Przyjaciółka nr1: znałyśmy się z podwórka, mój tata pracował z jej mamą (nie razem, ale często musieli do siebie dzwonić w pracy). Jako dzieci bawiłyśmy się na podwórku, spotykałyśmy bardzo często, później jakoś się rozeszło koleżeństwo, aż wróciło jak miałam jakieś 15 lat. Zrodziła się duża przyjaźń, która trwała niestety tylko 3 lata... Ona poznała faceta (obecnego męża), a popsztykałyśmy się właśnie o niego. Poszło o to, że jej facet pisał do mnie przez internet, bezczelnie i prosto z mostu mnie podrywając, ja nie zwlekając od razu jej to powiedziałam, bo bardzo ją lubiłam, nie chciałam, żeby on robił jej za plecami takie rzeczy. No i ona... Się zdenerwowała. On przerobił to "na swoje", wyszło na to, że przesadzam i nie znam się na jego żartach. Cóż... No i nagle przestałyśmy rozmawiać. Po kilku latach odezwałam się do niej przez internet (ponieważ się przeprowadziłam), no i tak od pół roku sobie piszemy, ale póki co spotkania nie planujemy.
Przyjaciółka nr2: znałam od maluśkiego, w moim wieku. Nasi bracia to przyjaciele (również w tym samym wieku) od malutkiego aż do dnia dzisiejszego. Ona chodziła ze mną do klasy w podstawówce, później nasze drogi w szkołach się rozeszły, ale przyjaźń trwała, ale tylko do 2 liceum. Niestety, coś złego się z nią stało. Zauważyłam w lustrze (przez odbicie), że mój brat mnie z kimś obgaduje. Podstępem przeczytałam rozmowę i okazało się, że moja przyjaciółka wszystkie moje tajemnice sprzedawała swojemu bratu, a przy okazji mojemu. Dużo by opowiadać. Okazała się nad wyraz fałszywa, więc zerwałyśmy kontakt. Po kilku latach napisała do mnie przez internet, póki co piszemy do siebie raz na miesiąc kilka zdań.
Przyjaciółka nr3: znam od maluśkiego, 3 lata młodsza ode mnie, nasi bracia są w swoim wieku, kolegowali się przez wiele lat, obecnie już nie. Ona, wiecznie zazdrosna o mnie, a raczej o moje szczęście. Nie cieszyła się, jak miałam udany związek, zawsze źle mi doradzała - np. w sklepie, że nie, ta bluzka mi wcale nie pasuje (a pasowała) albo, że jak to przyjęłam zaręczyny, że głupia jestem (a sama później mając 18 lat truła chłopakowi, żeby się jej oświadczył, aż w końcu to zrobił 
), bo młoda jestem, tutaj też by dużo mówić. Zawiść było czuć na odległość. Była zazdrosna o mój wygląd... Mimo wszystko - lubiłam ją. Dobrze się nam rozmawiało, spacerowało, byłyśmy razem na wakacjach kilka razy, nasi rodzice przez długi czas się przyjaźnili. Niestety, poważnie się zdenerwowałam jak przegięła z tą zawiścią. Kiedy powiedziałam jej raz, że pokłóciłam się z narzeczonym to doradziła mi, żebym zerwała zaręczyny (a pokłóciliśmy się o bzdurę) - po prostu życzyła mi źle i wszyscy wokół to widzieli... Powiedziałam jej, żeby zaczęła traktować mnie inaczej, nie poskutkowało, więc nasze drogi się rozeszły.
Przyjaciel nr4: znam go od ok. 3 lat, ma 36 lat. Świetnie się dogadujemy od zawsze, mogę z nim porozmawiać o wszystkim. Generalnie jego wieku w ogóle nie odczuwam, jest to jedna z niewielu osób, które darzę taką sympatią. Codziennie piszemy przez internet, co jakiś czas spotykamy się na spacer lub kawę. TŻ jest trochę zazdrosny, ale nie robi problemów. 
Tego przyjaciela poznałam na sesji zdjęciowej dla pewnego sklepu, on był fotografem, a ja modelką. Bardzo go lubię i cieszę się, że jest.
Brakuje mi jednak przyjaciółki - kobiety, jednak czasem potrzeba innego od siebie damskiego spojrzenia na pewne sprawy.
Z nim mam rzadszy kontakt, niż z moją przyjaciółką, ale jestem pewna, że jak odezwę się do niego nawet po pół roku to i tak nie pozostanie wobec mnie obojętny.
To są dziewczyny, które sprawdziły się w trudnych czasach, dziewczyny, które są ZAWSZE wtedy gdy potrzebuję ich pomocy (działa to w obie strony). Bardzo dbam o nasze relacje, pielęgnuję na tyle na ile się da (dzieli nas spora odległość).