie jest, uzależnienie/przywiązanie i strach przed samotnością są głównym spoiwem takich patologii. To nie jest miłość. To nie jest normalna rodzina. To nie jest dobry dom do wychowywania dzieci. Nikt nie jest szczęśliwy, a tylko jemu jest w miarę dobrze.

---------------------

11. Trochę późno na takie przemyślenia... A rozglądanie się za kimś innym będąc w związku/małżeństwie, chyba wiadomo do czego prowadzi - po co jeszcze bardziej komplikować sobie życie... Czy nie lepiej najpierw przerwać obecny toksyk? Później można układać sobie życie na nowo, a wydaje mi się, że nawet lepiej żyć w samotności, ale bez gwałtów, przemocy i tych innych "atrakcji", niż tkwić w obecnym stanie.

---------------------

"ale to nie takie proste mamy dzieci"
To pewnie komplikuje sprawę:/ ale nawet w takich sytuacjach zawsze można znaleźć jakieś dobre rozwiązanie. Można też szukać konkretnej pomocy w różnych miejscach.

Każda kobieta w sytuacji podobnej do sytuacji autorki wątku łudzi się, że jej facet jest inny i że w końcu się zmieni - naiwnie wierzy, że choć innym kobietom taki wyczyn się nie udał, to ona dokona cudu. Tak, na pewno... a takie historie są tego potwierdzeniem.

Mario straszne życie zgotował Ci ten "mąż" niewyobrażalnie straszne.
Zostaw tego człowieka i nawet sie nad tym nie zastanawiaj to skończony drań i bydlak a nie mąż i człowiek przy którym powinnaś czuć sie bezpiecznie.
Nawet nie myśl o jakichkolwiek tabletkach i o tym co chodzi Ci po głowie bo największą krzywdę zrobisz dzieciom chcesz by ten człowiek sie nimi zajmował? wiem że Ci cięzko ale musisz zabrać sie za siebie i zacząc normalnie i bezstresowo żyć. Zrób to dla siebie i dla swoich dzieci.
A od tego człowieka trzymaj sie z daleka..... życzę Ci wytrwałości w dążeniu do lepszego jutra