Witam wszystkich forumowiczów,
piszę z zapytaniem i prośbą o radę. Moja historia w srkócie wygląda tak:
od 9 lat związek, w tym 4 lata małżeńska. Po ślubie dwójka dzieci. Raz było lepiej, raz gorzej. Wspólne plany, budowa domu. I nagle brak kasy, kłótnie, problem z opieką nad dzieckiem (starsze w żłobku). Musiałam wrócić do pracy, bo kryzys w branży i mąż nie zarabiał. W wyniku tego wszystkiego brak seksu, zarzucanie sobie, że ja odejdę od Ciebie.... I nadszedł dzień z nie nacka mąż stwierdził nie jesteśmy razem, ale chwilowo jeszcze będziemy razem mieszkać - chcę Ci pomóc. Po dwóch dniach się wyprowadził. Snuł intrygę, że kogoś ma - wiem, że nie prawda. Teraz opieka nad dziećmi spoczywa tylko na mojej głowie. Mąż woli inne zajęcia - amok wolności. Czy jest sens i szansa ratowania tego związku? Jeśli tak, to jak się do tego zabrać. Dodam, że odszedł 2 tygodnie temu. Przez telefon rozmawiamy - czasem ja, czasem on inicjuje rozmowę. Rzadko się widujemy, on unika kontaktu twarzą w twarz, bo widzę, że się bardzo denerwuje przy spotkaniach (jak małe dziecko) Zrozumiałam jeszcze przed jego odejściem, że go kocham i nie chcę stracić, niestey nie dał mi szansy, aby to ukazać.
Podobne tematy
Jak nie chcesz go stracic to powiedz mu to prosto w oczy. zabiegaj o niego. pros o szanse a moze sie wszystko ułozy. przeciez macie dzieci to tez pod uwage trzeba wziasc
Nie wiem jak to zrobić. Boję się odrzucenia:( Może ktoś ma jakiś pomysł.
4 2012-05-06 21:31:58 Ostatnio edytowany przez soniiia (2012-05-06 21:37:35)
- soniiia
- Mój jest ten kawałek podłogi
- Nieaktywny
hm.. odszedł 2 tygodnie temu - niedawno - oczywiście że warto spróbować, walczyć, nic nie tracisz. Przynajmniej spróbuj porozmawiać byś wiedziała jaki jest powód rozstania. Amok wolności?? 
Poza tym powinien również zająć się dziećmi, obowiązki rodzicielskie nadal zostają. Nie ma nic lepszego jak szczera rozmowa. Powodzenia.
Nie wiem jak to zrobić. Boję się odrzucenia:( Może ktoś ma jakiś pomysł.
to sie nie bój. jak bedziesz siedziała i czekała to nic dobrego z tego nie bedzie
Dzien dobry,
Tak, dziewczyny maja racje, odwaz sie i sprobuj, bo jestes na etapie rozsypki wewetrznej i przemyslen. Masz ciezka droge jeszcze z wychowywaniem dzieci...
Jestem jednak bardzo wkurzona, ze mezczyzni daja sobie pozycje "wolnych ptakow" i wszystko spada na kobiety i to one w tym wszystkim musza jeszcze naprawiac, tak jakby tylko one byly odpowiedzialne. Latwo jest odejsc i przezywac wolnosc, ale jaka wlasciwie?
Nie interesowac sie codziennym zyuciem dzieci? Miec az taki stan depresji by wszystko zostawic? Ach! mam ochote krzyczec do calego swiata, bo za duzo jest tych kobiet, ktora nagle musza sprostac wszystkiemu, a oni moga, delikatnie mowiac, po prostu zmienic zdanie...
Gdzie jest wiec ten sens "na dobre i na zle"?
Tak, walcz, podejmij decyzje i zobacz sie z nim... Zrob wszystko co w twojej mocy by ratowac wasz zwiazek, chocby nawet dla twojej etyki, dla dzieci tez oczywiscie! Ale nowe bazy waszego ewentualnego pozbierania sie musza jednak polegac na odpowiedzialnosci obopolnej. On tez musi nad soba popracowac. Sama nie jestes i nie bylas w tym zwiazku...
Goraco pozdrawiam.
LESZCZYNEK
rozmawiałam z nim. stwierdził, że jest pewien swojej decyzji. Z zachowania odniosłam inne wrażenie, ale nie chcę robić nad interpretacji. pozostaje mi tylko zlozyc pozew o rozwód. moze wtedy pieniadze zacznie na dzieci płacić. Stwierdził na dodatek, że dziecmi zacznie się zajmować za kilka miesięcy jak wynajmie mieszkanie, teraz nie może za bardzo, bo mieszka głównie z rodziciami, a oni go denerwują, a przychodzić tutaj nie chce, bo mój tata mu przeszkadza. Więc zostałam wrobiona w 24h godzinną opiiekę nad dziećmi, bo ospa szaleje. Super mam życie. Ale i tak wygrałam, bo dzieci ze mną będą.
Mimo tego dziękuję za rady. Przynajmniej ja nie będę mogła sobie niczego zarzucić, że nic nie zrobiłam.