nie wiem gdzie odejsc...

Ufff cięzko się czyta takie historie.Jednak musze Ci pogratulowac odwagi i tej walki o siebie!
TAKA jesli naprawde nie masz żadnej pomocy od rodziny,znajomych a jednak zdecydowalas się odejść od męża,to może poszukaj pomocy przez Ośrodek Pomocy Rodzinie w swojej miejscowości.Może Dom Samotnej Matki nie bylby złym pomyslem.Moglabyś tam spędzić pare ładnych miesięcy dopóki nie znalazła byś pracy.nic innego nie przychodzi mi do glowy.a może jakas starsza osoba potrzebuje pomocy i wynajmie mieszkanie za opiekę.Poszukaj w ogloszeniach.Zdarzają się takie samotne osoby.
Mozliwe że twoj mąz przejrzy na oczy gdy zobaczy że nie chcesz juz tak dlużej zyć i się zmieni.w każdym razie zycze Ci powodzenia i rozwiązania problemu.

a rodzenstwo? tak mam 2 siostry-zero kontaktu od poczatku, i brata ktory mieszka z rodzicami teraz juz z ciezarna zona (rodzice chcieli zostawic jedno dziecko do pomocy , ach czemu ja nie zostalam po co sie tak spieszylam? ....) jeszcze mimo to mam fajna tesciowa z ktora tez rozmawialam i ona tez probowala dotrzec do mojego meza, ale widac on nie tylko mnie nie traktuje powazanie, tylko  ona(zagozala chrzescijanka) nie chce nawet slyszec o rozwodzie, na dobre i na zle i koniec, w koncu ona jakos wytrzymala z tesciem ktorego moj maz jest lustrzanym odbiciem....

Coś nie tak jest zarówno  Tobą jak i z nim.

Nie tędy prowadziła droga do poprawiania relacji w małżeństwie.

wiem, że Twoja sytuacja wydaje sie patowa, ale uwierz mi jest mnóstwo kobiet, które mają nie jedno ale dwa i nawet więcej dzieci i utrzymują się z jednej wypłaty. Wiem, że się boisz, ale jak to mówią strach ma wielkie oczy, a zapewniam Cie ze dzieci będą wolały życ biedniej a w spokoju niż mieć wszystkie rzeczy materialne a być pośrodku jakiegoś piekła. Jeśli się nie postawisz pokażesz dziecku, "jak mężczyzna może" traktować kobietę, bo nie robiąc nic dajesz mu na to przyzwolenie. Życzę z całego serca powodzenia, nie daj sie pomiatać !

jak juz wczesniej pisalam probowalam innymi sposobami, rozmowa...prosbami...skakalam kolo niego jak kolo jajka ale to zamiast polepszyc pogorszylo...jak grochem o sciane...dlatego poddajac sie zaczela sie juz ze mnie wylewac tylko zlosc

wiesz ja dobrze to rozumiem jak jeden pracuje to drugi sie domem zajmuje, tylko za to ze on pracuje to ja mu mam sluzyc za dach nad glowa i jedzenie?? a gdzie szacunek za to co robie? nie ma! bo mi za to nie placa! jakby to szanowal albo w jakis wolny dzien czasmi wyreczyl, kupil czasami badyla a wieczorem przytulil i spedzil ze mna czas, pochwalil za dobry obiad...to nic nie kosztuje nawet wysilku... to naprawde nie mialabym na co narzekac. poszlam nawet do pracy dwa miesiace pracowalam(tyle tesciowa z mala wytrzymala) i co po osmiu godzinach zapieprzania przychodzilam do domu i druga robota jazda bo nawet palcem nie kiwnal...

A może tak, poszukaj pracy - nie musi być to od razu taka, byś zarabiała na utrzymanie całej rodziny. Ważne że praca, wtedy podzielisz obowiązki domowe i status Ciebie jako człona rodziny wróci do właściwego poziomu. Twoja praca, Twoje obowiązki, Twoje pieniądze - Twój czas, który będziesz musiała poświęcić pracy - będzie musiał się też zacząć liczyć. Wtedy i on będzie musiał zrobić coś koło siebie, bo niestety kuchta i sprzątaczka będzie miała już mniej na to czasu. Lepiej żebyś teraz powolutku wracała do żywych - próbując to co masz poukładać, niż kiedyś, za rok , czy za dwa zaczynać - jeśli sie rozpadnie - od zera (czytaj praca). Musisz juz teraz sobie wyrabiać pozycje - jeżeli zależy CI na szczęściu dziecka. Ono i tak za jakiś czas pójdzie do szkoły - wtedy nie będzie potrzeby siedzenia w domu - a dla czego nie zacząć myśleć już teraz o tym? Jeśli mąz będzie to kalkulował - zawsze możesz powiedzieć, że chcesz zapracować na waciki dla siebie.
W zasadzie napisałem to co yoghurt007 i Dor57, ale i tak wrzucę.

Ma męża, który dobrze zarabia i stać go na utrzymanie domu, siebie, jej i dziecka, a oczekuje, że w zamian ona zajmie się domem skoro i tak nie pracuje. Doprawdy powodów do cierpień bez liku. Przecież jak on może oczekiwać tego od niej? Jak chce być sobą to niech sobą będzie. Ale dlaczego kosztem męża? On ma pracować, zarabiać, dawać jej pieniądze i jeszcze wykonywać część obowiązków domowych, aby ona "mogła być sobą" ? No bez jaj drogie Panie - znajcie umiar. To, że jej się nudzi w domu i gdzieś pomiędzy praniem, a pieluchami zatraciła swoje priorytety i kobiecą erotyczność to próbuje zwalić to na męża teraz, bo....wcześniej było inaczej. Pewnie, że było inaczej, bo i sytuacja była całkowicie inna. Wolny czas mieli tylko dla siebie, każde miało zajęcie, odpowiedzialność (w tym finansowa) za drugą osobę prawie nie istniała. Teraz trzeba się dostosować, bo parę rzeczy się zmieniło. Pora po prostu do tego dojrzeć, że jeśli jedna osoba zarabia i utrzymuje całą rodzinę (i ponosi cały ciężar tej odpowiedzialności), to druga - skoro nie pracuje - zajmuje się domem. To działa w obie strony - niezależnie od płci.

Dunkis dobrze pisze - taka1985 - znajdź sobie pracę. Jakąkolwiek. Jeśli się nic nie zmieni, to wtedy dopiero zacznij marudzić jaki to on zły i niedobry, bo na dobrą sprawę nie masz ku temu zbyt dużych argumentów.

Tylko tyle zrozumiałaś z mojej wypowiedzi - pieniądze ? Ale czy to ja pisałem:

. Ciekawy i dający do myślenia jest ostatni fragment: Gdzie szacunek? Nie ma! Bo mi za to nie płacą! Sugeruje to, że autorka wątku rozumie szacunek głównie (choć nie jedynie) przez pryzmat pieniędzy. Pracowała - zarabiała - czuła się szanowana i doceniana. Nie pracuje - nie zarabia - czuje się pominięta i nieważna. Podejrzewam, że nawet jak jej mąż czasem ją pochwali, to puści to mimo uszu. Kwiatków na dzień kobiet czy walentynki też pewnie nie dostała. Ani prezentu z takiej (lub innej) okazji?

Czy, któraś z Was mówi 'dziękuję' za to, że facet chodzi do pracy? Albo za to, że za Was płaci? No nie wydaje mi się. Przecież to normalne, właściwe i oczekiwane. Tak też i my zostaliśmy wychowani - jeśli utrzymujemy rodzinę, to kobieta pierze, sprząta i gotuje. I jest to nagroda i forma docenienia za ponoszą odpowiedzialność i zarobione pieniądze. Można - w ramach przekory - śmiało zapytać gdzie jest jej szacunek do męża?

Pisałem też o odpowiedzialności i podziale obowiązków, prawda? Mówiłem też, że autorka pogubiła się w swoich priorytetach i kobiecej seksualności, czym stała się mniej atrakcyjna dla męża. W dodatku nie przewartościowała swoich celów pomimo ogromnej zmiany sytuacji. To normalne, że dziecko wiele zmienia w relacji dwojga ludzi. A ona by chciała, aby wszystko było jak dawniej. Chciałaby, aby mąż wykonywał część obowiązków domowych jak dawniej, bo ona nie chce być 'kurą domową' czym moim zdaniem obraża masę wartościowych kobiet, które poświęciły się rodzinie i macierzyństwu w tradycyjnym modelu rodziny. Oczekuje od męża, że będzie łożył na nią i na dziecko, będzie wykonywał obowiązki domowe, będzie jej dawał pieniądze na jej potrzeby oraz że będzie ją adorował i zapewniał rozrywkę. Czy tylko mi się wydaje, że to odrobinę egoistyczne? Przecież słowem się nie zająknęła, że chciałaby pracować jak dawniej. Nie zauważyłem jakoś. Źle patrzyłem? Praca przez dwa miesiące to przecież nie miała na celu poprawienia własnej wartości, ale jedynie udowodnienie winy męża. W tak krótkim czasie on nawet nie zdążył się przecież przystosować do nowej sytuacji. Tym bardziej, że kilka lat przyzwyczajenia robi swoje. Poza tym co to za wymówka, że nie ma z kim dziecka zostawić? Dziecko ma ile - 3 lata? Są żłobki, są przedszkola, są opiekunki. Przecież jej mąż nieźle zarabia, a doszłaby druga pensja, która nawet jeśli byłaby niska, to przecież pozwoliłaby na taki układ (tym bardziej jeśli owa teściowa zaopiekowała się dzieckiem ten raz czy dwa w tygodniu).

Tak samo jak dla pracujących mężów normalne jest to, że skoro żona siedzi w domu nic nie robi (?) to za co ma dziękować, za to, że wychowuje dzieci, że posprzątała i ugotowała, to tak samo naturalne, jak to, że ja pracuję....i koło się zamyka.
Problem w tym, że zarówno jedno i drugie uważa, że jej/jego wkład w dom ma większe znaczenie i każde z nich rości sobie prawo do "większego" szacunku.

jest to nagroda i forma docenienia za ponoszą odpowiedzialność i zarobione pieniądze - tym zadaniem pokazujesz, że jedynie osoba pracującą i zarabiająca pieniądze ponosi większą odpowiedzialność i zasługuje na nagrodę. Naprawdę uważasz, ze wychowanie dzieci, prowadzenie domu nie wiąże się z odpowiedzialnością?

Który  mężczyzna na włane życzenie zostaje w domu z dzieckiem, pozwalając żonie pracować? Przysięgam, że nie słyszałam o żadnym takim przypadku.  To chyba o czymś świadczy... Wstawanie codziennie rano ze świadomością, że te same czynności na nas czekają jest najgorszą rzeczą na świecie dla kobiety, która realizowała się zawodowo. Pranie, sprzątanie, gotowanie, pieluchy, znowu gotowanie. I do tego mąż nawet dobrego słowa nie powie, bo przecież to on zarabia!!! Kobieta potrzebuje by jej mężczyzna ją doceniał, chce widzieć, że ma wsparcie i że może na niego liczyć w każdej sytuacji, nie zależnie od tego, czym się zajmuje.
Druga sprawa, że mężczyzna też potrzebuje w domu zadbanej kobiety a nie żony w powyciąganym dresie, z którą można pogadać tylko o konsystencji dzisiejszej kupki dziecka. To, że się zmienił też nie wzięło się znikąd...

ktos tu widzi tylko problem taki ja nie pracuje on tak , ja musze byc kura bo podzial obowiazkow musi byc tak! zgadzam sie ! podzial musi byc! ale czy to powod zeby mnie nie traktowac powaznie ponizac. bo ja nie zarabiam?? nie doceniac bo nie zarabiam?? ja nie narzekam ze musze w domu robic ktos musi, ale gdzie szacunek gdzie relacje nie wspominajac o seksie ...nie utracilam ani troche erotyzmu bynajmniej nie ja!

Nawet nie chce mi się tego komentować....

A poniża cie w jaki sposób? Że w złości zabrał ci kosmetyki? Każdy w złości reaguje przesadnie i nie jest to przemyślane działanie. A że podkreśla, że to on na to zarobił? Wcale się nie dziwię, skoro świadomie i celowo stałaś się dla niego jędzą i świadomie sobie go obrzydziłaś.... Skoro na początku było tak, że chętnie dzielił się z tobą obowiązkami i współpracował z tobą, to szczerze wątpię, aby on był źródłem problemu. Według mnie przyczyną jest to, że czujesz się bezwartościowa i niedoceniania, bo nie pracujesz i nie zarabiasz . Musiały w związku z tym lecieć jakieś fochy do twojego męża (albo nadinterpretacje jego słów), który w reakcji obronnej przyjął taką, a nie inną rolę. Potem problem tylko się nawarstwiał....

Nawet nie chce mi się tego komentować....

Zbyt wielu takich problemów nie chce ci się komentować.......czy przypadkiem właśnie one nie stały się przyczyną twojego tak ostrego i nie racjonalnego stosunku do kobiety-żony i kobiety matki?
Wiele można zrozumieć i wiele powinno się wzajemnie wytłumaczyć,ale powrót do Średniowiecza w erze komputerów.....:)

Daj spokój człowieku- pierniczysz bez sensu, bo  nie umiesz czytać ze zrozumieniem, patrzysz przez pryzmat jakiegoś wykorzystanego-pokrzywdzonego faceta albo coś w tym stylu
Nie starasz się nawet rozumieć tego co czytasz. Ta dziewczyna nie pisze o jakiś pretensjach do męża, za to że musi siedzieć w domu z dzieckiem i prowadzić gospodarstwo domowe, że wszystko co łączy się z domem jest na jej w głowie. Ona akceptuje ten podział obowiązków- on praca, ona dom.
Jej problemem jest facet, który jej nie szanuje, skąpi kasy i uczuć, oraz poniża tylko dlatego, że ona nie pracuje zawodowo.   A to, że ona wykonuje masę obowiązków domowych i opiekuje się dzieckiem 24godz na dobę- nie ma znaczenia.
Facet w zasadzie ograniczył jej rolę w małżeństwie do jakiejś posługaczki. Nie ma tu równości i sprawiedliwości. Miłości też już nie.
Ale tak niestety bywa bardzo często... w moim otoczeniu przynajmniej 5 koleżanek znalazło się w takiej samej żałosnej sytuacji, bo facetom przestało się podobać utrzymywanie żony. Z biegiem czasu taka żona jawi się mężowi jako ktoś bezużyteczny, nie zasługujący na szacunek truteń.
Na szczęście znam też kilku facetów, którzy nie są tacy słabi i szanują poświęcenie żony, jako opiekuna ogniska domowego.

yoghurt007  zastanawiam się co "widzisz" jak czytasz ten tekst?
Dla mnie wszystko jest jasne, klarowne i bez żadnych podtekstów.
Ty widzisz i rozumiesz zupełnie co innego. Jakieś drugie dno, którego tu nie ma.
Ale w zasadzie się nie dziwie.. w dzisiejszych czasach przytłaczająca liczba ludzi ma problemy z interpretacją tego co czytają.

a jędzą to ona postanowiła być dla męża na samym końcu, nie na początku więc nie od tego się zaczęło...

a wystarczyło czytać za młodu więcej książek

Widzisz yoghurt007 jakikolwiek związek to partnerstwo a nie transakcja wiązana. Uczepiłeś się tej kasy jak za przeproszeniem rzep psiego ogona.

Nie sposób się z tym nie zgodzić.

Skoro to jego pieniądze to, po co mu rodzina? Mógł sobie żyć, jako singiel i skakać z kwiatka na kwiatek.
Czy Tobie pracodawca zabiera pensje, albo premie z poprzedniego miesiąca, jeśli w obecnym się nie wykażesz? Co to za chore podejście jest?
Pamiętasz powiedzenie, "kto daje i odbiera, ten się w piekle poniewiera"?
Zauważ, że autorka oprócz tego, że jest żoną jest także matką. To stało się dokładnie, gdy na świat przyszło dziecko, ale Ona sama w ciążę nie zaszła.
Owszem zrezygnowała z pracy, ale dla mnie jest to zrozumiałe, bo kto jak nie matka zajmie się najlepiej takim małym człowiekiem?
Zarzucasz autorce, że:

Tak stała się rozrzutna, bo karmiła, przewijała i ubierała dziecko, ale to chyba dla każdego jest oczywiste, że tak będzie z chwilą nadejścia dziecka na świat. 

A czy ten Jej mąż nie ma rozumku i nie przewidział tego, że kiedyś pojawi się dziecko i ta silna, niezależna kobieta zmieni się w zwykłą matkę?
Zapewne także nie przewidział tego, że ciąża może zmienić Jej wygląd niekoniecznie w lepszą stronę i co wtedy?
Nie dość, że "kura domowa" to jeszcze "brzydka", więc wyrzuciłby Ją z dzieckiem z domu i życia?
A co jeśli by zachorowała, a choroba nie pozwoliłaby już nigdy podjąć Jej pracy też out?
Praca w domu to nie praca no, bo przecież wszystko robi się samo?
Jestem facetem, ale współczuje kobietom partnerów z takim podejściem, którym się wydaje, że ich rola kończy się z "rzuceniem" raz w miesiącu pensji na stół.
Widzisz kobiety nie zmieniają się bez powodu, (chociaż są wyjątki), ale tak samo jak my tak samo one mają prawo do szczęścia, posiadają uczucia i prawo do swoich gorszych dni.
Brak obiadu, niewyprane gatki czy coś tam jeszcze niezrobione? Widzisz w tym problem? Masz dwie ręce i nie umiesz zamówić czegoś przez telefon, albo zrobić choćby nawet kanapek?
Umiesz obsługiwać pralkę?
Może kiedyś to zrozumiesz, gdy kogoś naprawdę szczerze pokochasz to przestaną Ci takie pierdoły przeszkadzać, czego Ci oczywiście życzę.

lepiej bym tego nie ujela:-) no z niektorymi ludzmi nie da sie poprostu dyskutowac

po co ja odpisuje na twoje posty, czuje sie jakbym z moim mezem gadala, zamiast wysluchac porzadnie to wyraza opinie na tekscie wyrwanym z watku

Pomyślałam i uważam, ze to byłoby idealne...

Nie wiem czy autorka dziękuje swojemu mężowi za to, że pracuje.... ale z jej słów wynika, że również oczekuje dobrego słowa za np. smaczny obiad...

A z Twojego postu wynikało, że on pracuje więc ma większe prawa i wcale nie ma za co dziękować, bo to jej zakichany obowiązek podsuwanie jemu pod nosek obiadu...

pisalam on tak mowi od czasu do czasu jeszcze jak sie go zapytam ze kocha ale co z tego ze mowi...a zrobic drugie dziecko?? to dowod milosci? jak nawet przy tym jednym mu trudno palcem kiwnac? zebym dalej siedziala z kims kto na mnie uwagi nie zwraca ani na swoje dziecko? wiesz dzisiaj sie go zapytalam czy dlugo jeszcze bedziemy tak zyc niby razem mieszkamy a jednak osobno? wiedz co mi powiedzial?- mi tak wygodnie....

YOGHURT.....zastanawiałam się skąd u ciebie tyle "życiowej goryczy".
Ale jak się zagłębiłam w twoją historię to wiele zrozumiałam.....26 lat,utracona miłość po 6 latach,kłopoty finansowe i zdrowotne a do tego to znamienne "nie ma pracy, nie ma seksu".....
To było okrutne,ale nie możesz każdej kobiety "wkładać do jednego worka"....nie wszystkie sa takie same i zostawiają faceta samego z jego problemami.
Z takim poszukiwaniem i udowadnianiem własnej krzywdy u innych kobiet nie znajdziesz "swojego oczyszczenia"...no chyba,że twoim celem jest totalna wojna męsko-żeńska.Czy to ci pomoże?......śmiem wątpić.

piszesz juz troche madrzej, szukam pracy szukam, ale nie zgodze sie z Toba ze chec posiadania dziecka jest w tym wypadku dowodem milosci, moze on i kocha mnie i corke ale strasznie dziwnie to okazuje, wychowania dziecka nie mozna pozostawic tylko matce, bo mimo ze niektorym wydaje sie to bardzo proste(szczegolnie tym ktorzy dzieci nie maja) to wcale nie takie latwe zadanie tym bardziej ze trzeba polegac tylko na sobie, gdzie nie wyjde gdzie sie nie rusze wszedzie z mala, co nie chce zrobic tam mala kocham ja ale tez bym troche chcialam odpoczac od niej, bo nerwy robia swoje a co dopiero drugie dziecko...raz chcialam wyjsc do kolezanki bez malej to mi powiedzial ze chyba oszalam jak to bez malej?? tak jakbym mu nie jego dziecko chciala zostawic...a na osiedlu wiekszosc mysli ze samotna matka jestem....

A ja... jestem w całości ze zdaniem i uczuciami taka1985. Mój mąż nigdy nie był super wobec mnie i nigdy nie współdziałał ze mną, ale kiedyś faktycznie potrafił coś ze mną zrobić, coś sam od siebie zrobił i porozmawiał, a teraz.... jest taki sam jak mąż taka1985. Olewa mnie, nic nie robi, najlepiej by spał po pracy, pieniędzy nie daje tylko najwyżej sam zrobi jakieś zakupy. A dziecka ja nie mam z kim zostawić jeszcze przez pół roku, a niania (no dla mnie pracowanie tylko na wypłate dla niani to głupota), wole sama ją wychowywać. NO ale ... odrobina szacunku i jakieś lekkie zainteresowanie sprawami domu, mną i córką by się przydało, ale po co.. BO ON PRACUJE. I co... Tzn że ja mam w domu wszystko robić, wszystko naprawiać, być dla dziecka mamą i tatą bo on pracuje?
Znam wielu i wiem że i mój będzie taki, że jak za pół roku wróce do pracy to nic się nie zmieni w mojej sytuacji. Dalej będe musiała robić wszystko i do tego pracować, a i tak nie zaznam szacunku bo przecież jestem BABĄ i taki mój zasrany obowiązek - praca, dom, dziecko a i on. BO przecież mam być zadbana, piękna i uśmiechnięta zawsze.... FACECI a czy my wygrałyśmy tony dopalaczy na loterii i się nigdy nie męczymy, a poza tym jak tu znaleźć czas na dbanie o siebie jak tyle rzeczy w ciągu dnia trzeba zrobić a o większej ilości jeszcze pamiętać. BŁAGAM!!!! No to chyba należy się tej biednej kobiecie też czasami coś?? Czy nie?? BO wiem, że jeśli z przyczyn życiowych jakiś facet musi się sam dzieckiem zajmować to i tak znajdą się inni którzy mu w tym pomagają, wyręczą... i taki facet ma niejednokrotnie chwile na wyjście z kumplami, na piwko, na mecz .... a my kobiety?? No po co... przecież my sobie poradzimy, wytrzymamy. Jasne. Tylko jak długo? Żaden mężczyzna nie pomyśli.... może jest zmęczona, może chciałaby zrobić coś innego może dobrze byłoby się wieczorem przytulić tak poprostu bez oczekiwan.
Trzymaj sie taka1985, bo wiem co czujesz.