Miłość do tej trzeciej... Co czujecie bądź czuliście do Kochanki?

no taa,jest problem zamiast się rozwieść i wówczas korzystać z życia ..to nie,wygodniej "przewijać" było.

a to chyba stricte pytanie do panów
Ale gdybyś zechciał odrobinę czasu poświęcić lekturze forum...to dowiesz się bezpośrednio od "przewijanych" co same myślą na swój temat oraz na sam fakt bycia kochanką
Polecam !

Ciekawe,w jaki sposób źona utrudnia ci rozwod.
Powiedz jej ze ja zdradzasz a być moźe zostaniesz rozwodnikim szybciej niź myślisz.
Zdrada jest podstawą do rozwodu,nawet koscielnego.
Ale wciskasz kity ,człowieku!!!

ja do trzeciej odczuwałam przede wszystkim zdumienie... że jednak są takie głupie baby, które przyjmują byle co, ochłapy, trochę seksu dla rozrywki (to jedna kategoria kochanek - taka była kochanka mojego męża. on nic jej nie obiecywał, ona nic nie chciała, nie miała (jak sama deklarowała) nic wspólnego z moim życiem, chciała niezobowiązująco pociupciać....)
) inne to takie, które wierzą w szczerą miłość beznadziejnych, tchórzliwych facecików, którzy w imię tej wielkiej nieskończonej miłości nadają sobie nicki smutny człowiek i rozpaczają nad straconą romantyczną miłością, jedząc obiadek ugotowany przez żonę i cierpiąc, tak strasznie cierpiąc w nieudanych związkach..
Biedaku!!!! nazwij się Werterem!
jakiż ten świat, twoja zona, ja... jesteśmy okrutni, że nie dajemy ci być z ukochaną!
jakież masz prawo do smutku.....oj oj oj. rozpaczam wraz z tobą.....

Wiesz co? wiesz co to miłość? to taki stan, w którym drugi człowiek staje się dla nas najważniejszy i dla jego szczęścia jesteśmy gotowi poświęcić swoje... rozumiesz? a ty zraniłes swoją ukochaną, cudowną, jedyną kochankę, bo okazałeś się fałszywym, wygodnym tchórzem, który (och biedny biedny!!!) MUSIAŁ zostać z żoną....

to nie była miłość smutny człowieku... to było gówniarstwo.

Autor wątku został storpedowany

Chyba się nawet spociłem udzielając odpowiedzi

Ale to jest tak powszednie u mężczyzn  to co tu argumentujesz
Wiecznie jakieś ale ale ale ....i żadnych konkretów ani zasad NIC -NULL !!!
Odwieczne wymagania od otoczenia od sytuacji ale żadnych konsekwencji od siebie, żadnych wymagań.
No cóż...łatwe life bo tak lepiej/wygodniej

Szkoda ,że większość panów dochodzi do jakichkolwiek wniosków (a to już i tak cud!)  ale przeważnie  wtedy gdy  już  po ptokach..niestety

Bardzo dobre, popieram i polecam przeczytac.

Uczace sie dzieci Mussuka, uczace. Jak dziecko za przeproszeniem - zdolne - to dlaczego ma sie nie uczyc? Dwa fakulteciki, trzeci w zapasie, bo jak zacznie zarabiac to tatus roku alimenciki moze cofnac. Nie ma bulwersu. Jak dzieciatko slabo w lawce szkolnej wytrzymuje - mozna do lopaty poslac juz od 16tego roku zycia. Chyba nawet w calej zgnilej Ojropie. Spokoluz.

Nie ma problemu czy dziecko meskie czy zenskie. Dziewczynka inteligentna tez obleci

P.S. Sorry za brak polskich znakow ale z Szengenowskiego lapka pisze.

co mój mąż czuł do kochanki? nie obchodzi mnie to. tu liczą się czyny. Mój mąż, gdy się dowiedziałam, zerwał z nią kontakt. ja wiem, że moja wiedza o jakiejkolwiek próbie kontaktu z nią spowodowałaby moje odejście. i nie obchodziłoby mnie to, czy ona z nim się skontaktowała, czy on z nią. z jakiego powodu.
Mój mąz wyraził wolę ratowania naszego związku. ja postanowiłam dać mu szansę.
Wiem jedno - jakiekolwiek jego rozterki, żale, niespełnione uczucia spowodowałyby moje wątpliwości - odeszłabym.
Nie potrzebuję być wygodnym ochłapem dla faceta, który jest tchórzem, wzdychającym za inną i nie mającym odwagi cywilnej, uczciwości i moralności, żeby żyć uczciwie. Nie potrzebuję kogoś, kto mnie oszukiwał, kręcił, kłamał - a teraz jest ze mną bo się poświęca... stać mnie na uczciwość i dumę. Wobec samej siebie i swoich potrzeb. nikt nie zastąpi mi mojego poczucia własnej wartości. Nie jestem świstkiem papieru o nazwie akt stanu cywilnego, żeby sobie mną brudną d.. wycierać.. Nie jestem pretekstem, wymówką ani powodem na to, aby ktoś bezkarnie rżnął panienki i szukał substytutu szczęscia - a mnie traktował jako swój łańcuch, kulę, zobowiązanie i problem.
Jeśli mój małżonek się zapomniał, popełnił błąd, wziął to, co łatwo przyszło a potem łatwo poszło - to ja moge powiedzieć (tak powiedziałam):
przeżyliśmy ze sobą wiele dobrych i cennych lat. To daje mi bazę na początek - aby zgodzić się na to, byś dostał szansę.
ale tylko wtedy, gdy ty chcesz być ze mną, naprawić swój błąd, poczekać na moje wybaczenie i dostosować się do moich warunków. jakakolwiek moja wątpliwość czy złąmanie zasad powodują, że odchodzę. Nie przezyję razem z Tobą zadnej innej takiej historii.
jesli jesteś gotów na to, aby wziąc odpowiedzialność za mój ból, cierpienie i żal i jesteś gotów towarzyszyć mi w moich uczuciach... to możemy SPRÓBOWAĆ...
tylko spróbować
powiedziałam  - nie zdecyduje od razu - bo nie wiem, czy dalsze życie razem jest możliwe, czy niemożliwe... ale dam nam szansę.
przeżywałam tysiące rozterek, nie raz żałowałam swojej decyzji. nie raz myślałam, że gdybym odeszła byłoby mi łatwiej.
dzisiaj jestem w związku z facetem po przejściach i jestem kobieta po przejściach. dzisiaj juz wiem i rozumiem, że niczym nigdy mój mąż nie zrekompensuje mi krzywdy, którą mi wyrządził. dzisiaj wiem, że nie zapomnę o tym. Dzisiaj też wiem, że pozostawiam tę przeszłość za sobą i uczę się budować coś nowego.
oczywiście, że jestem ostrożniejsza, mniej ufna. oczywiście, że gdyby pojawiła się sytuacja wątpliwa dla mnie - nie próbowałabym znowu ratować tego związku.
Dzisiaj wiem, że zapłaciłam bardzo wysoką cenę za właśnie taki wybór, który podjęłam. ale wiem też, że każdy inny wybór kosztowałby mnie równie wiele.
Dzisiaj wiem, że to, że mój mąż towarzyszył mi w cierpieniu pokazało mu, ile to dla mnie znaczyło.
tylko na tym moge budować zaufanie, że nie jest takim durniem, żeby zrobić to znowu..
a jesli jednak jest - to uwierz - naprawdę nie będzie czego żałować.
tak czy siak - ja dzisiaj wychodze z tego pogodzona sama ze sobą. silna i niezalezna. także uczuciowo.

i dla mnie dyskusja na temat uczuć do kochanki jest śmieszna... no bo co czułeś do mniej, smutny człowieku? wziąłeś ją sobie jak towar ze sklepu i w sposób konsumencki służyła do zaspokajania twoich potrzeb (także uczuciowych), których nie umiałeś zaspokajać we własnym zakresie. dałeś jest substytut relacji, zabierając czas, energię i wszystko, co chciałą ci dać.
no to co do niej czułeś??
jesli miłośc to dawanie i branie to co ty jej dałeś? parę orgazmów, ukradkowych spotkań, możliwość wygadania się i ułudę, że ktoś ją rozumie?/
a rozumiałeś? a na pewno byłeś tym, co dla niej najlepsze?gdybyś rozumiał, to być nie brał. bo bys rozumiał, że to, co ci daje jest bezinteresowne i szczere - a za to trzeba ZAPŁACIĆ...
a ty się wycofałeś, tłumacząc się, że żyjemy w świecie zdominowanych przez wredne matki polki, które zabierają ojcom dzieciaka...
a propos- jakie relacje z żoną zbudowałeś, że ten TOWAR, jakim było wasze dziecko, był kartą przetargową??
dla DOBRa twojego dziecka - kłamałeś, oszukiwałeś, raniłeś, wykorzystywałeś... widzisz w tym dobro?
ja nie widzę. żadnego.
poświęcenie? jakie? dla kogo?

próbuję ci powiedzieć, że naprawdę, jestem o tym święcie przekonana -NIE MA NA ŚWIECIE KOBIETY, DLA KTÓREJ JAKĄkoLWIEK WARTOŚC PRZEDSTAWIA WSPÓLNE ZYCIE Z FACETEM, KTÓRY JEJ NIE KOCHA, NIE SZANUJE, JEST NIEUCZCIWY, KŁAMIE, OSZUKUJE, ŁUDZI, KRĘCI....
jesli nawet twoja zona czuła się tak słaba, że wierzyła, że jesteś dla niej - nie kochając jej - coś wart - to to tylko jej słabośc i bezradność. a to wymaga terapeuty i wsparcia.

bo naprawdę, uwierz- nie dałeś jej nic dobrego i nic dobrego dla niej nie zrobiłeś. i ona NIE ZASŁUŻYŁA na to, żebyś sie dla niej poswięcał. bo to poświęcenie - to największe bestialstwo jakie mozna uczynić drugiemu człowiekowi. kłamanie o uczuciach, seks bez miłości, wspólne zycie... brrrrr

dlatego ja mam pewność, że nie chcę, nie potrzebuję i nie życze sobie od mojego męża żadnych ochłapów z jego pańskiego stołu, żadnych skrawków uwagi i żadnego dzielenia uczuć na powinności i wzloty... nie potrzebuję.
więc on wie - że albo jest ze mną i CHCe być ze mną.. albo nie..
i tyle

po co tu filozofować.

To w końcu postawa kochanki miała wpływ na twoje zachowanie czy nie? Bo przeczysz sobie w tym zdaniu? "Gdyby na początku postawiła granicę"... A dałeś jej sznase na postawienie tej granicy, czy karmiłeś ją bajkami albo po prostu zwyczajnie okłamałeś? Wiele (a nawet większość mam wrażenie) kobiet postawiła by tę granicę  bez wahania, gdyby tylko znała prawdę.
No ale jak znam życie, to w takich wypadkach winni są wszyscy tylko nie ja i takich smutnych człowieków na pęczki niestety

Witam, smutny_czlowieku.
Mam podobna sytuacje, zone kochalem, milosia jakby ''zwyczajna'' czulem do niej '' cos'' rowniez spotykalem rozne kobiety zaraz przed i po slubie, przyszly, poszly, az w koncu spotkalem ta jedyna, wiem ze to moja jedyna, prawdziwa milosc, a ja tak latwo pozwalam jej odejsc.... robie to z rozsadku, bo dziecko, ale jak mam dawac radosc dziecku, komukolwiek, jak mam cieszyc sie zyciem gdy jej nie bedzie? Zoatalem z zona z rozsadku, ale wiem, ze to tylko czas, nie wiem kiedy ale i tak nie bede z nia, nie chce byc, teraz jestem przy niej tylko dla dziecka, nie jestem szczesliwy, wiedza, ze moja polowka chodzi sobie zraniona po swiecie. Jesli masz tylko jakies szanse, to sprobuj dogonic swa milosc, bedziesz zalowal i cale zycie czul pustke bez tej jedynej,milosc do dziecka jest zupelnie inna niz milosc do kobiety. Jesli nie chcesz byc tak naprawde ''sam'' w zwiazku i byc szczesliwy to gon ja jesli masz sile.Jesli to prawdziwa milosc, to napewno jest w stanie wiele wybaczyc.  Jak mozesz to odezwij sie do mnie na e-mail postaram Ci sie jakos pomoc jak opiszesz mi dokladniej sytuacje. Sam to przechodzilem i wiem co jest nalepsze w takich przypadkach. Pozdrawiam

w takim przypadkach najlepsza jest uczciwość, a nie poświęcenie. próbowałam to wpisać wcześniej, ale mój post pozostał niezauwazony...
nie wierzę w to, że jest na świecie jakakolwiek kobieta, która zgodziłaby się na takie poświęcenie i takie ochłapy. Która zgodziłaby się na to, aby po paru latach jakiś jełop napisał... że ją kochał jako żonę miłością "zwyczajną" i czuł do niej "coś" ...tu nie chodzi o dumę, o jakieś poczucie własnej wartości. chodzi o zwykłą, zwyczajną ludzką GODNOŚĆ i szacunek do drugiego człowieka....i ile warty jest człowiek, z którym spędziłaś ileś lat, która stał się częscią mojego życia, który - z perpektywy zmiany OCENIA to, co nas łączyło w perpektywie niewiadomo czego??
ile wart jest człowiek, który traktuje mnie jak rzecz i się POŚWIĘCA.... męczy, cierpi, jest nieszczęsliwy, rozżalony, samotny ..... BO JEST ZE MNĄ??
naprawdę biedni, zrozpaczeni ludziczkowie, którzy spotkaliście swoje jedyne prawdziwe miłości ZA PÓŹNO........ naprawde uważacie, że macie swoim żonom, mężom COKOLWIEK wartościowego do zaoferowania??
na jakiej podstawie uważacie, że macie COKOLWIEK, co dla tej drugiej strony stanowi jakąkolwiek wartość?
czy to tak trudno zrozumieć, że NIKT nie potrzebuje tego poświęcenia??
i dlaczego się poświęcacie??

i jeśli kobieta zgadza się zyć z oszustem i kłamcą, który się "poswięca" - to słowo przyprawia mnie o palpitację... to najczęsniej zgadza się z nim być, lub walczy o to dlatego, ponieważ:
1. się boi zmian, samotności, nie wierzy w siebie
2. jest uzalezniona od swojego dotychczasowego partnera
3. jest materialnie nieprzygotowana na samotność

Żadna z tych ewentualności nie wynika z tego, że drugi człowiek, z którym zyła dotychczas - jest dla niej wartością....

pytanie drugie brzmi - DLACZEGO wy się poświęcacie??

kto tego potrzebuje?
PO PIERWSZE:
pomóżcie swojej dotychczasowej, samotnej, zdradzonej, nieszczęśliwej, opuszczonej zonie podnieść się z traumy i krzywdy, którą jej uczyniliście - zapłaćcie za terapeutę, pomóżcie psychicznie stanąć na nogi.. nie wytykajcie jej, że krzywo siedziała na krześle i zostawiała okruszki na blacie i to jej wina, że wyście się nie realizowali w związku.... to punkt pierwszy

PO DRUGIE
zadbajcie o wasze DZIECI - ZASTANÓWCIE SIĘ, ILE WASZ ROZWÓD DLA NICH ZNACZY, POMÓŻCIE IM PRZEJŚĆ PRZEZ TRAUMĘ, BĄDŹCIE GOTOWI NA PRZYJĘCIE ICH ZŁOŚCI, ŻALU, SMUTKU, BĄDŹCIE PRZY NICH, NIE GRAJCIE DZIECIAKAMI PRZECIWKO SOBIE - A JAK MACIE Z TYM PROBLEMY SKORZYSTAJCIE Z MEDIACJI I DAJCIE SOBIE POMÓC

po trzecie
- Weźcie odpowiedzialność za zmianę sytuacji materialnej rodziny. BĄDŻCIE UCZCIWI.. to nie znaczy, że musicie się targać po sądach, robić zdjęcia, żeby udowodnić winę bądź brak winy któres ze stron... to znaczy, żeby stać was było na spojrzenie drugiej osobie w oczy i powiedzenie - zobowiązuję się wspierac ciebie i dzieci do czasu.... albo będe przekazywqał wam miesięcznie tyle i tyle plus płacił za leczenie dzieci, do czasu aż twój dochód osiągnię poziom.... mozna spisac umowę i się dogadać...

\i wtedy - DUPĘ W TROKI I JAZDA W NOWE ZYCIE!!!
jestem przekonana, że nikt was nie będzie zatrzymywa ł i możecie się realizowac, anie poświęcać!
naprawdę DA SIĘ!

no spójrzcie na to obioektywnie - CO JEST WART PARTNER ZYCIOWY, ktory wzdycha do nie spełnionej miłości a nas traktuje jak... KUPĘ??? (znaczy się nikt tego nie lubi, nikt by nie chciał, a jednak  codziennie przykry śmierdzący obowiązek nas czeka.. nieunikniony..)

W pewnym sensie macie racje End_Aluzja i Mila,ale strasznie duzo zlosci i jadu w waszych wypowiedziach choc czytajac niektore posty samo sie cisnie.Nie jestesmy tu po to aby oceniac nasza miara mimo ze nikt nam tego nie zabroni.Nie popieram romansow ludzi ktorzy maja rodziny ale tez trudno nie zrozumiec kogos  kto jest w takim zwiazku nieszczesliwy a ma poczucie obowiazku wynikajacego z zalozenia rodziny.Niestety sa pomylki zyciowe,nieudane malzenstwa a kazdy z nas szuka szczescia,niektorzy musza zburzyc aby byc szczesliwymi tak sie ulozylo ich zycie.Sama przeszlam bardzo nieudane malzenstwo,mimo ze meza poznalam majac 16 lat a nieudane okazalo sie kiedy przyszly na swiat dzieci.Ryzyk fizyk jak mowia nigdy nie wiadomo jak sie w zyciu ulozy.
Jestesmy tu po to aby dodac otuchy nieszczesliwym,dac rade,zrozumiec nawet jesli ktos w naszym mniemaniu postepuje nieetycznie to tez ma prawo byc wysluchany czy zrozumiany.Mozna nawet komus takiemu powiedziec co sie o tym msli ale po co ta zlosc.Oceniajmy srogo prawdziwych s.........bo o takich tez tu pisano a nie tych ktorym sie w zyciu nie fartnelo.

ale ja nie mam w sobie złości na ludzkie błędy, pomyłki, problemy. wkurza mnie tylko OCENIANIE. z jednej strony słyszę - nie atakuj, nie oceniaj, każdy ma prawo do błędu. a potem dostaję od takiej osoby, której prawo do błędu daję, że swoją zonę "pokochał miłością zwyczajną". kurcze, to są miłości zwyczajne i niezwyczajne? czyli oni mają prawo, przez pryzmat swoich subiuektywnych i nagłych uczuć oceniać i podsumowywać relacje swoich partnerów życiowych?
to mnie złości.
kochałeś, przestałeś, pokochałeś kogoś innego
w czasie naszej dorosłości się zmieniamy i naturalne jest, że nasze emocje nigdy nie są takie same.
Ale po co szmacić to, co się miało, w imię tego nowego? to, co za nami, to to, co o nas świadczy.. to, co przed nami - to na razie tylko nadzieje. więc nie degradujmy naszych związków, przeszłości, relacji. Doceńmy to co mamy, mieliśmy i otwarcie i odważnie przyjmijmy to co nowe.

dla mnie słowem kluczem jest KONSEKWENCJA.
przecież nikt nie wpadł po uszy i nie zakochał się od pierwszego spojrzenia w kawiarni!, potem był drugi krok, potem trzeci, potem czwarty.
i nie chodzi mi o to, żebyśmy zamykali oczy, jak widzimy kogoś atrakcyjnego, ciekawego...
chodzi o to, żebyśmy z GODNOŚCIĄ i szacunkiem do samych siebie akceptowali to, co nam zycie przyniosło. a jak przyniosło nam nowe wielkie uczucie, które staje się dla nas wartością, to nie bądźmy tchórzami, i nie rzucajmy w kogoś, kto dla nas jest przeszłością... , dla kogo może jesteśmy taką wielką miłością ochłapami "poświęcenia"
o to mi chodzi.
szacunek do siebie, godność każdego człowieka, z którym sie stykam. Nie tylko prawo do podejmowania decyzji i wyborów, ale tez obowiązek ponoszenia konsekwencji naszych decyzji i wyborów.
To jest człowieczeństwo. dla mnie.

nie wierzę, że są takie sytuacje, w których to poświęcenie jest warte więcej niż uczciwość, szczerość, szacunek dla drugiego człowieka. pewnie są, ale takie jak: moja zona właśnie umiera na raka i muszę przy niej być. a każda inna?
mój mąż zdradzał mnie, kiedy ja przeżywałam żałobę po stracie dziecka. zdradzał, bo się bawił. może to była odskocznia, nieważne. w każdym razie potem zdecydował, że będzie ze mną. ja na decyzję, że będę z nim, potrzebowałam jakis dwóch lat- czasu na to, aby przepracować swój związek, swoje potrzeby, poradzić sobie z emocjami i ustalić własne cele.
wiesz co uważam?
gdyby to nie było lekkie, łatwe i przyjemne. a było dla niego miłością życia.. dodatkowo bolałoby mnie i upokarzało to, że postanowił się poświęcić dla mnie.... bo kim ja jestem? ciężarem jakimś? znalezionym zdychającym bezdomnym psem?
daję każdemu prawo do błędu. mój mąż popełnił bląd. postanowił go naprawić. wiem, że rózne rzeczy się zdarzają. czasami to nie są błędy a po proostu uczucia spełnienie, potrzeby. Niech będzie. nie uważam, że każdy facet, kobioeta, którzy odchodza od swojego małżonka popełniają błędy. bo komu oceniać co jest błędem a co słuszną decyzją?

błędem zwykle jest to, co robimy, gdy spotykamy tę nową miłość, fascynację. i o tym tez autorzy tego wątku piszą. że oszukiwali, kłamali, a na końcu stchórzyli... błędem jest to, że brakuje nam odwagi, wiary w siebie i innych. także wiary w naszego dotychczasowego małżonka.
ja wiem, że nie chcę bylejakości i ochłapów. wiem, że jeśli mój mąż jest ze mną niespełniony, nieszczęśliwy, to sa dwie opcje:
albo wynika to z mojego egozimu, braku uwagi, egocentryzmu - wtedy możemy rozmawiać i ja mogę próbować coś z tym zrobić
albo wynika to z tego, że kompletnie do siebie nie pasujemy i się rozmijamy - a wtedy daję mu prawo do odejścia i szukania spełnienia - bo każdy ma do tego prawo
nie zawsze udaje nam się budowac związki, żyć w spełnieniu. nie zawsze wybieramy dobrze, a czasami jest po proostu jak, że w trakcie długiego życia obok siebie nagle stajemy się dla siebie obcy.
tak po proostu jest.
tylko bądźmy uczciwi...

i właśnie tak jest i o to mi chodzi...

Coś "umarł" ten wątek, może smutny "łata" swoje nieudane życie, bo z kochanką też mu nie wyszło. Żal mi facetów, którzy nie wiedzą czego chcą od życia...

Bet ja też dziękuję kochance męża za swoją wolność:)

Pozdrawiam

Albo mial chwile slabosci ale stwierdzil ze cieple kapcie wygodniejsze.
Juz to tutaj napisalam albo sie facet rozwodzi albo nie i nie ma co sie ludzic.Z drugiej strony ja nigdy romansu nie mialam wiec tez nie do konca to rozumiem.Ale coraz bardziej przekonuje sie do waszych opini.

A umarl bo autor zaczal i sie zmyl,nic nie wyjasniajac i nic nie dodajac.

Tylko dziwię się tej żonie, że chciała takiego drania, zważając na fakt, że owy smutny facio miał nie jedną kochankę.
Dobrze, że świat się zmienia i nasza kobiet sytuacja ekonomiczna-społeczna:) Co raz więcej kobiet decyduje się na rozwody a ostatnie dane mówią, że 3/4 kobiet składa pozwy o rozwód ( w tym ja:)