dlaczego mężczyźni odmawiają kobietom seksu:-)?

Niby normalny facet o seksie myśli kilka razy na godzinę. Też się zastanawiam czytając podobne tematy bo ja można by powiedzieć stale jestem gotów a mam 50. Być może młodsi właśnie borykają się z tym czy podoła czy go nie wyśmieje potem przed wczesny wytrysk i tego się boi i przechodzi mu ochota. Zmęczenie jest powodem osłabionego wzwodu ale to jest przydatne. Dlaczego? Facet mówi nie bo jestem zmęczony i mu nie staje. Nic bardziej mylnego. Kobietki to akurat coś dla Was. Przekonajcie go do seksu bo bedzie dlugi a wytrysk pónźo. Panowie to też dla Was.

Karolcia, myślę, że w Waszym przypadku to inne temperamenty. Jeżeli on nie ma ochoty częściej, to raczej nie zmienimy tego, to cecha osobnicza. Tym bardziej, że jak mówisz od dawna tak jest, to raczej po prostu taki temperament. Myslę, że skoro odczuwasz taką frustrację, co jest normalne, to prędzej czy później związek może się rozlecieć. Wiem, że to przykre, ale to ważna sfera i wpływa na cały związek.
Mnie nie zdarzyło się, żeby facet jakoś pernamentnie odmawiał, chyba tu się dobraliśmy, odmowy czy niechęć to były sporadyczne np sytuacja, gdy nocował u mnie i niespecjalnie rano miał ochotę na igraszki, mówi, że woli później . Kochamy się z raz na tydzien, czasem rzadziej, no ale nie mieszkamy razem, także czasem tak się zdarza. Jednak, jak była możliwość spotkać się codziennie to seks był codziennie lub niemal codziennie . On też mówi, że nie może doczekać się jak już zamieszkamy razem, wszystko się nadrobi .
Nie wiem jaka jest moja granica, bo nie byłam w takiej sytuacji, ale myślę, że seks raz na miesiąc, gdybyśmy mieszkali razem frustrowałby mnie. Nie czułabym się tak atrakcyjna dla niego. Myslę, że te minimum dla mnie to byłoby kilka razy w tygodniu/ raz na tydzień, choć oczywiście, odmowę na pewno zrozumiałabym w czasie choroby itp, a wtedy na pewno wytrzymałabym dłużej bez seksu.
Dlaczego faceci odmawiają seksu? Czasem niższe libido, czasem jakaś choroba, może obawa przed 'porażką' albo brutalniej w innych przypadkach np wypalenie się uczucia albo spotykanie się z inną na boku. Zmęczenie czasem też wchodzi w grę, ale jak jest pernamentnie to coś nie tak. Jak mój facet jest naprawdę baaardzo zmęczony, ale to rzadko, to wtedy mówi "Chodź kochanie na mnie, bo ja nie mam siły" .

Może powinienem to napisać w tamtym wątku ale naprawdę nie jestem w stanie zrozumieć będąc facetem w jaki sposób masturbacja i porno może zastąpić prawdziwe współżycie.

Chyba mogła byś zrealizować jakieś pragnienia męża, jeśli by tylko cię poprosił...

Może o to chodzi ?

Chciałbym poznać odpowiedź takiego kolesia dlaczego porno jest lepsze.

Pozdrawiam

Wydaje mi się, że karolciu_38, że to niedopasowanie temperamentów.  Rozumiem, że kochasz swojego partnera, ale z drugiej strony sama napisałaś, że seks jest ważnym aspektem w Twoim życiu, więc pytanie jak długo będziesz znosić taki stan rzeczy? Polecam książkę Lwa-Starowicza "o mężczyźnie" głównie poruszany jest tam temat seksualności. Może ta lektura rzuci światło na Twoja sytuację. Niestety do końca nie jest dobrze, gdy to kobieta za każdym razem inicjuje kontakt seksualny. Mężczyźni są wtedy pod większą presja, bo mogą nie mieć w tym momencie ochoty na seks i przez to mogą nie stanąć na wysokości zadania, a wiadomo, że to ogromny cios dla każdego mężczyzny.

Dziadek no to poczytaj jak to facet zamiast kobiety używa szmatek, to upokorzenie dla kobiety.

ojjj, to wygląda na klasyczny przykład różnicy temperamentów... To straszne, bo seks JEST ważny, i nie ma co się oszukiwać, że jest inaczej...
Loveaellie, jak długo jesteście z A. razem?

Te kilka razy na godzine to chyba mówił prof. L.S. I jest coś w tym bo facet widzi kobiete to już mu w głowie coś siedzi. Współczuje takich partnerów.

A ja myśle o seksie najwyżej kilka razy na dobę a nie kilka na godzinę i np w pracy to prawie zupełnie nie myślę o takich rzeczach jak sex a koncentruję się na tym co robię. Tyle że ja mam 35 lat i jak sobie przypominam siebie kiedy miałem te 20+ to jednak stwierdzam że facet w tym wieku myśli o sexie zwykle bardzo często.Dla mężczyzny szczyt możliwości sexualnych to ok 18-20 lat. Tak przynajmniej twierdzą naukowcy.
Tak więc jest dla mnie niezrozumiałe zachowanie dwudziestoparoletniego faceta który zupełnie nie interesuje się sexem ze swoją partnerką. Nie wiem jakie mogą być realne powody takiego stanu rzeczy. Może czuje się troche zdominowany w tym związku że" musi się wykazywać" przed partnerką i ucieka przed taką konfrontacją.

Witam w klubie

Udzielałam sie w podobnym wątku "dlaczego kobiety odmawiają seksu swoim partnerom?". Co prawda był to temat o kobietach, ale i ja wtracilam swoje trzy grosze o moim związku.
U mnie ten problem powraca, co chwile praktycznie. Każda rozmowa na ten temat konczy sie albo klotnia i tesktami typu "dobrze, zmienie to, obiecuje", lub "to znajdz sobie takiego, ktory bedzie chcial codziennie sie kochac". Zazwyczaj poprawa trwa kilka dni doslownie czyli seks co 2-3 dni (lepsze to niz nic ), a pozniej to samo czyli raz na 2-3 tyg, w porywach niekiedy do miesiaca, ale juz rzadziej. Seks oczywiscie prawie za kazdym razem inicjuje ja, juz nawet nie sam seks, ale jakiekolwiek zblizenia - pocalunki, pieszczoty, ktorych nawet nie doswiadczam w codziennym zyciu tylko od swieta. Myślałam, ze po ostatniej rozmowie, ktora byla jakies 2-3tyg temu wszyatko sie zmieni, ale mylilam sie rozumiem to, ze moj facet jest zmeczony (ponoc tylko dlatego odmawia mi seksu), bo pracuje od rana do wieczora, ale jednak chcialabyn, zeby troche tez czasu poswiecil mi. Nie wymagam tego od niego  w ciagu dnia, ale wieczorem chcialabym sie troche poprzytulac, ale takiej mozliwoscie niestesty nie mam, bo on zaraz zasypia, lub znajduje tysiac innym wazniejszych rzeczy. Twierdzi, że po remoncie domu (remontuje go sam z bratem) to sie zmieni i seks bedziemy czesciej uprawiac, ale ja juz w to przestalam wierzyc. Rok temu tez byl remont, a seks mimo to byl prawie codziennie i to z jego inicjatywy glownie!! ja mu rzadko odmawialam seksu, a on to robi praktycznie cały czas. Niekiedy zmusi sie do seksu, zeby miec z glowy i zebym mu nie marudzila, dlatego odpuscilam sobie i powiem Wam, ze sama powoli zaczynam sie odzywaczajac od seksu i miec coraz mniejsza ochote na niego. Mysle, ze niedlugo nasze libido sie wyrowona i bedzie na poziomie zerowym

Moment....czy ty go zdradzasz?

no właśnie Mika ja bałam się tego że tak naprawdę ja ucierpię na tym że moje libido się gnie "dna". nie wiem jak wy kobietki ale ja w jakimś sensie realizuję się poprzez seks. i gdybym miała z tego zrezygnować to tak jakbym rezygnowala z części siebie. doprowadzało mnie to do rozpaczy. mi długo zajęło dochodzenie do tego że na tym świecie chodzą mężczyźni którzy potrafią odmówić seksu i nie on jest ich celem samym w sobie. z jednej strony utrudniło mi to funkcjonowanie bo "zabrało" pewną "bezpieczną iluzję" z drugiej przybliżyło do prawdy o drugim człowieku. i wciąż zadaje sobie pytanie jak sprawić by nie rezygnując z siebie nie tłamsząc do nieprzytomności znaleźć kompromis. Mika u mnie mój partner bardzo zabiega o wszelką bliskość fizyczną typu całowanie przytulanie dotykanie mimochodem ale bez kompletnie żadnych podtekstów seksualnych. był czas że stwierdziła że faktycznie my jesteśmy takimi "wzorowymi przyjaciółmi" łącznie z tym że przyjaciele ze sobą nie sypiają. ja myślę że mój partner też niekiedy zmusza się do seksu choć zaciekle twierdzi że skoro coś robi to oznacza że też tego chce. a ja to niesety tłumaczę na swój kobiecy język i mi wychodzi że jednak się trochę zmusza. niemniej mój partner daje mi bardzo dużo poza seksem i stąd moje rozterki i dylematy. bo gdyby był gburem chamem czy też odludkiem nie miałabym większyć rozterek by zdecydować że jednak ten seks jest dla mnie ważniejszy.

To powiedz jemu , że z kobietą to nie to samo i chcesz z facetem. Co wtedy powie?

Skoro poznałaś go na sex czacie to po coś tam wchodził i potrzeby seksualne miał i raczej jest mało prawdopodobne że tak z dnia na dzień zniknęły. Nie pomyślałaś że on moze się zaspokająć sam i nadal korzystać z tego typu stron.

Mam podobną sytuację tylko że już soobie z nią zaczełam radzić. Też mi sie wydawoło że mój partner jest wulkanem sexu bo jak się spotykaliśmy to nie chciał wychodzić z łóżka tylko ze nasze spotkania miały miejsce raz na miesią a czasem dwa i trwały tylko kilka dni. Po zamieszkaniu razem zdziwiłam się bo nagle jego temperament opadł i miałam z tym dość duży problem szczególnie jak odkryłam ze przesiaduje na czatach erotycznych i oglada dość często porno.

Taka sytuacja to uzależnienie i nabyte nawyki, jeśli był długo sam i tak się zaspokajał ciężko mu to zmienić.

Zdaje sobię sprawę z tego że mój partner nie zrezygnuje z masturbacji i porno i już się z tym pogodziłam. Sama też się dość często masturbuję i rozumiem że człowiek nie zawsze ma ochotę na sex z drugą osobą.

Ja z moim partnere szczerze porozmawiałam i powiedziałam ze wiem o stronkach i że jeśli on nie chce uprawiać ze mną sexu to lepiej się rozstać. On mi okazuje swoje uczucia, często chce sie przytulać albo tylko trochę podotykać. Nauczyłąm się też rozpoznawać kiedy jest zmeczony na tyle ze jestem pewna że sex odpada to wtedy nawet nie myślę o tym zeby coś inicjować. Zauważyłam tez że libido mu wzrasta jak ma wolne. Jak jesteśmy na wakacjach to on moze z łóżka nie wychodzić do tego stopnia że to ja zaczynam mieć już dość.

Ja nie mam tak duzego temperamentu jak ty bo mi wystarcza sex raz na tydzien. Wolę sex żadko za to lepszej jakości. Ale myślę że musisz z nim porozmawiać i może też trochę pogrozić rozstaniem i ja na twoim miejscu zapytałabym czy się czasem nie masturbuje albo sprawdziłabym historię przeglądarki. Może wspólne wakacje też by pomogły.
Jeśli to natomiast odmienne temperamenty to już zalezy od ciebie czy jesteś w stanie wytrzymać w tym związku i nie zdradzić.

Karolcia, widocznie wtedy, gdy poznałaś go na seks- czacie miał ochotę na seks, ale też nie znaczy to, że jest wulkanem seksu. Na początku seks jest zazwyczaj często, nawet pewnie u osoby, która nie ma dużych potrzeb, lecz po latach sama widzisz, że jednak Wasze temperamenty się różnią. Tak samo i u Ciebie mogło być Moniu, początek 'szał ciał', a z czasem pokazał jakie jest jego prawdziwe libido.. albo jeszcze jakiś inny powód, nie wiem. Jednak skoro nie okazuje Ci nawet czułości Monia, to problem pewnie ogólnie jest w zwiążku, no wiesz, problemy w komunikacji, może nie pasujecie ogólnie do siebie. Ciężko to opisać, ale od początku tak mi się wydaję, tym bardziej, że piszemy w jednej netkafejce.
Karolcia, ja Ci nie podam gotowego przepisu, bo jak widać frustracja jest i pewnie będzie rosła. Jeżeli on Ci "zezwala" na seks z kobietami, to może wydaje Ci się to fajne, ale z czasem na pewno dostrzeżesz, że to nie jest rozwiązanie. Seks łączy ludzi, a Was on będzie powolutku oddalał. Kulki gejszy faceta też nie zastąpią. W końcu będziesz chciała faceta, który będzie nie tylko wspaniały z charakteru, ale też w łóżku będzie rozumiał Ciebie jak nikt inny. I takie jest moje zdanie.
Karolcia, oczywiście moze być też tak, że jest uzależniony od masturbacji. Niestety, jest wielu takich facetów, wiele takich historii.. Byc może przyzwyczaił się do takiej stymulacji i wiesz...
Co do tego, co zdarzyło się na czacie, z tą panienką, flirt.. bądź ostrożna. niektórzy potrafią wkręcać niczym najlepsi aktorzy, po prostu bądź czujna.. bo moim zdaniem takie zachowanie w związku nie jest fair.. tak uwodzić powinien Ciebie.

No i co z tych rozmów wynikło? Skoro jest przyjacielem to chyba nie powinno być problemem wyjaśnienie całej sytuacji, a przynajmniej tego jak ona wygląda z jego strony... A jeśli ukrywa jakieś flirty na boku, to czy jest faktycznie przyjacielem?

A co się działo pomiędzy tą "masakrą" , a tym co jest teraz? Stopniowo tracił ochotę na seks czy nagle mu "prąd odcięło"? Bo jakiś lekki, stopniowy spadek zainteresowania seksem jest w związku jak najbardziej normalny. Spadek do zera - mniej, a utrata zainteresowania partnerem z dnia na dzień jest już zupełnie dziwna. A długo jesteście razem?

Typowym objawem BORDERLINE czyli granicznego znieksztalcenia charakteru jest promiskuitet, czyli naduzywanie seksu.
Ta choroba jest najbadziej rozprzestrzeniona wsrod wlasnie kobiet.

Problem odmawiania seksu przez mezczyzn jest marginalny, najczesciej w tym wypadku problem lezy u kobiet.
Jedna z przyczyn moze byc zaburzenie charakteru, zwane BORDERLINE.
To sa jego objawy: "Osoby z BPD mają ambiwalentny stosunek do ludzi ? lubią innych, pragną bliskości, czują że potrzebują drugiej osoby do przeżycia, jednocześnie boją się bliskości i są nastawieni wrogo do innych. Mają problem z utrzymywaniem bliskich relacji, które są u nich intensywne, burzliwe, pełne niestosownego zachowania, prowokacji, testowania limitu cierpliwości drugiej strony, charakteryzujące się przechodzeniem pomiędzy ekstremami (lgnięcia do drugiej osoby i jej odpychania) i krótkie ? sabotowane przez nich samych. Potrafią zrywać długoletnie związki w jednej chwili z błahego powodu.

Są wymagający ? wobec siebie i  innych. Nikt nie spełnia w pełni ich oczekiwań. Odrzucają kolejnych znajomych i przyjaciół, rozczarowując i nudząc się nimi. Mają spore pokłady wiary w ludzi ? wierzą, że nowo poznana osoba jest dobra, każdy ma u nich na dzień-dobry spory kredyt zaufania. Nieświadomie nie dostrzegają wad obcej osoby, która wpada w pułapkę ich idealizacji; szybko się angażują emocjonalnie. Gdy osoba zbliży się do nich dostrzegają, że nie jest idealna, wyszukują jej słabości, wady, po czym odwracają się od niej równie szybko jak się zaangażowali emocjonalnie z początku. Taki cykl ucieczek i skreślania ludzi z ich życia powtarza się bezustannie. Żadna relacja z nimi nie jest bezpieczna ? wystarczy drobny błąd drugiej strony, a przestawiają się z jej idealizacji na dewaluację i skreślają ze swojego życia.

Z wewnętrznym bólem radzą sobie wyładowując złość na 2 sposoby: zachowaniami acting-in i/lub acting-out. Acting-in to zachowania przeważające u osób z zaniżonym poczuciem własnej wartości i polegają na kierowaniu agresji do siebie ? ma miejsce gdy samouszkadzają się, nadużywają środków odurzających, objadają się, wyrażają uczucia nienawiści do siebie, sabotują swoje wysiłki, angażują się emocjonalnie w osobach, które są niedostępne. Acting-out to agresja skierowana w innych ? winienie bliskich za ich problemy; krytykowanie, czynienie niesprawiedliwych, przesadzonych zarzutów, atakowanie werbalne.

Są impulsywni ? szybko podejmują decyzje. Zdarza im się nadużywać np. alkoholu; mają tendencje do skrajności ? np. nie piją wcale, a jeśli już piją to często tak, aby się upić do nieprzytomności; ale nie mają skłonności do wpadania w uzależnienie.

Mają huśtawki nastroju. Gdy mają określony nastrój ciężko jest im sobie przypomnieć jak to jest mieć przeciwny humor. Są zmienni pod względem tego jak inni ich odbierają; mają wiele różnych "ja", nie są jednak fałszywi, mają po prostu zmienne nastroje. Nie są zwykle pewni swoich opinii, marzeń, nawet swojej identyfikacji seksualnej. Łatwo przejmują opinie, sposób bycia, itp. ? a nawet nastrój, od ludzi z którymi akurat obcują.

Są dobrymi aktorami m.in. z powodu zmiennych nastrojów i maskowania tego, co się dzieje w ich głębi; często "obrywali" za wybuchy emocji, nauczyli się więc ukrywać to, co czują w głębi, tłumić w sobie. Są przepełnieni wewnętrznym bólem; potrafią udawać szczęśliwych, mimo że w głębi jest płacz, co jest jednym z powodów ich niezrozumienia przez otoczenie, oraz ich zdolności aktorskich.

Lubią być na krawędzi ? na krawędzi życia i śmierci, na granicy sprowokowania innych, na granicy utrzymania kontroli nad pojazdem, etc. Próbują w ten sposób uciekać od siebie, niepokoju, wewnętrznego bólu, przesadnych emocji i huśtawek nastroju, bezskutecznie. Chaos, dramat, ryzyko powoduje podekscytowanie, a to zabija uczucie wewnętrznej pustki i znudzenia, którym są przepełnieni. Wykazują potrzebę kontroli sytuacji, wpływania na wydarzenia, decyzje; utrata kontroli jest dla nich sygnałem ignorowania; jednocześnie są nadwrażliwi na próby kontrolowania ich samych.

Są nadwrażliwi na odrzucenie i ranienie ich przez innych, lecz nieświadomi tego jak ich zachowanie dotyka innych.

Boją się porzucenia; strach przed utratą ukochanej osoby jest u nich powodem uciekania od bliskich związków, do których jednocześnie dążą, gdy druga osoba jest niedostępna. Mimo, że pragną bliskości to ? gdy ktoś im ją daje ukazując do nich słabość ? często uciekają od danej osoby dopatrując się w niej kogoś słabego, wręcz złego; większości z nich nie dano miłości w dzieciństwie, więc jeśli spotyka ich miłość od obcej osoby to dana osoba wydaje się im dziwna. Ich znajomości "balansują" ? raz się do kogoś zbliżają, innym razem (gdy druga osoba zacznie się nimi interesować) tę osobę od siebie odpychają. Szukają bezskutecznie idealnej osoby, która będzie ich wybawieniem ? zrozumie ich do końca, pokocha bezgranicznie i bezwarunkowo, nada sens ich egzystencji, wypełni pustkę w ich życiu, wybawi od huśtawek nastroju oraz bólu psychicznego i nigdy ich nie opuści. Tymczasowe zaangażowanie, wycofanie się i poszukiwanie perfekcyjnej, kochającej ich bez-względu-na-wszystko, nie wykorzystującej ich, drugiej połówki jest stałym, błędnym emocjonalnym kołem w jakie wpadają; ta sinusoida wykańcza ich samych oraz tych, którzy próbują się do nich zbliżyć.

Mają problemy z kontrolą emocji ? nierzadko emocje biorą w nich górę nad zdrowym rozsądkiem.

Nieświadomie korzystają z zasady "najlepszą obroną jest atak" ? na krytykę odpowiadają ostrzejszą krytyką, na groźbę opuszczenia ? to oni opuszczają. Nie dają się zranić, to oni ranią. Nie mają jednak złych intencji, ich zachowania wynikają ze strachu, frustracji i zdesperowania. Brakuje im "pancerza ochronnego" przed atakiem innych, czują ból przy najmniejszym dotknięciu, stosunkowo często odbierają zwykłe pytania i spojrzenia innych jako nieprzychylne sobie, jako atak na siebie, dlatego desperacko atakują, aby odeprzeć potencjalne (i urojone) ataki na nich. Bardzo łatwo ich urazić i rozdrażnić; w skrajnych wypadkach wystarczy jedno niefortunnie ułożone zdanie, a osoba z BPD może z miejsca skreślić daną osobę ze swojego życia i szczerze znienawidzić.

Trudność w utrzymaniu bliskiej, długiej i stabilnej relacji z osobą mającą BPD jest dla niektórych pociągająca, brzmi jak wyzwanie, a sama osoba z BPD wydaje się im być (z powodu swojej niedostępności) atrakcyjna, wartościowa. Osoby próbujące się zbliżyć do kogoś z BPD są często pewne siebie, szczególnie po poznaniu osoby z BPD od jej 'spokojnej' strony, nabierając złudnego przeświadczenia "nic mi od Ciebie nie grozi, w ogóle Ty przecież jesteś normalny" ? nie widząc danej osoby w furii, nie zdając sobie sprawy jak bardzo osoby z BPD są zmienne; zwykle, wcześniej czy później, takie osoby mocno obrywają (szczególnie od osób z BPD z przeważającymi zachowaniami typu acting-out), ku swojemu zdumieniu, mając okazję poznać osobę z BPD jako kogoś całkiem innego; czasami któryś z ataków werbalnych osoby z BPD na nich jest tak mocny, że bywa początkiem depresji osoby, która próbowała się zbliżyć i pomóc. Atak osoby z BPD jest praktycznie zawsze czymś sprowokowany, ale jego siła jest często znacznie większa niż wymaga tego sytuacja. Trwanie na siłę przy osobie z BPD (gdy ona tego nie chce) to też nienajlepszy pomysł i proszenie się o kłopoty. Osoby z BPD, które zdają sobie sprawę, że mają BPD częściej "zaciskają zęby" i starają się kontrolować swoją złość. Ale należy mieć świadomość, że któregoś dnia i taka osoba może wpaść w szał agresji i przestać się racjonalnie kontrolować. Osoby z BPD nie są jednak groźne dla społeczeństwa od strony fizycznej: ich ataki (jeśli mają już miejsce) są tylko w postaci werbalnej; są jednak celne i bolesne. Osoby z BPD z przeważającymi zachowaniami typu acting-in częściej zadają ból sobie ? nawet w sposób fizyczny, np. tnąc się żyletką, aby dać upust emocjom.

Osoby z BPD mają tendencje do postrzegania w czarno-białych barwach ? do polaryzowania percepcji i myśli do skrajnych stanów: dobry-zły. Popadają w skrajności: idealizują to, co im się podoba i dewaluują to, co im się nie podoba. Jednak to, co jest dobre wg nich jednego dnia, może być złe następnego ? mają problem ze stałością. Im wydaje się, że to inni się zmieniają, nie zauważają jednak, iż to ich spojrzenie się zmienia. Często zmieniają opinie o innych ludziach, swoje cele, marzenia. Postrzeganie z tendencją do skrajności powoduje, że również ich spojrzenie na nich samych, poczucie tożsamości, rozsypuje się na strzępy. Ich poglądy i myśli wpadają w coraz większą huśtawkę. Przestają ufać innym (bo oni ich rozczarowują). Przestają ufać sobie. Przestają rozumieć innych, przestają być rozumiani. Przestają rozumieć nawet siebie. Gubią się tak mocno, iż kwestionują nawet istnienie ? swoje i świata. Próbują uciekać od siebie zatracając własną tożsamość; rodzi się w nich uczucie pustki, przed którą uciekają w ryzykowne, a nawet fizycznie bolesne, zajęcia. Czasami bólem fizycznym zagłuszają ból psychiczny.

Są zwykle altruistyczni, tj. bezinteresownie zatroskani o dobro innych, entuzjastyczni, zabawni, wrażliwi, wielkoduszni, ciekawi świata, kreatywni, szczerzy, uczciwi, skromni. Nieświadomie koncentrują uwagę innych na sobie, roztargnieni, chaotyczni, nerwowi, wymagający, sarkastyczni, ironiczni, źli na świat i ludzi za ich niedoskonałość. Wyróżniają się dobrą umiejętnością rozumienia niewerbalnej komunikacji, dobrą intuicją i empatią (wyczuwaniem tego co czują inni), wczuwaniem się w położenie i przeżycia innych; łatwo przychodzi im przejmowanie nastroju innych.

Czasami zbyt ufni, naiwni, szczególnie wobec obcych, na ogół przesadnie nieufni, mają czasami paranoidalne, tj. wyolbrzymione i bezpodstawne, podejrzenia ? szczególnie wobec najbliższych. Zwykle je ukrywają. Są nadwrażliwi na krytykę i niezrozumienie. Mają kiepskie poczucie czasu, słabą pamięć do detali (twarzy, num. tel., dat, ulic, etc.) i chronologii wydarzeń; kiepską orientację w terenie. Miewają zniekształcone myśli i percepcję, szczególnie nt. relacji z innymi.

Często zamyśleni, smutni, zamknięci w sobie. Czasami jednak przeciwnie ? radośni, miewają "głupawki" śmiechu, bywają duszą towarzystwa. Choć we wnętrzu tak dalecy od przeciętności, z pozoru, z zewnątrz, nie wyróżniają się od innych ? dobrze wtapiają się w ludzi, z którymi obcują. Z pozoru dobrze przystosowani do życia w społeczeństwie, inteligentni, kompletnie "normalni", nierzadko weseli i pełni życia (o ile nie zmagają się akurat z depresją), całkowicie nie odnajdują się w bliskich relacjach z innymi ludźmi. W głębi cierpią, choć nie okazują tego tłumiąc ból w sobie. Mają zdolność do działania "jak-gdyby" (jak-gdyby wierzyli w coś, jak-gdyby byli kimś innym, itp.); są dobrymi aktorami, miewają dobre zdolności przekonywania i wpływania na to jak myślą inni; potrafią "zrobić z białego czarne" ? przekonać nawet do tego, w co sami nie wierzą. Nieświadomie wzbudzają u innych negatywne uczucia jakich sami doświadczają (np. złość).

Mówi się, że często manipulują ludźmi, lecz oni nie widzą tego jako manipulacji, nie są przebiegli ? ich "manipulacje" nie wynikają ze złośliwości, nie są zaplanowanymi aktami, lecz działaniami impulsywnymi wynikającymi ze strachu, desperacji i bezsilności. Ponadto czynnikiem jest tu ich słaba pamięć ? pewne wspomnienia nieświadomie przekręcają, przekonując innych, że było tak, a nie inaczej i sami w to wierzą.

Mają problemy z tolerowaniem samotności, nawet na krótką chwilę; odczuwają potrzebę bycia z kimś, życia dla kogoś, często jednak, paradoksalnie, stronią od ludzi ? ponieważ czują się przez bliskość zagrożeni ? im ktoś jest bliżej nich tym większa ogarnia ich panika; ich bliższe relacje z innymi kończą się ich rozczarowaniem (gdy druga strona ich rozczaruje ? co następuje zawsze, wcześniej czy później, bo nikt z nas przecież nie jest idealny ? następuje u nich faza dewaluacji: przejście z miłości do nienawiści), oraz smutkiem, przygnębieniem. Ich życie jest chaotyczne ? jak oni sami; nierzadko pełne zmian kierunków kształcenia, rezygnacji z pracy, zerwanych związków, itp.

Szukają zrozumienia, ale nie znajdują go w takim wymiarze w jakim by chcieli.

Wg niektórych badań ([1], [2]), mają o ok. 16% mniejszy od normalnego hipokamp (to stara część mózgu pełniąca rolę "bramki", przez którą przechodzą informacje do pamięci długotrwałej), ok. 8-22% mniejsze ciało migdałowate (część mózgu odpowiedzialna za negatywne emocje, błyskawiczne i bezwarunkowe reakcje na sytuacje zagrożenia), o 24% lewą część kory orbitofrontal (która jest odpowiedzialna za informacje o sobie, poczucie tożsamości, (de-)kodowanie i reprezentację informacji o smaku i dotyku oraz naukę i kontrolę zachowania powiązanego z nagrodą i karą), o 26% mniejszą prawą przednią część zakrętu obręczy (który jest odpowiedzialny m.in. za percepcję bólu i kontrolę własnych zachowań). Ok. 70% doświadczyło w dzieciństwie traumatycznego wydarzenia, 25% była wykorzystywana seksualnie, 36% nadużywana fizycznie, 46% psychicznie, ponad 10% poważnie zaniedbana psychiczne i/lub emocjonalnie, 43% doświadczyło przemocy lub utraty najbliższych ? te dane należy traktować orientacyjnie.

W wielu przypadkach bliscy nie dawali im informacji zwrotnych, nie mówiąc które myśli, uczucia i czyny są w porządku, tym samym nie pomogli im rozwinąć poczucia tożsamości.

Wiele osób z BPD wspomina dzieciństwo pozbawione stałości i bezpieczeństwa, pełne doświadczeń niezgodnych z oczekiwaniami, utraty najbliższych osób lub ich niedostępności. Skłonności w genach (m.in. wrażliwość), trudne dzieciństwo (lub stresujące wydarzenie w pierwszych latach życia), w połączeniu z ich naturalnymi cechami (niski próg stresu) odcisnęły swoje piętno na układzie limbicznym (który jest wrażliwy na stres), a także pośrednio i bezpośrednio wpłynęły na powstanie opisywanych tu wzorców zachowania i mechanizmów obronnych psychiki, które sumują się na zaburzenie borderline.

Osoby BPD czują jakby żyły w złym śnie. Żyją w strachu (m.in. o to, że najbliższe osoby je opuszczą) i cierpieniu. Czują się porzuceni, niezrozumiani i samotni. 75% z nich przynajmniej raz w swoim życiu usiłuje popełnić samobójstwo, 50% ma za sobą przynajmniej jedną poważną próbę samobójstwa, 10% umiera samobójczą śmiercią; co najmniej 5% ginie z powodu ryzykownych zajęć, których się podejmuje.

Pod względem odsetka odchodzących samobójstwem BPD w statystykach ustępuje jedynie depresji dwubiegunowej (20%), depresji jednobiegunowej (15%) i stoi na równi ze schizofrenią (10%). Nie chcą się zabić, tj. 'przestać istnieć'; boją się śmierci; chcą jednak przerwać cierpienie i często tracą nadzieję na zakończenie cierpienia w inny sposób.

Przebywanie w bliskiej relacji z osobą mającą BPD wpływa destruktywnie ? z powodu huśtawek nastroju, które wpływają również na innych, jej wewnętrznego bólu, projekcji, skłonności do krytykowania innych, nierealistycznego-uproszczonego-niestabilnego spojrzenia na świat, niestabilności emocjonalnej, jej ucieczek od osób na których jej zależy; osoby z BPD potrafią kochać kogoś w jednym momencie i nienawidzić i niszczyć 15 minut później ? a atak ze strony bliskiej osoby, która mówi że kocha, bywa wyniszczający. Ok. 70% ludzi, którzy troszczą się o osobę mająca BPD, wcześniej czy później, również wymaga pomocy psychologicznej.

Mimo, że BPD ma początek w dzieciństwie, pozostaje często niezauważone; BPD jest zwykle diagnozowane dopiero w wieku 20-30 lat, gdy osoba nie jest już w stanie funkcjonować i popada w depresję, a jej nieumiejętności utrzymywania relacji z innymi, huśtawek nastroju i innych problemów nie można już tłumaczyć "trudnym okresem dojrzewania". Statystycznie BPD osiąga swoje maksimum ok. 25 roku życia i w pewnym stopniu "wygasa" z czasem; po 40 r. życia już tylko 25% z nich można wciąż zdiagnozować BPD, aczkolwiek pewne cechy BPD i skłonności zostają do końca życia.

Borderline jest najczęstszym zaburzeniem osobowości i jednym z najczęstszych zaburzeń psychicznych, a jednocześnie najbardziej kontrowersyjnym, niezrozumianym, najczęściej błędnie diagnozowanym lub nie diagnozowanym i ignorowanym. Nie istnieje żaden test psychologiczny czy fizyczny rozstrzygający z całkowitą pewnością czy dana osoba ma BPD, stąd diagnoza ta jest przez psychologów i psychiatrów często nadużywana do diagnozy najbardziej uciążliwych pacjentów, stosowana jako "kosz na śmieci" (gdy psycholog "nie wie co jest grane"), błędnie używana lub wcale nie używana. BPD tylko w 10% przypadków występuje samo. Razem z BPD występuje np. depresja, depresja dwubiegunowa, OCD, fobie, antysocjalne i narcystyczne zab. osob., PTSD. Zwykle jednak to BPD jest najpoważniejszym problemem; np. wg wielu osób, które jednocześnie mają depresję dwubiegunową i BPD ? depresja dwubiegunowa to mniejszy problem.

Osoby z BPD zdają sobie sprawę, że niektóre ich zachowania są irracjonalne (np. zbytnie idealizowanie kogoś), jednak ich emocje bywają tak silne, że nie są w stanie ich powstrzymać ? np. za kimś mocno akurat tęsknią, kochają tę osobę i nie są w stanie pomyśleć o niej nic złego, a gdy ich czymś rozzłości potrafią nienawidzić i często tutaj też nie potrafią kontrolować swoich uczuć; ich emocje są niczym żywioł, którego nie mogą opanować. Istotną rolę w kontroli emocji odgrywa 5-HT (Serotonina, neuroprzekaźnik odpowiadający m.in. za kontrolę emocji), którego niedobór mają osoby z BPD. "

Trochę tak, jakbym czytał o sobie, ale jest też wiele różnic - nie jestem niestabilny, ale na pewno nadwrażliwy, boje się odrzucenia, a 28 lat samotności jakoś nie zbudowało we mnie pewności siebie; stawiam wobec mojej ewentualnej partnerki pewne wymagania, dosyć specyficzne, ale nawet gdyby okazało się, że ich nie spełnia, to nie są rzeczy, których osoba zainteresowana moją osobą (ha, ha, doby żart ) nie mogłaby nadrobić.

Z tego typu tekstami jest jak z horoskopami. Ktokolwiek tego nie przeczyta, to dojdzie do wniosku, że w pewnej (mniejszej lub większej) części jest to tekst o nim.

- to zdanie to chyba przebiło wszelkie oczekiwania.

Brak autora, brak źródła, a tekst w konstrukcji horoskopu.....więc jak tu brać to na poważnie?

Melania68 - ...tyle że yoghurt ma sporo racji pisząc że Twój post jest podobny w pewnym sensie do horoskopu( jest tak szeroki wachlaż cech opisany że naprawde pasuje praktycznie do każdego). Nie widze też w wypowiedzi yoghurta jakiejś wielkiej złośliwości. Zdaje sobie sprawe że prawdziwym autorem tego tekstu jest ktoś inny a Ty go tylko cytujesz ale to nie zmienia faktu że jakby to powiedzieć- "chyba tym razem nie trafiłaś zbyt celnie i ten elaborat nie bardzo pasuje do tematu wątku"
Bez obrazy, to nie atak na Ciebie. Pozdrawiam.

Podobno przyslowia sa madroscia narodu, jedno z nich: "Usraj sie a nie daj sie".

Rany, kobieto odpuść, nie musisz stawiać na swoim dla zasady

Przechodząc dalej, w jakim procencie spełniając opisywane powyżej zachowania można powiedzieć, że ktoś na pewno ma BPD ??

Ja przejawiam wiele z tych cech, ale odnoszę wrażenie, że praktycznie każdy człowiek je posiada w mniejszym lub większym nasileniu.

Tekst obrazowy, interesujący, ale samo przytaczanie teorii w takim wątku nie wnosi wiele do tematu, bo głównym jego założeniem (tak przynajmniej mi się wydaje), było zebranie informacji od forumowiczów - poznanie ich doświadczeń i poglądu na sprawę, a nie potencjalne diagnozowanie zaistniałego problemu.

Czy przypadkiem yoghurt007, Przemo77 i Anechoreta, to nie ta sama osoba?

Heh, nie, ale z yoghurtem zdążyliśmy się poznać na żywo podczas ostatniego spotkania samotnych w Warszawie

Melania. Ja czytałem to gdy się ukazało i od razu stwierdziłem jakieś głupoty bez sensu. Panowie mają rację yoghurt nie obrażał ciebie nie gorączuj się.

NO WLASNIE. Dzis rozmawialam na ten sam temat z kolezanka i ta stwierdzila, ze takie "niedogadanie" w seksie dla NIEJ byloby juz wystarczajacym powodem to zerwania. Ostatnio sama tez duzo o tym mysle. Czy to "tylko" seks, czy AZ seks?

witam Wszystkich!
mam podobny problem. jestem w zwiazku 7 rok i na chwile obecna moja czestotliwosc bzykania wynosi raz na 2 lub 3 miesiace. najdluzej nie bzykalam sie z moim chlopem 6 miesiecy.
wiadomo poczatki sa zawsze namietne i szalone, sex kilka razy dzienne bo nie potrafilismy sie soba nacieszyc.
moj partner mial problem z prochami,ale na poczatku nie wiazalam ich ze znacznym spadkiem u niego libido i jak kazda baba myslalam ,ze mam poroze wieksze niz 15-letni jelen. mam dosc duzy temperament i brak seksu wzbudzal we mnie frustracje a kolejna domowa obnizala moja kobiecosc! ja takze zawsze bylam prowodyrem do bzykania a mojemu to odpowiadalo.
nagle pojawily sie wymowki typu-głowa mnie boli, to plecy, to zgaga... zawsze cos, tak jest do dzisiaj z ta roznica, ze doszla nowa znacznie lepsza wymowka a mianowicie przepuklina! jak tylko puszcze wzmianke o bzykaniu to zaraz jest odzew.
od 4 lat mieszkamy razem i nic sie nie poprawilo mimo wielu obietnic. obietnica byla tylko po to zebym dala spokoj z gledzeniem.
powaznych i szczerych rozmow bylo w cholere i cut, ciut a efektu praktycznie zadnego. on twierdzi,ze nie chce mu sie bzykac, nie mysli o tym ale ma potrzebe okazywania uczuc,bo pocaluje mnie ukratkiem w kark lub w glowe,czesto sie przytula i jak sam czasem twierdzi,ze potrzebuje czuloscia (nie sexu ). do seksuologa nie chce isc, podchody robilam juz kilka razy i jak do slupa mozna gadac.
nie mam juz pomyslu co zrobic.jest mi z tym bardzo zle. najgorszy jest srodek cyklu bo zerznelabym kazdego faceta , ktory by sie nawinal (zartuje) i sobie mysle moze tym razem mi sie uda...... niestety dupa blada! kolejny raz dostalam kopa jak zebrak ktory prosi o chleb. wtedy jest mi wstyd, ze enty raz zrobilam z siebie blazna.Nie czuje sie kobieco, nie jestem dowartosciowana jako kobieta bo nikt nie liczy sie z moimi potrzebami. po prostu nie wiem jak mam sobie to wszystko logicznie wytlumaczyc.....

Może dlatego, że wbrew pozorom nie uważam, abym pozjadał wszystkie rozumy? Często piszę, że przypuszczam, domyślam się, albo wyrażam swoją subiektywną opinię (a własną racją jest jak z pupą - każdy ma swoją). W wielu różnych tematach część forumowiczów podziela moje zdanie, część nie. Akurat tutaj chyba wszyscy podzielają moje wątpliwości co do jakości źródła - łącznie z tobą. Więc co - prawda objawiona nie tylko mnie?

A co do problemów, to dzięki pomocy jaką tu znalazłem, to praktycznie je rozwiązałem.

Nie Vuk, nas to nie śmieszy. Tyle tylko, że jak to czytam to mam wrażenie, że czytam horoskop. W sporej części pasuje to do mnie. Podobnie jak i chyba do wszystkich, których znam. Jest to zasługą czy to tłumaczenia, albo celowego zabiegu mającego zwiększyć oglądalność strony. Nie wiem. Ale wiem jedno - skoro w pewnym stopniu pasuje do każdego, to w pewnym stopniu każdy cierpi na to schorzenie. A to po prostu nie jest możliwe.

Dlatego w tych tematach tak ważne są informacje o autorze i o źródłach, bo inaczej tekst/opracowanie jest niewiarygodne. Co nie znaczy, że samo zagadnienie jest błahe, czy zawarte w nim tezy błędne.

No, to ciężka sprawa. Trochę to dziwne, że z dnia na dzień stracił zainteresowanie seksem, skoro powodem miałoby być tylko zmęczenie. W takim przypadku raczej byłby to stopniowy proces, przyjnajmniej tak mi się wydaje. Jedyne sensowne rozwiązanie to chyba doraźny kompromis, czyli seks częściej niż jemu się chce, a rzadziej niż tobie. Tylko nie wiem czy on jest skłonny na coś takiego pójść. No i z tego co piszesz, jest trochę... hmm... oschły (?) wobec ciebie, a to niestety tak właśnie działa - po odrzuceniu naszej czułości sami przestajemy do niej dążyć. Ja znam ten problem z drugiej strony i zapewniam, że sytuacja, w której ktoś chciałby od nas okazywania czułości, a my nie potrafimy się na to zdobyć, też nie wygląda zbyt ciekawie.

Problem polega na tym, że ty w jednym miejscu piszesz, że nie wiesz wszystkiego, a zaraz potem wypowiadasz się w takim tonie, jakbyś uważał się za wyrocznię w każdej dziedzinie lub jedynego prawdziwego faceta w tym kraju. A to rodzi niechęć. To tak jakby ktoś, kto się notorycznie spóźnia, twierdził, że jest punktualny, bo przecież czasem przychodzi na czas.

A co do twoich wątpliwości odnośnie źródła, to ja ich nie podzielam. Napisałem tylko, że w tekście można się doszukać cold readingu.

Do tego to się później odniosę, ale może nie tutaj.

Mam maly update, dla odmiany NA TEMAT ZGODNY Z WATKIEM.

Po 5godzinach grania w Diablo III mojemu facetowi zachcialo sie seksu. Pomyslalam, ze nareszcie mi sie poszczescilo. Pobzykal, ze tak powiem 15minut, skonczyl, chwile sie poprzytulal, zasnal. Ja, sfrustrowana, poszlam pobiegac, myslalam ze jakos dam upust temu wszystkiemu co we mnie buzuje. Niestety, sport ulgi nie przyniosl. Troche sobie poplakalam. Zrobilam pienista kapiel, nie zamknelam drzwi od lazienki. Nic. Zawolalam, zeby przyniosl mi gazete. Przyszedl, posiedzial chwile, pogadal ze mna. Ja, naga, rozpieniona w wodzie, on obok, gada o dupie marynie. W pewnym momencie jego reka zanurkowala pod wode. Po chwili wyjal ja jak oparzony, stwierdzil za przeproszeniem :"Kurde, znowu mi stanal. Ide!". I poszedl.

Seriously?

Nie wiem juz co mam robic, skoro ani prosba, ani grozba (ani placzem..) nic nie wskóram..