CZY WARTO JEŚĆ ODGRZEWANE KOTLETY??:((

Rozumiem cie! Moim zdaniem musisz odpowiedz sobie na pytanie czego chcesz. Skoro jest roznica charakterow to sielanki nie bedzie. Jednak prawda jest taka ze sielanka dla niektorych jest nudna i wola oni jazde na kolejce gorskiej - duze wzloty i upadki no i duzo emocji.

Ja mialem oba typy zwiazkow. Pierwszy byl pasjonujacy ale na dluzsza mete meczacy. Nie dawal mi poczucia bezpieczenstwa. Teraz bylo dobrze i spokojnie - ale tez ostatnio sie cos popsulo. Mam nadzieje ze nam sie uda to naprawic.

Koles mogl zrozumiec blad jaki popelnil ale uwazam ze jak sie naprawde kocha stawia sie szczescie drugiej osoby nad wlasne. Gdyby on tak zrobil moze by stwierdzil ze zaslugujesz na kogos lepszego niz on.

Ja powiem z własnego doświadczenia ,otóż jestem w takim związku który od początku był nieco burzliwy , rozstaliśmy się na około 4 miesiące ,myślałam że to koniec na zawsze ,bardzo źle to przeszłam.Tyle że powód był nie co odmienny ,przez te kłótnie i inne czynniki w nim się coś wypaliło,nie miałam już na to wpływu .Jednak po pewnym czasie on szukał kontaktu co jakiś czas,los tak chciał że natknęliśmy się na siebie w pewnej sytuacji ,ponieważ ja potrzebowałam pomocy i od tamtej pory znowu razem.Mija już prawie rok i nie powiem ,bo bywają momenty różne ,mieliśmy parę sytuacji gdzie myślałam że to już koniec .Jednak z biegiem czasu zdystansowałam się do pewnych spraw ,zmieniłam podejście ,przestałam walczyć z nim i jego wadami ,ale zajęło mi to sporo czasu ,zbyt emocjonalnie podchodziłam do pewnych spraw, w nim też są zmiany ,raz jest lepiej raz gorzej ,ale jakoś zawsze się godzimy i staramy naprawiać .Myślę że jeśli mamy takie charakterki oboje i się ścieramy to każdy po trochu stopniowo musi się zmienić,zawsze dwie osoby są winne i muszą pracować nad sobą tak samo i wyciągać wnioski aby więcej nie dopuszczać do kłótni.Chyba że zachowania partnera są bardzo rażące i nie do zaakceptowania ,nie na wszystko trzeba się godzić.Ale warto mówić,rozmawiać o swoich  pragnieniach ,oczekiwaniach i o tym co nas boli.Ja wiem że taka walka tylko pogarsza sprawę,lepiej przymknąć oko ,mieć swoje życie i nie oddawać się wyłącznie w ręce tego mężczyzny i na nim polegać ,traktować jakby był całym światem.Ja popełniałam ten błąd ,teraz jestem całkiem inna.Ja jestem górą ,on zabiega o kontakt ze mną ,spotkania itp ,czasem rolę się odwrócą ale to chwilowe ,jednak nawet wtedy nie pokazuję jak bardzo mi zależy .Nie wiem jak u mnie potoczy się związek z nim ,wiem że jego kocham bardzo ,chcę życie spędzić z tym człowiekiem,on ze mną chyba też ,tak myślę ,bo on w prost nie mówi tego ,bardziej okazuje .Może być tak że się rozstaniemy ,że to nam nie wyjdzie ,jednak wiem,że spróbowałam,że dałam szanse tej miłości i zrobiłam wszystko ,niżeli żałować że się nie spróbowało ,że może by się ułożyło i było by pięknie.Tego nigdy nie wiemy ,tyle dobrze że znamy tą osobę wiemy czego się możemy spodziewać po niej.Cieszę się tym co mam,nie jest idealnie ,nie zawsze tak jakbym chciała ,ale doceniam to co jest ,teraz ciężko o udany związek o porządnego faceta ,a ja nie narzekam Zrób tak jak Ci serce podpowiada,wiem że jeśli dalej kochasz to pewnie wrócisz ,ale też musicie ustalić sobie pewne zasady obgadać błędy jakie robiliście żeby się to nie zdarzało i nie było więcej rozstań .Jest dużo par które się rozstały i wróciły i są szczęśliwi a też wiele którym się nie udało.Wszystko zależy od nas .

Ps.Chyba wolę mężczyznę ,który ma swoje zdanie,który umie się postawić ,który nie daje się zdominować ( a ja mam skłonności do tego ) a nie ciepłe kluchy które polegają tylko na mnie , i przepraszają nawet za moje błędy .

emilka 99.Nie udalo mi sie przeczytac nigdy tak wytrawnej wypowiedzi z ust kobiety.

Mayk222 co masz na myśli ?

Pewnie znaczy, że nie warto

mózg człowieka ma to do siebie, że dla zdrowia wymazuje negatywne wspomnienia. Znane są przypadki idealizowania związku z katem, alkoholikiem czy np idealizowanie dzieciństwa które różowe nie było.
tak to już działa - dzięki temu nie wariujemy.
dlatego też po zmarłych osobach pamiętamy naogół dobre chwile a nie smutki i łzy

może i Cię kochał i kocha nadal, ale jeśli nie podobała mu się niezgodność charakterów (sam odszedł bo nie mógł wytrzymać) to znaczy że jemu to przeszkadza bardzo mocno - na tyle mocno żę się z tym nie pogodzi. i co z tego że będzieciie się kochac wzajemnie jak on będzie Cię zostawiał średnio co 2 lata na rok ile Ty coś takiego wytrzymasz?

Moim zdaniem zapomniał już jak bardzo denerwowały go różnice między Wami. może umówcie się na rozmowę o tym co Was różni - powymieniajcie się poglądami (tymi o które najbardziej się kłóciliście) przypomnicie sobie jak to było

Iruda wiem ze masz racje nie wiem po co sie łudze,byc moze dlatego ze nie tak łatwo moge sie z tym rozstaniem pogodzić,wiedząc ze on tez cos czuje chyba czuje moze to tylko jego puste słowa które nadal mącą mi w głowie:(

Witam Was. Dawno mnie tu nie było. Znow wracam, bo mam podobny problem. W wielkim skrocie dla tych, którym nie chce się czytać moich starych postów:
po 2 latach udanego związku i 1,5 miesiąca po zaręczynach mój facet mnie z dnia na dzień zostawił, bo chyba dorosłe życie i strach przed zmianami (głównie zmianą pracy) go przerosły. Przez pół roku gdy nie byliśmy razem, mieliśmy wciąż kontakt, spotykaliśmy się czasami, wciąż nas do siebie ciągnęło, choć on mówił, że nic już z tego nie będzie (cóż za niekonsekwencja..). Strasznie przeżyłam to rozstanie, jemu chyba łatwo też nie było, choć miał to na własne życzenie. Żył z wyrzutami, ale z drugiej strony nie miał siły by stawić czoła wyzwaniu i swojemu wygodnictwu. W międzyczasie oboje staraliśmy się jakoś ułożyć sobie na nowo życie. Wyjechałam do innego miasta za pracą. Zaczęłam spotykać z facetami. Ale żaden mi nie pasował, nie miał jego oczu, ust, poglądów, gustu itd. On też się umawiał bezskutecznie z dziewczynami, powiedział mi potem, że chyba podświadomie szukał w nich mojego odbicia. Po tym pół roku zaczął coraz intensywniej mówić, że żałuje tego wszystkiego, że mnie kocha i chciałby spróbować odzyskać moje zaufanie. Na początku go wyśmiewałam, że taaa, gadać to sobie może, ale faktycznie- rzucił pracę, przeprowadził się do mnie, znalazł nową pracę. Wróciliśmy do siebie, mieszkamy znów razem od kilku miesięcy. Jest nam  w sumie dobrze, kochamy się, zawsze się dobrze rozumieliśmy. No i teraz zaczynają się schody. No bo niby jest ok, choć spokojnie, bez szału, fajerwerków itp. Ale jednak we mnie to wszystko już na zawsze zostanie, starsznie mnie skrzywdził, fakt, że zdobył się na coś, co wcześniej było poza jego "możliwościami", że zmienił pracę żeby być ze mną, wyniósł spod spódnicy mamusi. Ale ta zadra zostanie. Nie wiem jak mam znów zaufać. Zbliżam się do momentu "constans", poczucia, że jest dobrze i lepiej między nami nie będzie, więc trzeba powrócić do tematu zaręczyn i myślenia o jakiejś przyszłości, bo przecież w nieskończoność tak jak teraz żyć nie będziemy. Ale też myślę sobie czy warto do końca życia "jeść tego odgrzewanego kotleta" i bać się, że znów coś mu nagle strzeli do głowy, że przyjdą problemy, które go znów przerosną? Czy nie lepiej go zostawić i poszukać kogoś, kto mnie nie skrzywdzi, przy kim znów poczuję się naprawdę szczęśliwa. Tylko właśnie, nikt mi nie zagwarantuje, ze kogoś takiego spotkam... Każda decyzja to jednak duże ryzyko i strata.
Wiem, że to moje życie i moja decyzja, ale może ktoś posłuży jakąś dobrą radą...

Daga28
Jest mi z nim dobrze, dobrze się rozumiemy. Czy to jest poczucie szczęścia? Chyba nie, gdyby nie to co się wydarzyło, to pewnie byłabym szczęśliwa, a tak to boję się nią być. Boję się, że gdy siądę i powiem sobie "układa się, jest super", to wtedy wszystko pryśnie tak jak wtedy. W końcu zostawił mnie w najszczęśliwszym dla mnie momencie. Boję się, że tak już mi zostanie, ta rezerwa i strach, które zabijają cały urok.
Jeśli chodzi o Ciebie, to myślę, że jeżeli przyczyną waszych rozstań jest niezgodność charakterów, to wydaje mi się, że te kryzysy będą powracać, bo przecież się aż tak nie zmienicie. Jak Ci się żyło bez niego przez te 10 miesięcy? Spotykałaś się z kimś przez ten czas? Jeśli nie to dlatego Twoje serce wciąż może szybciej przy nim bić, bo on jest w nim ostatnim wpisem. Widzisz, ja do niego wróciłam, bo pomimo tego, że strasznie mnie zranił, to jednak zawsze się między nami dobrze układało, mieliśmy spójne poglądy, gust, temperament, zainteresowania i to tworzyło między nami silną więź. A u was? Czy to już faktycznie nie jest przyzwyczajenie? Nie znam Was, ale jednak bardziej byłabym skłonna zgodzić się z osobami powyżej, że powinnaś dać sobie już spokój i nie dać manipulować Twoimi emocjami.

rozmawiałam z nim juz wiele razy,i efekt jest taki ze wg niego to przeze mnie sie to wszystko rozpadło,w kółko wałkujemy ten temat i ciagle tylko słysze obwinianie mnie,przeciez do tanga trzeba dwojga,mówi mi ze on mnie kocha itd i wciąż o moich wadach...to bez sensu po co chce do mnie wrocić jak jestem taka beznadziejna...jesteśmy oboje za granicą,wiec poznanie nowej osoby nie jest takie proste,on poznał na urlopie jak był w polsce dziewczyne wiem od niego ze pisza ze sobą,zaledwie dwa tyg sie spotykali,bo pozniej wrocić musiał tutaj ,mówi ze ona jest z braku laku i ze musi mieć jakies zabezpieczenie,bo ja go nie chce.powiedział mi ze byłam miłością jego życia,Jak na mnie patrzy widze ,u niego uczucie do mnie,ale w tym przypadku nie wiem czy to nie za mało bo przeciez wg niego ja mam same wady,jak byliśmy razem ja sie chciałam cieszyc sie sobą nawzajem,tym ze jestesmy razem natomiast on ciagle czegoś wyszukiwał,ciagle szukał moich wad,mówił mi ze jest ze mna nieszczesliwy ze nie pasujemy do siebie.W tym momencie mówi mi ze mogłabym sie postarać itd i ze mozemy spróbować.A ja sobie myśle a jak znów sie nie sprawdze jak ze mna pobędzie i znów mu cos bedzie przeszkadzało pomimo iz dam z siebie wszystko,to co wtedy znów mnie zostawi,a ja na nowo bede płakała i świat mi sie zawali:(,a moze on mnie nie kocha naprawde moze to tylko jego strach i zal tych straconych lat,na boga przeciez jak sie kocha nie odchodzi sie tak łatwo przynajmniej ja nie umiem,mam juz 29 lat i w głowie mętlik,jesli ktoś chce mi coś poradzić to prosze o rady naprawde to dla mnie wazne.

Infinity jestem naiwna i jak widać jeszcze zaślepiona,dlatego napisałam na tym forum,bo potrzebuje obiektywnych ocen,dzieki że chociaż Ty do mnie napisałaś,utwierdza mnie to w moim przekonaniu i podnosi na duchu.

tak Aga obwinia ,i ciagle mówi mi co robiłam żle,mimo to chce ze mną być ,wiem ze to jest dziwne tym bardziej tego nie rozumiem,ręce opadają.Na zdrowy rozum przeciez nie pasuje mu mam same wady rozstaliśmy sie i tak powinno zostać ,skoro nie jestem partnerką dla niego,Dobrze to ujełaś robi maslane oczy,próbuje mnie przytulać,po prostu robi wszystko zeby odrzyły we mnie te dobre wspomnienia,a jesli juz rozmawiamy to w kółko macieju ciagle wytykanie moich wad....i wtedy wiem ze to nie ma sensu bo tylko ja jestem wszystkiemu winna,ech szkoda gadać.