trudna młodzież

Faktycznie czasem dzieciaki "wyrastają" z takich złych nawyków, ale nie znaczy to, że można ot tak przyzwalać bo potem jest szansa, że tak zostanie ;/ Moja znajoma, która jest sporo starsza ode mnie ma syna, teraz już dorosłego, ale zawsze w szkole (gimnazjum szczególnie) miała z nim problem bo nie chciał się uczyć. W liceum tylko trochę lepiej było, ale potem poszedł na studia i jak ręką odjął. Sam z siebie zaczął się dobrze uczyć. Aczkolwiek ja też obstawiam na rozmowę, choć wiem, że to pewnie nie łatwe a nastolatkowi coś przetłumaczyć to jak grochem o ścianę ale nie można się poddawać :)

Witam.
Widze ze masz bardzo podobny problem jak moja mama ze mna, kiedy bylam mloda.
Ja tez olewalam szkole do pewnego czasu. Mialam tz. okres buntowniczy w wieku 16-17 lat tak jak Twoj syn.
Faktycznie jak popszednie dziewczyny podpisuje sie, zeby rozmawiac. Ale nie naciskaj za bardzo bo wtedy nic nie zdzialasz.
Tez nie radze krzyczec, karac, bo to jeszcze bardziej go oddali od ciebie.
Moze powinnas pozwolic mu na jakies dodatkowe zajecia typu karate, czy co tam on lubi. Niech znajdzie inne otoczenie. Niech zobaczy nie nie zawsze trzeba byc cwaniakiem przed kolegami ze szkoly. Bo to wlasnie robi. Mowie z wlasnego przykladu.
Mlodzi mysla, ze jak wagaruja, olewaja nauczycieli, szkole, rodzicow itp. to sa COOL.
Niewiem jake macie ze soba relacje, jesli dobre to pogadaj z nim. Pokaz mu ze jestes spoko mama na ktora moze liczyc w kazdej sytulacji.
Jesli chodzi o mnie to mi ten okres buntowniczy trwal okolo roku, potem sie opamietalam. Moze z twoim synem bedzie podobnie.
Pozdrawiam i zycze cierpliwosci.

Witam was kobietki:) ja mam ten sam problem z moją córką tyle że ona ma dopiero 14 lat (w pażdzierniku) pewnie obleje pierwszą klase gimnazjum nie wiem jak do niej dotrzeć robię jej zakazy telefon zabrałam, zakaz na kompa i na wyjścia z domu np przez tydzień a ona stroi ciągle fochy niby próbuje sie uczyć ale co z tgo że jeden dzień sie pouczy a reszta tygodnia to prostowanie włosów, malowanie paznokci i upiększanie siebie. próbuje jej wytumaczyc ze to tak do niczego nie dojdzie powinna widziec to z mojego przykładu ja olałam szkołe w wieku 17 lat ale moj powód był całkiem inny ojciec nas zostawił i mama wychowywała nas sama a bylo nas czworo mi poprostu było wstyd chodzic do szkoły bez książek i starych niemodnych ciuchach z lumpeksu.Teraz mam 33lata i koncze ogolniaka bo bez wykształcenia nie ma pracy a do niej nic nie dociera rozmawiam z nia i tłumacze ale nic to nie daje zastanawiałam sie juz nad kuratorem dla niej co o tym myślicie ? nie wiem wogóle czy mozna tak zrobic zebym sama wystąpiła o kuratora dla własnego dziecka ? POMOCY

No niestety z dzieciakami w okresie buntu trzeba stanowczo, nie ma innej rady. Ja zawsze znałam granice, których nie mogę przekroczyć i rzadko je przekraczałam: z szacunku do ojca i ze świadomości konsekwencji. Więc Tobie, neutrin, radziłabym nie dać kasy synowi na wyjazd do ukochanej. Nie zanim poprawi oceny. Jak poprawi: proszę bardzo. Niech się nauczy, że nic nie ma za darmo i że on też musi coś z siebie dać, a nie że Ty będziesz ciągle wokół niego skakać.

Problem nie dotyczy mnie bezpośrednio. Jestem sąsiadką matki (nazwę ją X), która samotnie wychowuje 2 dzieci .Córka 14 lat , syn 12 lat. Od kilku lat u córki pojawiły się problemy związane z samookaleczaniem , ostatnio 2 krotnie pobiła matkę .Poza domem jest to miła , spokojna dziewczyna . Matka często przychodzi do mnie ze swoimi problemami (mam 2 dorosłe córki) , więc pomagam jak mogę .Podejrzewam , że problemy wywodzą się z przeszłości : po wyjściu za mąż , po ok. roku znalazła kochanka . W domu były częste awantury , czego świadkami były dzieci. Po rozwodzie kochanek zniknął a X  została sama , obarczając winą byłego męża , który założył nową rodzinę .Córka wówczas  bywała częstym gościem  w moim domu : jeździla z nami na wycieczki, chętnie bawiła się z moimi córkami. X zajęta była szukaniem nowego wielbiciela : zamieszczała oferty na portalach społecznościowych , każdego nowo poznanego "kolesia" przyprowadzała do domu. Dla dzieci brak było czasu i miłości . Wszystko wymuszała krzykiem i wyzwiskami. Z byłym mężem podjęła walkę za pomocą komunikatorów : sms, nk itp. wysyłając obraźliwe i wulgarne teksty wciągając w to "bagno" dzieci. Raz jej córka powiedziała wprost do mojej "chciałabym mieć taką mamę jak Wy" Któregoś dnia zdenerwowana na moją córkę wysłała wiadomość na gg : ty suko , żebyś zdechła pod mostem itd. Pokazałam to matce informując ją , że jeśli jej córka tak będzie wyrażać swą złość to zgłoszę  na policję. Podobne teksty wysyłała do swoich szkolnych koleżanek.I to były złego początki .X zauważyła , że ma dzieci , które jej potrzebują. Nasze kontakty nasiliły się . Próbowałam jej tłumaczyć , że najpierw należy zająć się dziećmi a później sobą.Niestety nieumiejętność bycia matką , brak dojrzałości X spowodowały , że problemy córki wciąż się pogłębiały.  Córka skierowała agresję wobec niej . Leczenie u psychologów (spychologów?), farmakologia nie na wiele się zdają . Po ostatnim pobiciu matki , słyszałam jak płacze i mówi ,że się zabije "co ja robię ?" itd. Moja córka przyprowadziła ją wówczas do mnie. Po długiej rozmowie usłyszałam , że nie wróci do domu bo mama kazała jej wyp... i więcej nie wracać , że odda ją do domu wariatów itp.Na pytanie co wywołało u niej takie zachowanie  , powiedziała , że jak mama jej czegoś odmawia i zaczyna krzyczeć to zamykając oczy " widzi "' jak jej ręce tłuką ,jak za wszelką  cenę chce uciszyć "ten" głos i jeśli "ten" głos nie milknie traci kontrolę nad sobą .Po wszystkim nic nie pamięta  , czuje tylko ból i rozpacz.Poprosiłam X żeby przyszła , zobaczyłam żałosną kobietę z opuchniętym nosem , pogryzioną , podrapaną i zapłakaną, wykrzykiwała ,że jej tego nie daruje , odda ją do wariatkowa albo do poporawczaka. Spokojna rozmowa pozwoliła jej ochłonąć .Po raz kolejny tłumaczyłam ,że to nie tylko córki wina ,  ona taka się nie urodziła  , X też musi nad sobą pracować .Po kilku godzinach siedziały u mnie obie przytulone do siebie . X ma tendencje do obnoszenia się ze swoim cierpieniem i bólem , mam wrażenie ,że kompletnie nie rozumie swojej córki.Niestety lekarze zajmują się objawami a nikt nie dociera do przyczyn . JAK IM POMÓC !. Żal mi i matki i córki .Problem jest bardzo złożony ale można je uratować , tylko GDZIE I JAK ???? Może ktoś z p-wa wie gdzie znaleźć bezpłatną, rzetelną i fachową pomoc dla tej rodziny ? Może jakiś tel. zaufania ?

Witam ja sama chodzę do szkoły dla trudnej młodzieży.Bo niestety dopiero w niej zaczęłam się opamiętywać . Czytałam wasze posty drogie Panie i wasze dzieci w końcu zrozumieją swoje błędy a zakazami z wyjściem na dwór szlabanami na komputer i zabieraniem komórki uwierzcie mi dużo nie zawojujecie.A to jeszcze, uwierzcie mi pogorszy sprawę bo wasze dzieci się do was zrażą jeszcze bardziej. Może poskutkować spokojna rozmowa a nie zdania typu "bo pójdziesz do ośrodka" ,"bo cię oddamy","chcesz problem to będziesz go miała", i inne takiego typu. Spytajcie się ich może chcą zmienić szkołę bo nie zawsze nauczyciele dają szansę się wykazać i nie chcą pomóc.  Zastanówcie się czy to w was nie tkwi problem. Nie jest to tak że my budzimy się rano i stwierdzamy że narobimy sobie problemów i będziemy trudni bo tak naprawdę tego nie chcemy. Wkopiemy się raz a jak nikt nam nie pomoże to samodzielnie ciężko jest z tego wychodzić a przy okazji słyszeć "złote myśli" ,"A nie mówiłam ". Więc bardzo was proszę nie stosujcie okropnych kar i zakazów z kosmosu dla moich kochanych rówieśników. Bo to jeszcze pogorszy sprawę nawet bardziej niż była wcześniej. Pamiętajcie zadziałać może tylko spokojna rozmowa.
Pozdrawiam trudna99 : *

eeelllaaa jak czytam Twój post, to jakbym sama go napisała. Sytuację mam identyczną. Nie piszę tu, by Ci coś doradzić, ale by pokazać, że nie jesteś sama, inne matki mają tak samo. I nie wiem co robić, jestem bezradna przy swoim zbuntowanym synu.

Chyba większość z Nas w tym nastoletnim wieku miała trochę inny pogląd na świat, niż rodzice.
Prawdopodobnie teraz to samo dzieje się z Waszymi dziećmi.
Tak jak End_aluzja napisała. Mi również wydaje się, że to kwestia kilku lat zaniechania rozmów z dzieckiem, a nie że stuknęła ''szesnastka'' i dziecku nagle odbiło.

Fakt. Gra jest o dużą stawkę bo o przyszłość dziecka. Ale może jak nie zda i będzie zmuszony do siedzenia z ''gówniarzami'' w ławce, którzy mają nie lada ubaw ze starszego-głupszego kolegi, to sam dojdzie do tego że nie było warto tak się buntować bo w ostateczności krzywdę zrobił samemu sobie.

Albo ogarnie się gdy porzuci szkołę i zacznie 'próbować' znaleźć pracę.
Prawie wszędzie (nawet do obsługi maszyn sprzątających) minimalnym minimum jest wykształcenie średnie lub zawodowe.
Więc gdy będzie zmuszony do zamiatania ulic, lub budowlanki gdzieś na czarno to sam zbierze się w sobie i przekieruje swoje życie na odpowiedni tor.

Po łepkach do celu. Próbuj rozmawiać, ale nic na siłę.
Powodzenia.

Wątpie, że zadziała... Wiadomo, zależy od człowieka, ale znajomy powtarza ostatnią klasę technikum i jak się nie uczył tak się nie uczy dalej nic sobie z tego nie rąbiąc. A chłop ma 20 lat więc wydawałoby się, że powinien myśleć cokolwiek, jak nie o maturze to chociaż egzamin zawodowy zdać, bo przecież nie będzie przez wieczność siedział na garnuszku u mamy