przyciąganie

oczywiscie,tylko...jeżeli będzie to pozostawało tylko w sferze..."widzenia" na ulicy dwoch osob "chemia" zacznie słabnąć..."chemia" między ludźmi rozwija sie najlepiej w tedy gdy zaczynają sie poznawać..psychicznie i fizycznie. Jeżeli obie strony podczas wspomnianego "poznawania" odczuja tą "chemię" to sprawa jest jasna...widzac kogoś można czuć ekscytacje jego osoba ktora po bliższym poznaniu obiektu zainteresowan albo wygasa,albo przeradza sie w "chemie" .

szczeze wolalabym twą sytuacje niz ta w ktorej sie znajazłam...mam nadzieje jednak ze wszystko ułoży sie po twojej mysli:)

opisałam to w osobnym poscie;p

mam dokładnie tą samą sytuację. tylko że u mnie to trwa już dobre kilka lat. tylko, że ja jestem na tyle ciotowata, że nigdy nie odwzajemnię spojrzenia. zerknę tylko, widzę że się mi przygląda, a ja zaraz wbijam wzrok w podłogę... i czasem uśmiecham się pod nosem. żałosne z mojej strony
kiedyś spotykaliśmy się przypadkowo kilka razy w miesiącu, potem poszłam na studia, przeprowadziłam się i myślałam że koniec "love" of my life. stoję sobie kiedyś na wydziale, paczę - wchodzi ON. zamurowało mnie totalnie. okazało się że studiujemy na jednym wydziale, ale w innych instytutach i dalej historia z wzrokiem wbitym w ziemię się powtarza
a teraz on już chyba z kimś 'kręci' (choć na 100% pewna nie jestem), tak że pewnie moja "love" się będzie musiała skończyć. ahhhh.. żebym była odważniejsza...

Trafiłam na ten wątek przez przypadek i postanowiłam założyć konto, żeby się wypowiedzieć Dlatego na początku witam wszystkich na forum

Jestem chodzącym przykładem, że przyciąganie istnieje, mimo upływu lat. Bo z X znamy się ponad 12 lat i przyciąganie jest przez cały czas. Kiedyś jako szczeniaki zakochaliśmy się w sobie, ale żadne drugiemu nie powiedziało i uważaliśmy się za największych wrogów, bo oczywiście dokuczaliśmy sobie niemiłosiernie, a widzieliśmy się codziennie - jedna paczka znajomych. Później paczka się rozpadła, nasze drogi się rozeszły i spotkaliśmy się przypadkiem na ulicy. Rozmawialiśmy, pamiętam, że był odstrojony jak stróż w Boże Narodzenie, bo wracał z randki. Dokuczaliśmy sobie nadal, jak powiedział mi, że umawia się z jakąś to myślałam, że mnie szlag trafi, jak on mnie widział z jakimś facetem na ulicy to miał dziwną minę. Ale wtedy jeszcze uważałam, że mnie nie znosi. Po paru latach spotkaliśmy się przypadkiem na parapetówce u znajomych. On się nie zmienił, nadal albo mi dokuczał albo mnie omijał (zachowywał się jak szczeniak po prostu). Nie wytrzymałam i zapytałam go dlaczego mnie tak nie znosi. Powiedział, że mnie bardzo lubi i o dziwo zaczęliśmy miło rozmawiać. Pod wpływem procentów wypaliłam, że kiedyś strasznie się w nim kochałam, X szczęka opadła i zapytał, czemu mu nie powiedziałam. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą, że nie mogłam mu powiedzieć, bo mnie znosił. Powiedział, że też mnie kochał i tym razem ja zbierałam szczękę z podłogi. Znowu minęło trochę czasu i przez przypadek spotkaliśmy się u kogoś. Okazało się, że możemy przegadać całą noc i jest nam bardzo miło razem, jemu uczucie do mnie nie przeszło, chciał, żebyśmy byli razem. Ja uciekłam, bo byłam wtedy z kimś innym. Dzwonił, odmówiłam. Z ciężkim sercem, ale odmówiłam. Nie widzieliśmy się pół roku. Wiedziałam, że zrobiłam źle i żałowałam strasznie mojej decyzji. Wtedy On odmówił, bo spotykał z kimś, o czym ja nie wiedziałam.  Teraz mimo tych wszystkich lat, nadal mam miękkie kolana, serce bije jak oszalałe i język mi się plącze, kiedy widzę go gdzieś przypadkiem na ulicy, czy spotkamy się u znajomych. Łapię się na tym, że kiedy jestem u wspólnych znajomych rozglądam się czy jest. Moja przyjaciółka twierdzi, że na wszystkich jego i moich wspólnych zdjęciach patrzymy na siebie maślanymi oczami. A ja jej zawsze odpowiadam ze śmiechem, że to dlatego, że jak byłam małolatą to pierwsze zdanie, kiedy go zobaczyłam brzmiało: "On zostanie moim mężem". Wiem, że on nadal do mnie coś czuje, ale tak nam się życie ułożyło.

Przepraszam za dosyć nieskładne zdania i za długość wypowiedzi