Witam,
potraktuję ten post jako formę "terapii" bo sama nie wiem co mam już robić. może ktoś napisze coś mądrego, co pomoże mi przetrwać kolejny dzień?...jestem 5 lat po ślubie, mam 2 cudnych dzieci...i to jedyne co dobrego spotkało mnie w życiu. Rodziców nie mam (zmarli), miałam natomiast męża który wydawało mi się, że mnie kocha, że jest mi oddany.. Czy ja go kochałam w momencie ślubu? chyba tak...ale to było tak dawno (wydaje się jakby wieki temu, za mgłą wspominam te chwile). Ale już dzień po ślubie poznałam jego prawdziwą twarz...długo by pisać, najważniejszy są dla niego jego koledzy i on sam. Ale potraktowałam to jako jednorazowy wybryk, potem jego rodzice utemperowali mu trochę nos (byli świadkami jego wybuchów agresji w stosunku do mnie)...zaczęliśmy się starać o dziecko, okazało się że jest problem i nie mogę zajść w ciążę. To chyba był znak z niebios "dziewczyno, odejdź od niego ,nie stworzycie rodziny". Ale ja wtedy tego tak nie rozumiałam, bardzo pragnęłam mieć dziecko. No i po 2 latach się udało, byliśmy (tak, razem!) szczęśliwi, pomagał mi przy dziecku itd. ale trwało to...może 3-4 tyg. Potem znów zaczęły się wyjścia do kolegów, hasła że jestem głupia i nic nie potrafię, że on musiał gotować jak ja byłam po porodzie (myślałam że robił to z dobrego serca). Nie raz usłyszałam, że jestem nienormalna, chora...wiele epitetów na swój temat. Gdy dziecko miało może pół roku jego praktycznie już nie było w domu, a jak wracał to kłóciliśmy się albo był pijany, albo naćpany...wolałam się nie odzywać. Praktycznie sama wychowywałam małą, ale pewnego dnia usłyszałam, że mam wracać do pracy bo on mnie nie będzie utrzymywał. Wróciłam, myślałam o rozwodzie...poznałam nawet pewnego faceta, ale nie żeby z nim być...już na pewno nie potrafiłabym być z żadnym facetem. Az tu nagle...okazało się że znów jestem w ciąży! Myślałam że to niemożliwe, o pierwsze dziecko staraliśmy się tak długo, myślałam że na 2-gie nie ma szans...Cieszę się, że mam drugie dziecko, ale ani podczas ciąży, ani teraz gdy jestem z obojgiem maluchów w domu, nie mam żadnego wsparcia. Kocham dzieci nad życie, powiedziałam mu że to jego gówniany obowiązek nas utrzymywać i na razie nie wrócę do pracy. Ale może wracać i układać sobie życie bez niego? Już nie rozmawiamy ze sobą wogóle, tylko kłócimy się i obrzucamy epitetami, poza tym jego nie ma całymi dniami, ale to i dobrze. Jest mi ciężko, bo ja praktycznie nie mam rodziny, zatem nikt mi nie pomaga w wychowywaniu dzieci. A ten palant jeszcze mnie straszy, że jak się z nim rozwiodę to zabierze mi dzieci bo co ja mogę? On jest z bogatej rodziny, jemu pomogą, a ja..sama jak palec. Często przytulam maluchy i w duchu obiecuję sobie że zapewnię im normalny,spokojny dom...ale czy dam rade,sama z dwójką dzieci i nędzną pracą? Ale aby zapewnić dzieciom spokój może warto spróbować?/
Podobne tematy
Warto,dla siebie samej dla dzieci...warto!
Bardzo musi ci być ciężko bez wsparcia kogoś bliskiego i bardzo to smutne gdy jedyna osoba która wydawałoby się powinna być najbliższą ...obrzuca Cie takimi wyzwiskami, to bardzo przykre 
Pamiętaj,może i nędzna praca i dwójka dzieci...ale są jeszcze alimenty które bankowo dostaniesz.Taki z niego mąż i ojciec jak z koziej doopy trąbka.
Więc nie oglądaj się na niego,walcz o swoją godność i lepsze życie dla Ciebie i dzieci.
Taki ojciec to żaden przykład dla nich.
A w teściach nie masz najmniejszego oparcia? Skoro raz utemperowali mu nosa to może teraz pomogą? Albo przynajmniej może dadzą Ci dach nad głową przez chwilę zanim nie znajdziesz czegoś swojego? Jeżeli jesteś w stanie się utrzymać i nie masz oporów przed odejściem to odejdź, po co się męczyć? On straszy, że Ci zabierze dzieci, każdy tak straszy. Nagrywaj jego epitety w Twoim kierunku to będzie dowód na znęcanie się psychiczne nad Tobą. Jesteś normalną kobietą, która w każdej chwili może podjąć pracę więc nie ma podstaw, żeby Ci te dzieci odebrał. Zawalcz o siebie i o wielkie szczęście jakim są Twoje dzieci. One nie są "tylko", one są "aż" Twoim wielkim szczęściem.