Powiedzial ze jest nieszczesliwy.

Wlasnie to jest chore, bo klocimy sie - najczesciej o drobnostki, to bardziej sprzeczki i kilkuminutowe fochy, niz klotnie - ale jestesmy od siebie strasznie uzaleznieni i nie potrafimy bez siebie funkcjonowac. Wlasnie to mnie przeraza, ze moze to nawet nie jest milosc, tylko uzaleznienie.. Ale nie potrafimy sobie wyobrazic rozstania. Jestesmy jak syjamskie blizniaki, ktore sie kochaja i nienawidza.

I wlasnie o to sie rozchodzi.. chyba wszystko inne umialabym jakos przetrawic.. tylko to jest jakies takie trudne do obejscia, z ktorej strony tego nie ugryze i tak nie znajde rozwiazania. Jesli jest nieszczesliwy, to powinnam go zostawic i pozwolic byc szczesliwym. Tak?

Ps. Chyba umre..

Zapytaj dlaczego jest z Tobą nieszczęśliwy. Wydaje mi się, że troszeczkę nie wie czego chce i czego od Ciebie oczekuje. Oboje się męczycie.

To nie miłość.. przykro mi.. też czułam się nieszczęśliwa ale gdy już mówił, że w takim razie koniec z nami to był cios poniżej pasa i nie umiałam sie z nim rozejść, nagle myślałam, że go kocham.. mówiłam mu to i ciągnęłam dalej, do kolejnej kłotni, kolejnego rozstania.. teraz tęsknie za częścią jego, częścią którą kochałam ale były rzeczy, których nie dało się przeskoczyć.. różnica charakteru.. próbowałam pracować nad tym ale on był chyba niereformowalny.. no i oczywiście na koniec okazało się wg niego, że to wszystko moja wina... uczucia to jedno a żyć z kimś to drugie...

Zapewne przykro jest takie rzeczy usłyszeć, ale dobrze, że facet jest z Tobą szczery i ma odwagę oraz potrzebę dosadnie powiedzieć, jak się czuje w związku.

Macie więc nad czym pracować. Czy jednak jest sens? No to już kwestia nad którą wspólnie musicie się zastanowić.
Takie zrywanie i wracanie do siebie, a także ogromne pretensje do partnera, to oznaka co najmniej dużego kryzysu w związku.

Związki szarpane zabierają poczucie bezpieczeństwa, nie powodują umacniania więzi; powodują uczucie frustracji, niezrozumienia. Dla mnie to tak na prawdę zabawa w związek, a nie związek prawdziwy, bo w takim nie ma miejsca na odczucia, że ktoś jest nieszczęśliwy i czuje się jak gówno...

Dzisiaj rano zaczal cofac wiele swoich slow, powiedzial, ze przesadzil, ze wcale nie jest tak, ze jest calkiem nieszczesliwy. Ze ma zle dni, jest przewrazliwiony itp. itd.. trudno jest mi sie teraz troche pozbierac, taka hustawka nastrojow mnie wykancza (jego tez). Juz w sumie bylam gotowa sie rozstac, albo chociaz zrobic przerwe.. ale on wpadl w taka jakby panike.. widzialam jakis taki strach w jego oczach, ze nie, ze on nie chce sie rozstawac, ze sprobujmy jeszcze raz, ze bedzie dobrze.
Szczerze mowiac zglupialam.
Ale okej, probujemy JESZCZE RAZ. Do nastepnej klotni..

On mowi ze to normalne, ze jest duzo par ktore sie czesto sprzeczaja, rozstaja, wracaja.. moze i tak, moze jest ich duzo. Ale to wcale nie znaczy przeciez, ze tak POWINNO byc. Taka troche dziecinada.

Leila masz chyba racje, od samego poczatku zawsze strasznie skupialismy sie na sobie i uczuciach, analizowalismy jak sie czujemy ze soba, co sie nam podoba a co nie. Bo wydawalo nam sie, ze rozmowa to podstawa. Moze tak jak mowisz, takie "wylaczenie" sie na kilka dni pomoze? Sprobujemy..

Klocimy sie o glupstwa. On sie leni, a ja na sile probuje mu pomagac znalezc prace, wytykam mu ze nic nie robi tylko gra na komputerze, moglby sie wziac w garsc i wreszcie dorosnac. On mi mowi, ze jestem niesamodzielna, bo mieszkam z rodzicami i mam wszystko pod nosem (tj. nie musze placic czynszu, placic za jedzenie z wlasnej kieszeni itp). Ja mu mowie, zeby przestal planowac niestworzone rzeczy typu "za 15 lat skoncze prawo i wyjade na inny kontynent" a zaczal sie skupiac na codziennosci, czyli co bedzie robil za miesiac, rok. On mi mowi, ze przewracam oczami i za glosno wzdycham i jestem jak jego matka.

Takie w sumie bzdury, a jednak nie do konca. Oboje jestemy bardzo toksyczni i probujemy udowodnic sobie ze jedno jest gorsze/lepsze od drugiego. To jest chore, a jednak tkwimy w tym juz praktycznie rok. I jak mowilam, wczesniej 3 lata bylismy najlepszymi przyjaciolmi. Tylko ze jak wtedy sobie cos wytknelismy, to tak nie bolalo.

Ja jestem z natury osoba rozgadana, ironiczna, lubie sarkastyczne docinki, ale naprawde rzadko mam na mysli cos zlego. Uwazam sie za dobra osobe, empatyczna, wrazliwa. I on tez mowi, ze taka jestem. Ale jednoczesnie on jest mega wrazliwy i wszystko bierze do siebie, bardzo na powaznie.

Ale najwyrazniej nie potrafimy sie rozstac. Wiem, ze najgorsze jest tylko podjecie tej decyzji, pozniej pewnie juz byloby latwiej (wliczajac w to kilka tygodni/miesiecy placzu i nie wychodzenia z domu ). Ale jednak ciagle oboje chcemy walczyc.. tylko coraz mniej mamy na to sily.

Mogę zapytać ile Twój facet ma lat? No powiem szczerze, że mnie też by irytowało, gdyby facet niewiele robił w kierunku znalezienia pracy, tylko wolał grać na komputerze. Nie ma jednak sensu kłócić się, zrywać, wracać do siebie, trzeba po prostu spokojnie porozmawiać. Pogadajcie jak oboje widzicie ten związek, o Waszych wspólnych planach na przyszłość, wprowadźcie nowe zasady do związku. Wtedy być może będzie żyło się Wam lepiej. Zamiast kłótni "A bo Ty tamto" i np krzyków spokojna, rzeczowa rozmowa. Doszliście do tego, że za często się kłócicie. Ok, to już wiecie. Teraz po prostu musicie pomyśleć co zrobić, by tych kłótni było mniej. Zamiast od razu mówić "rozstańmy się" można "Ok, to co możemy zrobić, by więcej dni było bez kłótni". Ty zastanów się co możesz w swoim zachowaniu zmienić dla niego, a on dla Ciebie. Życzę powodzenia .

Przeczytałam tu wiele mądrych wypowiedzi, jednak jeśli miałabym się powtórzyć, to przypięłabym sie do tej wypowiedzi. dokłądnie tak:)

powiedział Ci ze jest nieszczesliwy ,wiec masz sygnał do działania,mój zwiazek tez sie rozpadł powiedział mi po nim ze był ze mna nieszczesliwy,tez kłotnie z błachich powodów itd..ja na Twoim miejscu bym walczyła,mój zwiazek sie zakonczył mineło 10 miesiecy on chce wrocić mi jego brakuje ale za duzo po rozstaniu łez wylałam zeby znów w to wejsc,ze strachu ze nie chce znów przezywać kolejnego z nim rozstania.Gdybym mogła cofnac czas to bym walczyła,wtedy kiedy był jeszcze na to czas...

Truskaweczka - mamy oboje 23 lata.

Tez proponowalam przerwe, tydzien albo dwa.. ale on mowi, ze nie wierzy w takie rzeczy i ze dla niego to juz oznacza koniec.

Dzieki dziewczyny, duzo madrych rzeczy i rad tu przeczytalam. Bede dalej nad soba pracowac i walczyc Fakt, pewnie teraz tak latwo bylo mi pisac i myslec o rozstaniu, ale gdybysmy sie tak teraz rozeszli, to po jakims czasie, gdy zlosc i emocje opadna albo chcielibysmy do siebie wracac, albo znowu przez kilka lat bylabym w rozsypce i samotna (jak po ostatnim zwiazku).

Tylko ze to jest takie ciezkie.. Ciety jezyk i narzekanstwo to chyba dwie najglowniejsze cechy mojego charakteru Bede musiala sie naprawde baaardzo starac, zeby blokowac wszystkie uwagi i ironiczne usmieszki