Nie umiem tego docenić. Dlaczego?!!!

Do waszego związku wkradła się rutyna, robicie wiele dla innych, ale zapominacie o sobie. Wiem coś o tym, bo mój tata pracował w dochodzeniówce i też wiecznie nie było go w domu, teraz po latach mówi, że żałuje tych lat kiedy go przy nas nie było. Spędzajcie czas tylko ze sobą (choć macie go niewiele).

Mysle ze oboje jestescie ludzmi "ekstremalnymi", wasze zycie to praca.
Praca o specjalnym charakterze, indoktrynujacym i skierowanym ku osiagnieciom.

Zastanow sie ile "kobiety" jest w Tobie i co Was laczy?

"PRZECIEŻ ROZWIJAM SIĘ ZAWODOWO TO ŻE MAMY DZIECKO W NICZYM MNIE NIE OGRANICZA"
To bardzo ciekawe zdanie.

Tylko że my już razem dużo przeszliśmy, wiele razy jeszcze przed ślubem było ciężko ale to co nas łączy przetrwało. Wiele osób mówie że nas już chyba nic nie może rozdzieleć tyle przeżyliśmy razem. Poznaliśmy się kiedy zaczęłam pracę w policji on wtedy właśnie przenosił sie do innego wydziału. Od razu coś zaiskrzyło ale on miał brać ślub, ale odwołał go byliśmy razem 4 lata potem się oświadczył. Wiem że zrobił by dla mnie wszystko i ja dla niego też.Mimo wielu dni rozłąk przez szkolenia zgrupowania itd przetrwaliśmy a gdy urodziła się nasz syn to jeszcze bardziej scementowało nasz związek. Krzysiek oszalał na jego punkcie i widzę że kocha małego. Gdy jedziemy do ośrodka zabieramy go tam w miarę możliwości ale nie zawsze. Wiadomo mamy tam obowiązki. To dla kogoś wydaje się być zabawą dla nas jest pracą jesteśmy odpowiedzialni  i inni instruktorzy za bezpieczeństwo innych, często nastolatków przyjeżdżających na obozy. Gdy my pracujemy mały jest z babcią mamą mojego męża. To złota kobieta ale nie zastąpi małemu naszej obecności. Często mamy takie spontaniczne zachowania, potrafimy się kochać tak jak pisałyście np w aucie, gdzieś na terenie ośrodka. Wspólny wyjazd? Raczej mało realne. Krzysiek ma mnóstwo szkoleń ja zresztą też. Razem wyjeżdżamy tylko na szkolenia z pracy. Ile jest we mnie kobiety? Uważam się za atrakcyjną chociaż w codziennej pracy w ośrodku towarzyszą mi spodnie bojówki zamiast sukienki to i tych nie brakuje w mojej szafie i uwielbiam szpilki choć wykonywanie obowiązków było by w nich trudne. Mąż jak już pisałam wspomina o drugim dziecku ale teraz to jest niemożliwe, zresztą zawsze rozmawialiśmy tylko o jednym dziecku. Nie wiem co jeszcze robić żeby się nie psuło. Raz tylko słyszałam rozmowę mojego męża ze swoimi kolegami z pracy że jest szczęściarzem że ma mnie itd i że powinien to chronić. On fakt chroni mnie, małego, jest czuły i opiekuńczy ale razem stwierdziliśmy że coś się zaczyna dziać tylko nie wiemy co.

Widze ze masz szczere intencje i jestes zaangazowana w problem.
Musisz jednak zdac sobie sprawe ze praca jaka oboje wykonujecie nie jest jak kazda inna, a szczegolnie dla heteroseksualnej kobiety.

Z Twojego opisu wynika ze praca to jest wasze zycie a przeciez dawno wiadomo ze "pracuje sie zeby zyc a nie zyje sie zeby pracowac".

Piszesz ze dziecko nie przeszkadza Ci w karierze zawodowej, jednak nie chcesz za zadna cene miec jeszcze jednego.(to nie jest calkiem normalny sposob rozumowania)
Piszesz ze maz bardzo kocha dziecko, a Ty?

Jezeli Twoja kariera nie bedzie wychowanie dziecka, to sama wiesz, ze tym za kilka lat zajmie sie policja.

Nie chcę mu dorównywać po prostu jesteśmy partnerami i w pracy ci w domu. Oczywiście że kocham naszego synka. Wiem że nasza praca nie jest zwyczajna a wręcz przeciwnie. Kocham to co robię ale jeszcze bardziej kocham męża i syna jednak nie chcę zamykać się w domu i zajmować wyłącznie wychowaniem dziecka to by było wbrew mojej naturze. A drugie dziecko no cóż nie w tym momencie. Byłoby to wykluczenie z pracy na 2 lata a to była by najgorsza rzecz. Gdy urodziłam synka już po 9 miesiącach wróciłam do pracy najpierw do ośrodka a potem do policji wiem jak było ciężko, powrót do formy, ciągłe zamartwianie się o małego, kombinowanie jak się nim zająć jak poustawiać zajęcia żeby ja albo Krzysiek zawsze być w domu. Teraz gdy mały ma 3 lat ato zostawiamy go u babci, potem odbieramy, gdy pracujemy w godzinach nocnych jest tak samo teściowa przychodzi do nas. Jak tylko możemy to zabieramy małego do ośrodka co uwielbia gdy widzi tych wszystkich ludzi to aż piszczy z radości. Wszystkich nazywa ciociami i wujkami. Gdy idziemy na zajęcia zostaje z chęcią z ulubiona ciocią Aldoną która jest tam kucharką a my w przerwach wpadamy i podglądamy jak sobie radzi. Chcemy go od małego zarazić naszą pasją.w w ośrodku jest 10 instruktorów i parę osób do pomocy, wszyscy się znamy, swoje rodziny jesteśmy przyjaciółmi, czujemy się jak w rodzinie i chcemy tego samego nauczyć Natana żeby wiedział że istnieją prawdziwi przyjaciele. Zresztą widzę jak się cieszy gdy Krzysiek zgodzi się go przewieźć quadem, uazem lub gdy bacznie obserwuje jak tat rozkłada kolejkę tyrolską. Widzę też jak się do nas garnie, wieczorem gdy już jesteśmy tylko we trójkę jak chce się tylko do nas przytulać, bawić z tatą wtedy Krzysiek z twardego faceta zmienia się nie do poznania a ja wiem że nas kocha, ale czasem czegoś mi brakuje. Zjednej strony jestem szczęśliwa a z drugiej ciąle chcę więcej choć chyba już się więcej nie da. Być może inne kobiety chciały by sie zamienić ale nie wiem czy w swoim życiu poszłabym jeszcze raz taką drogą choć teraz to już moja pasja i miłość którą dzielę z mężem i nie wyobrażam sobie życia bez pracy w policji i tym ośrodku gdzie innym pokazujemy że aktywny tryb życia jest fajny i że to co wydaje się niemożliwe staje się możliwe.

Rozumiem Cie i moja empatia mi w tym pomaga, jednak Ty musisz z czasem zrozumiec (szczegolnie jako kobieta), ze zindroktynowanie spowodowalo ze uwazasz sie za osobe wybrana w spoleczenstwie.
"My i oni", na calym swiecie nazywaja Was "psami" , albo jeszcze gorzej.
Indoktrynacja i cwiczenia, spowodowaly ze uwazacie sie za wybrana grupe, posiadajaca wladze.
Wladza jednak jest ograniczona, jak "psy na uwiezi", jak "grzebanie w szambie".
(Od lat nie zyje w Polsce i nigdy nie mialam do czynienia z "organami scigania", pisze o faktach, na calym Swiecie).

Sama o tym wiesz i pewnie nie chcesz wiedziec.
Indoktrynacja spowodowala ze zyjecie z mezem w odosobnionej grupie spolecznej, skladajacej sie z rodzin zatrudnionych w tej samej "firmie".

Normalni ludzie , traktuja Cie z "rezerwa", to jest cena za "wladze".

W podswiadomosci czujesz ze : "cos jest nie tak".
Dawno jednak nie mialas do czynienia z "normalnymi ludzmi" i "normalnym zyciem", tu lezy problem.

Macie jednak "psychologow" w "firmie", jednak piszesz tutaj bo boisz sie ze to moze Ci zaszkodzic w "karierze".
Pytanie: co jest dla Ciebie "kariera"?

Fakt ze napisalas tutaj jest dowodem ze nie jestes tego pewna i jest nadzieja na przyszlosc.

Pewnie masz racje, dla niej tez byla bajka, ale juz nie jest.
Wstap do policji, jezeli masz ukonczona szkole, tam znajdziesz "macho" samca, i bedziesz miala "bajke".

P.S. Jestes bardzo "obrazalska".

Czuje duzy respekt do Ciebie, dzieki temu co piszesz, po mojej "prowokacji".
Czesto prwokuje, zeby dyskusja nabrala formy.

Pytasz :"A co masz na myśli pisząc "normalni ludzie, normalny świat?", czy to znaczy ze nie wiesz?
To mialam na mysli. Pracujac w tej "firmie", zapomnialas o tym, jak zyja "normalni" ludzie.
Zycie w sektorach sluzb mundurowych jest bardzo oderwane od rzeczywistosci, indoktrynacja (tresura) jest podstawa dzialalnosci, napierw trzeba osobnika pozbawic osobowosci a potem uformowac, zgodnie z celem. (tak bylo i jest bez wzgledu na ustroj).

Widzisz tylko: "winnych" i "potencjalnych przestepcow". Trenujesz sie w obronie przed nimi.

Uwierz, sa ludzie podziwiajacy  piekno natury, inne kultury, kochajacy ludzi (ze wszystkimi ich wadami), zwierzeta i wierzacy ze przemoc wywoluje, wlasnie tylko przemoc.

Zycie jest piekne, jezeli sie nie wychodzi z zalozenia ze kazdy jest przestepca, albo bedzie.
Mimo ze to jest prawda.
(dzisiaj wystarczy przejsc na czerwonym swietle , zeby byc przestepca, kiedys nie bylo swiatel.)

Właśnie mój mąż nie widzi we mnie matki swojego dziecka ale kobietę. Widzę jak na mnie patrzy. Często są takie sytuacje że właśnie w tym ośrodku już wieczorem siedzimy przy ognisku potrafi objąć pokazać czułość. Wiem że jestem dla niego ważna a i to że w pewien sposób mnie podziwia za to co robię. Okazuje swoje uczucia przy innych. Jest spontaniczność. Ostatnio zostalismy na nos w ośrodku i spędziliśmy noc pod gwiazdami na terenie starej piaskowni. Było super. Jednak czasem mam takie dziwne wrażenie. Szczególnie gdy widzę jak do ośrodka przyjeżdżają rodziny z dziećmi. Spędzają z nimi czas śmieją się, korzystaja z atrakcji które im zapewniamy i wtedy myslę że takie życie nie byłoby dla mnie a z drugiej strony chciałabym być tylko dla męża i syna i na odwrót a tak dzielimy siebie wśród innych ludzi. Nie mam założenia że każdy jest przestępcą a szkolę się bo tego wymaga moja praca i pasja. Jednak gady wracam do domu a są tam już mój mąż i syn to czuję spokój o następny dzień. Już teraz widzę że nasz syn będzie podobny do ojca. Inni żartuja że on przecież urodził się na terenie Juraparku i nie będzie potrafił żyć nigdzie indziej. A może uczyć go innego życia, tylko jakiego skoro to nasze życie a inne nie istnieje. Jak myślicie zarażać go tymi pasjami?

Pasja nie pasja. Nie może wam zajmować całego dnia, nawet jeśli przy okazji macie dzieciaka przy sobie.  Bo z pasji zamienia się w obowiązek. Każdy człowiek potrzebuje odpoczynku. Nie snu. Odpoczynku. Bo jak go nie ma to się zaczynają problemy. Zastanówcie się nad tym ośrodkiem.
A tak w ogóle to ci zadroszczę. Ale poluzujcie z ta "pasją".

Dodam jeszcze, że to z mężem winnaś szczerze porozmawiać... To ukochana i najbliższa Ci osoba, ma prawo wiedzieć o Twoich rozterkach i watpliwościach, ma prawo uczestniczyć we wspólnym życiu i współpodejmować decyzje.. Tu na forum nikt nie rozwiąże Waszych problemów... Rozumiem, że chcesz się wygadać... Ale nie ograniczaj się do forum, daj mężowi szanse i wyrzuc przed nim swoje rozterki...

Zostawianie małego na kilka dni u babci już było a nie chcemy jej jeszcze bardziej wykorzystywać. Tak mamy urlopy ale to jest sporadyczne. Gdy mamy urlop to znów jest coś w Juraparku i tak w kółko. Jego szkolenia są ciągłe z racji jednostki antyterrorystycznej. Godziny na siłowni, na macie, taktyce. U mnie jest podobnie.

Izka, a nie mysleliscie o tym, zeby choc na chwilke oderwac sie od osrodka? rozumiem, ze macie tam swoj drugi dom, ale np na wakacje zrezygnowac na chwilke z dzialania tam, i wybrac sie na jakis urlop tylko we3ke? zeby miec czas tylko dla siebie. wspolne obiady, zabawa z dzieckiem, wypad nad morze, pozniej przyjemny wieczor we 2ke, jak synek pojdzie nyny?;)

ja policje bardzo szanuje, bez Was swiat bylby naprawde duzo gorszy niz jest teraz. w dzisiejszych czasach bardzo duzo sie narzeka, policja to policja tamto sramto i owamto. ale tak naprawde duzo ludzi nie potrafi Was docenic. nie doceniaja tego, ze tak naprawde nigdy nie wiecie, jadac na interwencje, badz tak jak Twoj maz, majac jakas powazna "sytuacje" bedac antyterrorysta ryzykuje zycie.. a mimo wszystko nie pojawil sie u Was widniejacy dzis stereotyp, ze w domu gdzie sa policjanci jest agresja, przenoszenie problemow z pracy do domu. poprostu staracie sie tworzyc normalny dom dla Was samych i dla Waszego dziecka. to jest piekne naprawde.
Kochana, mam nadzieje, ze nie zaprzepascicie tego co macie, i bedziecie walczyc, ze bedzie wszystko ok. trzymam za Was mocno kciuki!!:)

to wg Ciebie swiat bylby lepszy gdyby nie policja wojska itd?:> wiadomo, ze nie zawsze mozna na nich liczyc, ja tez sie zawiodlam. ale mimo wszystko uwazam, ze bylby totalny swiatowy karambol gdyby ludzie chociazby wiedzieli, ze jest bezkrolewie...

ok, Ty siedzisz w temacie moze i x czasu, ja nie. jednak jestesmy ludzmi i nie kazdy na kazdy jeden temat musi wiedziec wszystko. ja sie w to wszystko nie zaglebiam, bo nie czuje takiej potrzeby wewnetrznej. w dzisiejszych czasach polacy na wszystko marudza, taki juz nas zwyczaj, jednak nie potrafia docenic tego co maja... wszystko jest zle, niedobre, zle funkcjonuje, ale jednak malo kto stara sie zrobic cos by to zmienic...

I tak ludzie wiedzą, że jest bezkrólewie, bo w środowisku, w którym Policja powinna wzbudzać strach, to wzbudza najwyżej śmiech. Coś próbują robić, coś robią, bo muszą, ale daleko im - jako formacji - do roli zaufanych stróżów prawa.

Tu się zgadzam, ale częściowo. Jest masa ludzi, którzy chcą zmieniać, chcą działać. Ale nie mają takiej możliwości....

Jeśli policyjne statystyki są w połowie tak dobre jak te wojskowe, to mogę się najwyżej uśmiechnąć. Niczym mnie nie skrzywdziły poza nieudolnością.

Chwalisz się, czy żalisz? Bo w sumie to nie wiem. Jak nie pasuje robota to ją zmień. Ja wiem, jak wygląda taka praca i wiem, że łatwa to ona nie jest, ale nie zmienia to mojego podejścia do formacji jako takiej. Bo formacji jako całości to zbyt wiele brakuje choćby do akceptowalnego minimum profesjonalizmu. Ty rozmawiałaś z ofiarą gwałtu, albo widziałaś zwłoki dziecka....a z drugiej strony ja widziałem ofiarę napaści pociętą nożem...podobnie jak policjanci po drugiej stronie ulicy, którzy zwinęli się przy pierwszym wołaniu o pomoc. Kiedy pijany małolat wymachiwał mi nożem przed oczami to pieszy patrol odwrócił wzrok i poszedł w drugą stronę. Jak mnie potrącił samochód to szybciej zareagowała prywatna ochrona niż policja, która nawet czterech liter nie ruszyła z radiowozu (ruszyli się dopiero jak ich ochroniarze przyciągnęli). Więc zadaj sobie pytanie ile z tych tragedii można było uniknąć, gdyby jakiś leniwy i strachliwy burak w granatowym mundurku jednak ruszył dupę kiedy była na to pora....

Zależy co rozumiem przez "poważne stanowiska". Te z politycznego nadania - owszem, nigdy nie są puste. Ale te, na których trzeba wykazać się konkretną wiedzą i umiejętnościami to potrafią być nieobsadzone długimi miesiącami. A rotacja potem duża. I tak to się u nas toczy w każdej formacji mundurowej i dlatego nie widać efektów szkoleń, a Policjanci w obawie przed postępowaniami w ich własnych sprawach boją się używać choćby gazu....

To jeszcze wyjrzyj poza antyterrorkę i zerknij choćby na prewencję czy drogówkę. Popatrz na dzielnicowych, którzy nawet nie znają ulic na swoim terenie. Popatrz na patrole, które pochowane po krzakach śpią lub zwyczajnie chleją (bo i takie cuda widziałem).

No co Ty nie powiesz? Jak ja lubię ludzi mądrzących się na tematy o których nie mają wyobrażenie...

Są ludzie, których nie przekona żaden argument, Izka, szkoda Twej energii, kolega i tak będzie upierał się przy swoim, choć nigdy w policji nie pracował. Takie osoby wiedzą wszystko i wszystkim najlepiej, gdyby kolega był komendantem wojewódzkim czy ministrem mswia (jaka szkoda, że nie dano mu takiej szansy ) na pewno zmodernizowałby całą organizację i wprowadził skuteczne rozwiązania. Niestety, pozostaje poza nawiasem i jest, jak wielu mu podobnych, rozgoryczony...

ehhh wg mnie co rejon to obyczaj. co posterunek to tez obyczaj.

fakt, jak ja poszlam na policje zglosic kradziez , posterunkowy patrzal na mnie jak na zalosna gowniare, ktora przyszla zglosic zaginiecie karty, nie wiedzac co gdzie i jak. wkurzyl mnie niesamowicie swoim podejsciem. ale tez znam policjanta, z interwencyjnej, ktory wiem, ze jest dobrym policjantem, ktory napewno nie robi tak jak Ty to widziales, ze odwraca wzrok i idzie dalej. kolejny to samo. takze ja wiem, ze moga byc jakies totalne porazki policyjne w calym kraju, ale sa tez tacy, ktorzy robia wszystko co tylko moga by byl jako taki porzadek.
i mozesz tu sypac miliony argumentow, ze policja jest be, a ja i tak swojego zdania nie zmienie. bo jak juz bylo pisane, nie kazdy idzie do policji, zeby odmimbac maniane przez 15lat a pozniej pojsc na emeryture.
zreszta tak jak Iza pisala, temat byl zupelnie inny:) wiec wydaje mi sie, ze fajnie by bylo jakbys ewentualnie zalozyl temat "jestem przeciwko policjantom, bo..." wtedy to by mialo wiekszy sens;)

Dawno nie pisałam ale teraz muszę . Pisałam że nie chcę mieć drugiego dziecka a tu  wczoraj zrobiłam test i jestem w ciąży dziś potwierdził to lekarz. Jestem załamana nie wiem co robić nie powiedziałam jeszcze mężowi. Nagle wszystko legło w  gruzach. Nie wiem co mam robić. Czy mówic mu od razu czy jeszcze poczekać. A co z ośrodkiem przecież nie mogę się narażać to 7 tydzień. Nie wiem jak mam postąpić. Co byście zrobiły na moim miejscu zrezygnowały od razu z pracy bo przecież te wszystkie wspinaczki i inne ćwiczenia są niebezpieczne?