Jak dotrzeć do męża?

Witam i proszę o pomoc. Jestem mężatką z dość długim stażem (12 lat), mamy dwójkę dzieci. Odsunęliśmy się z mężem od siebie, w codzienne życie wdarła się nuda i rutyna, cały czas obok siebie, ja zajęta dziećmi, domem, pracą zawodową, studiami etc, on myślami jak zarobić. Żadnych rozmów, śmiechu, wspólnych spraw. Ja byłam przykładną żoną, on głowa rodziny zarabia na dom. Typowy schemat. Przez lata jego udział w życiu rodzinnym polegał na zarabianiu, pokazaniu się dzieciom, że jest i domaganiu się ode mnie spełnienia obowiązków żony w łóżku. Zaczęłam być coraz bardziej zmęczona, sfrustrowana i przygnębiona. Przestałam się uśmiechać, chyba przez to, że mój mąż jest strasznym pesymistą, jakby nie było dobrze on i tak stwierdzi, że jest źle. Miałam powoli dość jego wiecznego niezadowolenia, ciągłego braku humoru. Zauważyłam, że jestem naprawdę sobą jak go nie ma. Wygłupiałam się z dzieciakami, żartowaliśmy, śpiewaliśmy itp. Przy nim nie potrafiłam taka być. Gdy widział, że mam dobry humor od razu potrafił go zgasić tekstem typu: chodź do łóżka. Wykorzystywał każdą moją wolną chwilę, żeby konsumować nasze małżeństwo. Nie uznawał czegoś takiego jak bezinteresowne przytulenie mnie, bez żadnych podtekstów seksualnych. Twierdził: jesteś moją żoną i mi się należy (oczywiście ze śmiechem na ustach, że niby to w formie żartu). A ja coraz bardziej brałam to wszystko do siebie i coraz częściej odmawiałam, podając tysiące wymówek, odsuwałam się od niego. Wtedy jego duma była urażona, że ja go nie cenię, nie liczę się z jego potrzebami, że dzięki niemu tyle mam i tak mu się odpłacam. Obrażał się na mnie (chociaż oficjalnie twierdził, że tak nie jest), był oschły i nieprzyjemny. Poczułam, że traktuje mnie jak swoją własność, nie jak partnerkę z własnym zdaniem, zachowuje się jak dziecko, które jak czegoś nie dostanie to się obraża. A ja czułam i nadal czuje się winna, że nie potrafię być "dobrą żoną". To wszystko spowodowało u mnie blokadę do jakiegokolwiek zbliżenia, nie potrafię się do niego przytulić i nie potrafię mu tego wytłumaczyć dlaczego tak jest.  Mam wrażenie, że go ranię, bo go od siebie odsunęłam, na jakiekolwiek próby podejścia do mnie reaguje zdenerwowaniem. Mój mąż czuje się urażony, nie rozmawia ze mną i mnie unika czyli zachowuje się tak jak ja. Na zasadzie jak ty mnie tak ja tobie. Potrafi tylko powiedzieć: może ty masz coś z głową, jak można nie potrzebować seksu! Jak do niego dotrzeć, że nie robię mu na złość swoim zachowaniem, że jego sposób postępowania ze mną spowodował u mnie taki uraz, którego nie potrafię ani wytłumaczyć ani przezwyciężyć?