Jak przestać pozwalać rodzinie na manipulowanie sobą?

Można powiedzieć że jestem w nieco podobnej sytuacji, ale staram się patrzeć na to również oczyma mojej Rodzicielki. Jesteś dla rodziców małą córeczką, bez względu na wiek i ciężko będzie im się pogodzić z tym że zaczynasz dorastać. Sama nie raz słyszałam że wskoczyłam chłopakowi do łóżka, no przecież jak to wygląda... a cała ta denna gadanina była o tym że oglądaliśmy wieczorem film i zasnęliśmy, a obudziliśmy się dopiero rano. Wydaje mi się że takie sprawy trzeba po prostu przeczekać, innego wyjścia nie ma Życzę powodzenia.

Problem w tym, że niedawno zbuntowałam się, powiedziałam spokojnym ale stanowczym głosem , że chciałabym w końcu sama o sobie decydować, że nie mogą mi zabronić, że też chciałabym wychodzić w trakcie dnia, nocy . I wtedy wyszłam ze znajomymi na noc nie przejmując się rodziców zdaniem. Powiedziałam swoje i wyszłam. Może średnio dojrzałe ale naprawdę miałam ochotę wtedy wyjść z tego domu, nie lubię w nim być.
Niestety ten bunt odbił się na mnie, ponieważ rodzice nie zaakceptowali tego wgl. Powiedzieli, że dopóki oni mnie utrzymują to mam się ich słuchać. Reszta rodziny uważa tak samo. Przez bunt pogorszyłam sytuację. Przez zwykłe rozmowy też sie sama wkopuję, mimo, że są spokojne i mam argumenty. A ich jedyny argument który od razu mnie "gasi" jest : Dopóki Cię utrzymujemy masz się słuchać.
I jak teraz wybrnąć?

Droga Resp,

Ja tak mialam wiekszosc swojego zycia, troche sie poluznilo kiedy skonczylam studia i zamieszkalam z dala od nich. wczesniej moja edukacja skladala sie na szkoly z internatem w rozych krajach, tam gdzie rodzice byli na placowkach, jak tylko przyjezdzalam do domu na wakacje czy na weekendy musialam spedzac je z rodzicami i bratem a potem czesto tylko z matka co doprowadzalo mnie do szalu. o niczym nie moglam decydowac sama bo wszystko bylo decydowane za mnie. trwalo to dosc dlugo nawet po studiach jeszcze kiedy zamieszkalam tylko z bratem (z oszczednosci) zlapalam sie na tym, ze czekalam na przyjazd matki, zeby zrobic zakupy bielizny czy jakis powazniejszych rzeczy bo mi sie samej nie chcialo a ona wiedziala dokladnie co mi trzeba i ile i skad. no i przy tym oszczednosc bo za wszystko placila. jak po studiach kupili mi auto od razu zalatwili mi tez pierwsza prace, zebym wiedziala jak to jest utrzymac sie sama i oplacac samochod. oczywiscie ciagle za wiekszosc placili, mi bylo wygodnie i jakos slabo przeszkadzalo.

problemy mialam z facetami z tego powodu bo choc na studiach w koncu zgodzili sie, zebym zamieszkala z facetem, ktory potem byl moim narzeczonym to i tak probowali decydowac o moich wakacjach wyjazdach i takich rzeczach. oczywiscie przy moim temperamencie i rozpuszczeniu jak dziadowski bicz ciagle byla krytyka, ze jestem niegrzeczna, ze sie zle odzywiam, ze spotykam sie ze zlym towarzystwem. a jak w koncu zaakceptowali mojego faceta do tego stopnia, ze przyjeli jego oswiadczyny mi sie odwidzialo bo zobaczylam, ze gosciu za bardzo sie stara, zeby im dogodzic i czesto robi wiele rzeczy wbrew sobie i mi. a tego to juz bylo za wiele.

potem kazdy facet byl ukrywany przeze mnie. a jak w koncu przedstawilam im go to jak widzialam, ze moim rodzicom zaczyna sie podobac ja coraz bardziej wycofywalam sie ze zwiazku. nie chcialam, zeby ta druga osoba robila cos dla nich, zeby im sie przypodobac.

pare lat temu poznalam faceta w ktorym potwornie sie zakochalam. niestety oboje mielismy temperamenty ciezkie do okielznania. zdarzylo sie cos w co niepotrzebnie wmieszala sie moja rodzina (ojciec i brat) i rozstalismy sie z wielkim hukiem, ja zlamalam strasznie serce tamtemu facetowi, odeszlam chcialam zapomniec ale zbyt mocno kochalam tamtego i w koncu udalo nam sie dojsc do porozumienia. wypracowalismy wiele kompromisow, postawilismy moich rodzicow przed faktem dokonanym, zareczlismy sie i wyjechalismy daleko tysiace kilometrow od nich.
moi rodzice nawet nie pokwapili sie, zeby przyjechac do nas na slub, w koncu po pol roku odwiedzili nas na pare dni. Bylo milo i nawet serdecznie. Moj maz ma zal do mojego ojca o to kierowanie mna i rozpieszczanie do granic mozliwosci. Moj ojciec ma zal do mojego meza, ze ma zbyt duzy wplyw na mnie i odcina mnie od niego. Taki wplyw jakiego on nigdy na mnie nie mial.

nie zrozum mnie zle ja kocham ich obydwu, ostatnio ojciec z matka byli na drugiej wizycie u nas, bylo bardzo milo i obaj moi mezczyzni bardzo dobrze sie zachowywali. moze mieli na wzgledzie to, ze jestem w ciazy i nie chcieli, zebym sie denerwowala. Nigdy nie widzialam ich klocacych sie ale wiem, ze wiele bylo takich sytuacji i nerwow z obu stron. Moj maz nie zabrania mi kontaktu z rodzicami ale oboje wiemy ze co za duzo to nie zdrowo w przypadku mojej rodziny.
Moze nie mam takiej sytuacji jak ty albo inne tutaj dziewczyny ale wiem ze mialam ciezkie uklady z rodzicami. ale uwielbiam mojego ojca do tej pory, nie czuje sie jakas nieszczesliwa wrecz przeciwnie, z matka mam slabszy kontakt bo to ona najbardziej walczyla ze mna. jak trzeba bylo polecialam do ojca z krotka wizyta jak mial operacje w szpitalu, pokazalam mu, ze ciagle go kocham tylko zmienil sie w moim zyciu ten najwazniejszy facet.

moja rada jest taka: dopoki nie wyprowadzisz sie od nich, nieusamodzielnisz bedziesz skazana na ich kontrole, krytyke i ich rzady. Zacznij zyc swoim zyciem, nie badz leniwa tak jak ja i bedziesz szybko pozbawiona tego problemu. na to niestety jest tylko jeden zloty srodek - samodzielnosc i jak najlepiej wiele tysiecy kilometrow od nich (swego czasu mieszkalam na innym kontynencie niz oni wiec wiem ze bylo mi wtedy najlepiej)

___________________________________

Wieczne Miasto BG

to rzeczywiście super rodzice....nie ma co. zero zaufania po prostu.
tak, popełniłaś błąd opowiadając im o detalach z twojego życia, zawsze możesz ten błąd naprawić.
pytałam znajomego, ojca dorosłych dzieci, co on by zrobił. też potwierdził: tylko stały bunt. w końcu musi dojść do jakiegoś rozwiązania. w domu cię nie uwiążą na siłę. na co ci nie dadzą pieniędzy? na jedzenie? obowiązkiem rodzica jest utrzymywac dziecko, dopóki to się uczy i nie ukończyło 26 r.ż.

dążyłabym też do podjęcia jakiejś pracy.

Wczoraj rozmawiałam na ten temat z mężem, wspominaliśmy "stare" czasy .... rozmawialiśmy o przeróżnych przykładach z naszego otoczenia i niestety, każdy taki jak twój ostatecznie kończył się zawsze jednym:
wyprowadzką od rodziców gdy tylko było to możliwe, inaczej: uciekanie od nich daleko, poluźnienie więzi, unikanie odwiedzin. Rodzic stał się wrogiem.

Może przeprowadź poważną rozmowę z rodzicami i uświadom ich, czym może skutkować ich nastawienie, po prostu zapytaj, czy chcą mieć w tobie wroga, bo już tak dłużej żyć nie możesz.

Niestety z tym musze sie zgodzic.
Resp najlepiej sie bedzie wyprowadzic. Nie mowie ze teraz, zaraz, natychmiast ale jak najszybciej.
Widzisz mialam baaardzo podobnie. Najpierw wynioslam sie do babci (zeby nie zamordowac kogos) a potem za granice. Dopiero wtedy odetchnelam. W miedzyczasie stosuj technike ciaglego, cichego, spokojnego buntu. Pamietaj wychodzic wieczorami ci wolno, isc gdzies z przyjaciolmi ci wolno, spotkac sie z chlopakiem ci wolno. A i popros o dokladne zdefiniowanie zwrotu "szanowac siebie".
Bo ja sie kiedys dowiedzialam ze idac do kina z 5 kolegami i jedna kolezanka to ja sie "nie szanuje" Zupelnie jakbysmy mieli zamiar uprawiac dziki seks w przednim rzedzie na srodku ekranu.

Postanowiłam nie zakładać nowego wątku, tylko kontynuować ten.
Jak wiecie mam okropne stosunki z rodziną więc chcę się wyprowadzić, usamodzielnić.
Są trzy opcje

Mieszkanie z chłopakiem za granicą. Wtedy zacząć pracę i spokojnie byśmy się utrzymali.
Problem w tym, że on nie bardzo chce się wyprowadzać. Nie jest całkowicie na nie, ale nie bardzo chce.

Druga opcja to taka, że znaleźć pracę w Polsce i mieszkać ze współlokatorami.

Trzecia to taka aby nadal mieszkać z rodzicami czego sobie nie wyobrażam

ale jak wybierzesz drugą opcję to dalej nie będziesz samodzielna, chłopak nie pozwoli Ci wychodzić na noc, z koleżankami i jego będziesz musiała się "słuchać" - a jeśli jeszcze będzie Cię utrzymywał - to du.a. Jaka to samodzielność? Nie potrafisz wywalczyć sobie w domu żeby poważnie Cię traktowali i raczyli zauważyć że już jesteś prawie dorosłą osobą to w jaki sposób nabierzesz samodzielności jak facet zamiast rodziców będzie Twoim opiekunem? Bez sensu. Zamiast uciekać z domu zacznij być bardziej asertywna i naucz się mówić "nie". A jak to nic nie da to zamieszkaj sama / z koleżanką. Będziesz musiała liczyć tylko na siebie ( nie na innych) to szybko nauczysz się być samodzielna.
Zamieszkać z facetem z miłości : TAAAK !
Zamieszkać z facetem żeby uciec od rodziców: NIEEE! Największa głupota - zrobiło to już wiele z nas kobiet i zapewniam Cię, że nic dobrego z tego nie wychodzi - z deszczu pod rynne.
Przemyśl.