To ja też proszę o radę.... Dziwna sytuacja z facetem

Niedawno poznałam faceta, jakieś 2 miesiące temu. Zaczęliśmy się spotykać, choć byłam świeżo po przejściach i on doskonale o tym wiedział. Kiedy się widzieliśmy - zachowywal się fajnie, zawsze było miło. Stwierdziłam, że lubię spędzać z nim czas i z nim rozmawiać. Oczywiście, jak to zwykle ze mną bywa...wiele rzeczy mi przeszkadzało. Ale biorąc pod uwagę swoje wcześniejsze niepowodzenia, starałam się utrzymywać dystans i pozwolić rozwijać się sytuacji. Jedną z poważniejszych rzeczy, które mnie niepokoiły, było to, że pomiędzy spotkaniami nie pisał pierwszy prawie wcale. Głównie odzywał się po to, żeby się umówić na spotkanie, z małymi wyjątkami. Nie rozumiałam tej sytuacji i czułam się, jakbym otrzymywała sprzeczne sygnały. Nie jestem przyzwyczajona do czegoś takiego, zawsze kiedy zaczynało się między mną a jakimś mężczyzną coś fajnego, ten mężczyzna pisał, dzwonił, cały czas potrzebował kontaktu. On najwidoczniej nie i nie wiedziałam, czy już taki jest, czy może mu nie zależy. Jednocześnie dawał mi na spotkaniacxh do zrozumienia, że mu zależy. Bardzo szybko, kiedy w sumie nie wiedziałam jeszcze, na co się nastawić, bo to był sam początek, zaczął mówić "zwykle tak nie będzie, że będziemy jeść na mieście", "muszę Cię do siebie zaprosić na jakąś fajną kolację". Czułam się nieswojo, bo to było jak deklaracja, że rzeczywiście się spotykamy i że snuje plany. Zawsze jak się widzieliśmy rozmawialiśmy ze sobą o wszystkim, a tematy się nie kończyły. Potrzebowaliśmy przytulania, pocałunków... Przedłużaliśmy spotkania. Między spotkaniami znowu się męczyłam, że "nie zasypuje" mnie smsami od rana ; ) (potrafił odzywać się co 2-3 dni...). Wtedy nie wytrzymywałam i zaczynałam powoli wybuchać. Np. mówiąc, że chcę się stąd wyprowadzić (daleko), - bo tak, rozważam to, ale wolałam, żeby go to mobilizowało - on zawsze na to "a ty znowu o tej wyprowadzce nic z tego nie wyjdzie! (z wyprowadzki)" i sugerował, że "zostaję tutaj". Jednak jego zachowania to nie zmieniło. Znowu sobie powtarzałam: nie szalej, kobieto, bo znowu przesadzisz, daj sobie czas, dystansuj się, zobaczysz jak się to potoczy". Wiem, że oboje jesteśmy "po przejściach", pewnie każde z nas trzyma w sobie jakieś urazy z przesżłości.... Dodam, że nie doszło między nami do zbliżenia. Kiedy próbował przekroczyć kolejną granicę, zabrałam jego rękę. Nie chciałam, żeby to się tak szybko stało, chciałam, żeby było inaczej, żeby się postarał, żebym wiedziała, na czym stoję.... Czułam już kilkakrotnie, że traktuje mnie jak swoją dziewczynę. Ale nigdy słowo "związek" nie padło, więc nie pytałam. Na przedostatnim spotkaniu wkurzyłam się jednak i...... popełniłam błąd. Wiem, wiem, doskonale, że to był błąd i teraz żałuję - po raz setny w życiu A ten błąd polegał na tym, że następnego dnia - bo pomimo chęci nie wytrzymałam i chciałam jakiegoś przełomu w naszej relacji - napisałam, że nie czuję, że mu zależy na naszej relacji, a to nie wróży nic dobrego z mojej strony... Nie odpisał Po paru dniach napisałam, że chyba powinniśmy się spotkać. Spotkaliśmy się. Powiedział, że ten sms zapowiadał coś niedobrego i nie chciał na niego odpisywać, tylko chciał się spotkać. Powiedział też, że coś w tym jest, że powinno być inaczej, że powinien się o mnie bardziej starać, a nie starał się tak, jak powinien, więc coś jest nie tak.... Ale on nie wie dlaczego. Stwierdził, że jakoś wolno się rozwija nasza relacja (o co kaman? o brak seksu?;) Nie jesteśmy dziećmi od przeszło dekady, ale czy to źle, że chciałam powoli do tego dochodzić?). Następnie stwierdził, że chce nadal się ze mną widywać, bo mnie bardzo polubił i już zaczął ustalać termin, kiedy się spotkamy, zapraszał mnie też do siebie na film (wtf? po co?). Powiedziałam, że jasne, ok, że dałam mu szansę, ale nie czułam się w tej relacji komfortowo, bo coś tam...i takie tam. Siedzieliśmy jeszcze wiele godzin. Mimo że się tym razem nie przytuliliśmy, ciągle czułam, że coś go do mnie ciągnie i widziałam to też w jego wzroku....jakby trochę smutnym i zawiedzionym...? Nie wiem. Potem napisałam do niego, że mój dystans (bo coś tam o nim wspomniał) wynikał też z tego, że na początku zrobił coś nieodpowiedniego, a ja teraz podchodzę ostrożnie i takie sytuacje mnie odstraszają. Odpisał, że dystans był wyczuwalny, ale nie wiedział, skąd się wziął. I że ma nadzieję, że nie będę go oceniać przez pryzmat tej sytuacji, bo nie jest takim typem faceta i że tak naprawdę zaczynamy znajomość od nowa. No i teraz zobaczymy się za parę dni.... Przemyślałam to i stwierdziłam, że chcąc nie chcąc popełniłam wiele błędów - on też, ale to swoją drogą - i że go może przestraszyłam. Jakoś mi się smutno zrobiło po tej "nic niewyjaśniającej" rozmowie i chciałabym znowu porozmawiać z nim szczerze. O nas. Tylko jak to zrobić. Jak zlikwidować te niedomówienia i wątpliwości. Chciałabym powoli, w trakcie rozwijania się rozmowy, zacząć rozmawiać z nim o tym, że moze powinniśmy dać sobie szansę, ale już na spokojnie, bez ciśnienia, na luzie, żeby zobaczyć jak to będzie - bo chyba tego oczekiwał (choć nie wiem). A wy co myślicie? Jak to zrobić? I czy w ogóle warto, czy lepiej wcale się z nim nie spotkac, zeby nie przeżywać Przedstawiłam sytuację jak umiałam, choć dość jednostronnie. Generalnie nigdy nie padły takie słowa "zależy mi", ale w czasie tej znajomości dawał mi wiele razy do zrozumienia, że chce tej znajomości, że mu na niej zależy. Generalnie różnimy się sposobem zachowywania w związku-nie związku i okazywania uczuć, ale i tak było miło. To, co psuło mi obraz jego zaangażowania, to to, że prawie nie pisał "bez powodu". Zapytałam go nawet, czy taki jest, czy ma tak tylko w stosunku do mnie, to odparł, że zawsze tak ma i że mało się kontaktuje. Ale w czasie naszej ostatniej rozmowy sam stwierdził przecież, że powinien więcej wokół mnie "skakać"?? Aha, co do seksu, kiedy go do siebie po raz pierwszy zaprosiłam, powiedziałam, żeby się nie nastawiał, że będzie "coś więcej", to zapytał: "naprawdę myślisz, że tylko na tym mi zależy??". Nie wiem, co mam o tym myśleć.....