Przez prawie rok utrzymywałam kontakt z chłopakiem, którego poznałam przez internet.(jesteśmy dorośli, nigdy nie szukałam nikogo przez internet, to wyszło naprawdę przypadkiem;) ) Spotkaliśmy się 2 razy. Już za pierwszym razem zaiskrzyło, ale pozwoliliśmy sobie tylko na trzymanie za rękę. Za drugim razem oprócz ręki i ogólnego przytulania, miłych słówek itd całowaliśmy się. Ale to były tylko 2 spotkania w ciągu roku. Ja chciałam więcej, on się wzbraniał. Ciągle powtarza, że boi się, że zrobi mi krzywdę. Ja chcę związku, on mówi, że nie czuje "ognia" (nie wiem dlaczego więc tak zachowuje się na żywo). Męczyła mnie ta syt, więc kilka dni temu zakończyłam znajomość. Oczywiście jest mi bardzo trudno wytrzymać dzień bez odzywania się do niego. Ale zabijała mnie myśl, że pewnego dnia on znajdzie inną, do której coś poczuje. Z każdą rozmową miałam więcej nadziei. Zastanawiam się tylko, czy mężczyźni po czasie rozłąki i ciszy są w stanie uświadomić sobie co czują? Czy mam nie żyć marzeniami i pogodzić się z tym, że jeśli nie czuje ognia to nie. Dodam, że on jest specyficznym człowiekiem. Ma swoje poglądy, duuuuużo myśli i analizuje, uwielbia gdybać itd i mówi, że nie chce spróbować związku ze mną, bo nie chce eksperymentować i bawić się moimi uczuciami. Nie chciał zrywać kontaktu. Pisaliśmy codziennie. Mówi, że nikt go do tej pory nie rozumiał tak jak ja, bardzo dobrze się dogadywaliśmy, on znosił różne moje nastroje, ja jego. Ogólnie podstawy pod bardzo dobry i udany związek. Ale on się boi. Słyszałam, że mężczyźni dopiero jak kobieta znika potrafią uświadomić sobie, co tak naprawdę tracą i czują. Czy to prawda?
Podobne tematy
Wiesz...ja mam podobny problem.. Spójrz na to z innej strony tzn. Poznaliście sie rok temu i przez 365 dni widzieliście sie tylko 2 razy..Nie trać czasu na kogoś kto go nie ma dla Ciebie..
Te rzadkie spotkania wynikały przede wszystkim z odległości i naszego trybu życia. Faktem jest, że ja chciałam częściej i umiałabym to zorganizować. Ogólnie o kontakt to on zabiegał, co bardzo mi się podobało. Ale czułam się jak gimnazjalistka ciesząc się do monitora. Co z tego, że on zaczynał rozmowy, on się martwił jak nie było mnie choć jeden dzień przy komputerze, jak ja potrzebuje spotkań w realu. A on się bał. Bał się, że zrobimy coś co mi da jeszcze większe nadzieje, a on nie będzie dalej gotowy, żeby się zaangażować...
PS. Przepraszam Czarnulka456, że dodałam ten post pod Twoim wątkiem. Jestem tu nowa i nie znałam zasad, ale już założyłam swój. Tobie życzę powodzenia. Ale ja nie potrafiłam się z nim tylko przyjaźnić. Musiałam udawać, a to mnie zabijało od środka. Twój i tak jest bardziej zdecydowany, no i często się spotykacie. A to dużo...
i myślisz, że jak zerwiesz kontakt to chłopakowi nagle się zachce związku? proszę Cię gdyby go chciał to napewno by podjął odpowiednie kroki dużo wcześniej. sama miałam podobną sytuację kilka lat temu i tak samo myślałam jak Ty. skończyło się na internetowej przyjaźni trwającej do tej pory i wspomnieniach z jednego spotkania.
Czyli, że przez kilka lat tylko się przyjaźnicie, ale macie swoje życia i innych partnerów? Umiesz się tylko przyjaźnić? Przestać oszukiwać i mieć nadzieje?
Rudama - nic przecież sie nie stało, ja tez jestem tu nowa 
Mój jest bardziej zdecydowany, no nie wiem..tesknie jak cholera za nim nie widzialam go 8 dni a on nie wspomina o spotkaniu i to jest najgorsze...pisze codziennie pierwszy...uwierz mam dosyc takiej sytuacji. przyjazn ale zaznaczyl ze wstepem do czegos. Na sama przyjazn z nim tak samo jak i ty nie mam sil . Kochac kogos i nie byc z ta osoba to jest najgorsze co moze byc. Te gierki, czy komus zalezy czy nie zalezy sa najgorsze..Faceci niby tacy konkretni a zachowuja sie gorzej niz kobiety..pozdrawiam
dokładnie tak jak piszesz. po tych kilku latach nawet stwierdziłam, że się nie nadajemy do czegoś wiecej chociaż go sobie bardzo cenię i lubię.