Jak pogodzieć się ze straszną chorobą bliskiej osoby..................

isia246 według mnie nie da się pogodzić ani ze śmiertelną chorobą ani ze śmiercią kogoś, kogo kochamy, co najwyżej można to przyjąć do wiadomości. Zawsze pozostaną pytania, "dlaczego" ale nikt Ci na nie nie odpowie.
Z pewnością jest ciężko i będzie jeszcze ciężej, i nie oszukuj się, bo zapewne i tak przyjdzie Ci się z tym zmierzyć. Sam straciłem ojca mając jeszcze pieluchę między nogami, ale byłem zbyt mały by zrozumieć, co się stało.
Jego brak odczułem trochę później, ale do tej pory nie pogodziłem się z Jego odejściem. Co jakiś czas pojawiają się pytania, dlaczego On, dlaczego tak, i dlaczego mnie?
Żyć trzeba jednak nadal i robić wszystko by nie zawieść pokładanych w nas nadziei.
Pewnie interesowałaś się metodą Gersona? Nie wiem na ile jest ona skuteczna, bo zdania są podzielone tylko nie wiem czy w tym stadium choroby jeszcze by coś ta metoda zdziałała.
Mamie najbardziej chyba pomożesz nie okazując litości i swojego smutku tylko okazując swoją miłość do niej. Wiem, że to trudne, ale mimo wszystko spróbuj.
Każdy musi pogodzić się z tym, że kiedyś odejdzie a na to, kiedy to się stanie często nie mamy żadnego wpływu. Wszyscy się starzejemy, chorujemy i umrzemy.
Ciężko się z tym ludziom pogodzić, że taka jest właśnie kolej rzeczy i dlatego ludzie na ogół boją się śmierci, lecz wystarczy to przyjąć do swojej wiadomości i przestać widzieć w śmierci koniec?
Wiem, że nie tego oczekiwałaś. Chcesz otuchy, pocieszenia, nadziei, ale lepiej być przygotowanym na najgorsze i się miło rozczarować niż odwrotnie.       
Z drugiej strony nie mam prawa odbierać Twojej mamie ani Tobie nadziei, i z pewnością zostanę zrównany przez innych na forum z ziemią.
Cóż ja uważam, że nawet najgorsza prawda jest lepsza od najlepszego kłamstwa.

isia246 wiem, że to trudne, lecz mama na pewno zna swój stan. Bądź przy niej tylko tyle staraj się nie okazywać przy niej smutku i swoich łez.
Wiem, że to cholernie trudne, ale Twojej mamie już nie potrzeba więcej smutków niż ma.

To nie tak. Kiedyś po prostu byłem wolontariuszem w hospicjum i przed dopuszczeniem nas do pacjentów przechodziliśmy szkolenie, na którym uczulano nas by nie okazywać tym ludziom swojego smutku i współczucia.
To miały być ich "najlepsze" dni. Tyle tylko, że zmierzyć się z cierpieniem tych ludzi wcale nie jest tak łatwo może na początku, gdy nie są jeszcze tak bliscy? to się udaje jednak później jest niestety coraz ciężej.
Nam ludziom zdrowym wydaję się, że właśnie swoją zatroskaną miną pomagamy chorym, ale skutek jest niestety odwrotny.

Rozumiem, ze jest Ci bardzo ciezko; ale najgorsze co mozesz teraz zrobic to sie zalamac. Musisz byc silna dla mamy, pomysl czy ona chcialaby abys byla smutna, abys prosto w twarz wyrazala ten smutek. Wykorzystajcie ten czas, usmiechaj sie, badz przy niej. Wiem, ze to strasznie ciezkie, trudne. Ale tak jak wspomnial kolega wczesniej- chorzy nie potrzebuja kolejnego smutku, wspolczucia. Chca zaznac tej radosci, chociaz tych promyczkow slonca. Trzeba miec nadzieje, nie mozna widziec wszystkiego w czarnych barwach. Polecam Wam modlitwę. W rodzinie mam taki przypadek. Wierze ze gdyby nie modlitwa to nie byloby juz jej na swiecie. A tak juz 5 lat jest nadal z nami. Bede o Was pamiętac. Zycze duzo zdrowia i sily, nadzei. Pozdrawiam, A.

Przy mamie bądź silna, ona dokonale zdaje sobie sprawę ze swojego stanu zdrowia, bądź jej filarem.
Myśle, że można się pogodzić ze stratą i chorobą bliskiej osoby, ale to jest długi proces, czasem trwa kilka tygodni, miesięcy. Czas leczy rany.
Mój tata umarł 2000 roku na raka, i wem jak się czujesz.

Witaj:) Moja rana po śmierci ojca jest jeszcze tak świeża,krwawiąca...Widok,jaki wciąż mam przed oczyma,to jego martwe ciało w trumnie,która sama wybrałam...Widok następny-Jego uśmiech skierowany do mnie w przededniu swojej śmierci i Jego ostatnie słowa-radosne,bo nikt z nas nie przypuszczał nawet,że staną się ostatnimi...Łzy niewypłakane,żal nie wypowiedziany,pytania o to,gdzie teraz jest Ten,któremu jeszcze kilka dni temu podawałam rękę,którego całowałam w policzek,któremu opowiadałam co słychać...Powiem Ci,że człowiek na prawdę może bardzo wiele wytrzymać-szokująco dużo!Przetrwać to,co zdaje się być nie do wytrzymania...Dziś ,po zaledwie kilku dniach od niespodziewanej śmierci mojego Ojca,spowodowanej nowotworem z przerzutami,a zdiagnozowanym dopiero na sekcji zwłok,myślę o tym tak,że wszystko było tak pisane...Tak ma być,jak jest...Śmierć jest częścią życia,właściwie z chwilą narodzin codziennie umieramy,taki los...Śmierć znaczy tyle,co koniec ziemskich męczarni i wieczny odpoczynek od tego,co bolało...Ten,który odchodzi,raz na zawsze przestaje cierpieć...Tak w myślach godzę się ze śmiercią mojego Ojca...Powtarzam sobie,że teraz jest Mu lepiej,tam gdzie jest,gdziekolwiek jest...Ostatnie dni były radosne,rozpieszczaliśmy Ojca i siebie tym,co najlepsze,karmiliśmy Go i siebie nadzieją,uśmiechem,rozmowami normalnymi,a łzy leciały nam z oczu dopiero wtedy,kiedy On tego nie widział...Wmawiaj sobie,że człowiek jest twardy i że nie cierpisz w sobie tej słabości,która Cię przytłacza,bo wierz mi,człowiek chory nie potrzebuje już więcej cierpienia,niż swoje własne.Jeśli jest taka możliwość,rozmawiaj o tym,jak uregulować wszystkie ważne sprawy,tak by osoba chora nie martwiła się dodatkowo o to,co z tymi ważnymi sprawami stanie się po Jej śmierci.I pamiętaj w chwili ostatniej,kiedy księga życia się zamknie(oby było to jak najpóźniej-tego Ci życzę),że kiedy coś się kończy,to coś innego się zaczyna,a "księga zdarzeń zawsze otwarta w połowie".Przytulam Cię mocno do serca,a łzy niech płyną...

Witaj, mój tato umiera na raka .. najgorsze jest to , że nic nie możemy na to poradzić. To rak złośliwy, postępuje tak szybko. ; ( lekarz nie spotkał się z takim przypadkiem. Ciężko jest sie pogodzić z utratą bliskiej osoby .. wątpię , że kiedykolwiek to nastąpi. Tato nie wie, lekarz nie pozwolił mu mówić .. załamałby się. Jestem z niego dumna , jest taki silny , tak walczy i ma tyle nadziei. Patrzę mu w oczy i jest mi przykro , ból rozdziela mi serce. Trzeba trwać i kochać , wspierać w ostatnich dniach życia.

Lekarz powiedział, że nie powinniśmy mu o tym mówić, ponieważ nie ma już szans na powrót do zdrowia , a taka informacja najprędzej doprowadziłaby go do załamania. Gdyby chociaż szanse wynosiły 20% to w takim wypadku należy poinformować pacjenta ... niestety w przypadku mojego taty nic nie można już zrobić. Poza tym znamy go bardzo dobrze i wiemy , że gdyby dowiedział się od nas, że ma raka, nie odezwałby się słowem, a każdy dzień spędzony w łóżku byłyby jeszcze większym utrapieniem niż obecnie. W pewnych sytuacjach nie powinno się mówić prawdy .. należy pozostawić nadzieję.

Pogodzić się będzie ciężko. Ale nie zależy niczyja choroba od Ciebie, nie jesteś jej przyczyną. Musisz po prostu być przy tej osobie do końca, obojętnie co by się nie działo. I nie dawaj tej osobie odczuć, że się boisz. Pokaż jej, że cI NA NIEJ ZALEŻY, ŻE JĄ SZANUJESZ, KOCHASZ, ITD. To najważniejsze.

Ahhh takie jest życie .. mój tato zmarł ... 3 tyg. od wykrycia nowotworu... teraz rozpoczął się dla mnie ciężki okres. I pytanie jak żyć ? póki co wszystko jest bardzo trudne. :(

Ja o guzie mózgu mojej mamy dowiedziałam się 4 lata temu. Byliśmy wtedy w rozłące bo rodzice wyjechali do pracy za granicę. Mama powiedziała to w jakieś rozmowie przez telefon, między informacją co zjadła na obiad, a co robi jutro... Lekarze powiedzieli, że guz jest nieoperacyjny, za głęboko, za duże ryzyko, żeby nie ruszać, co jakiś czas kontrolować. Wiadomo, że ma to wpływ na zdrowie, ale większych problemów nie było. Tak przynajmniej mi się zdawało. Niedawno wrócili do kraju, w zeszłym tygodniu mama poszła na badanie. Okazało się, że guz jest bardzo duży, lekarze się dziwią, że mama tak dobrze funkcjonuje (oprócz paru dolegliwości) i w sumie nie wiadomo co dalej... Mama przygotowana jest na wszystko, operacji żadnej nie chce... Czekają ją jeszcze jakieś konsultacje... a ja jestem okropna, jestem zła na wszystko, na nią, na to, że sama się boi. Nie umiem rozmawiać o tym z bliskimi. Wiem, że wszyscy się boimy, to wisi w powietrzu, ale każdy gdzieś stara się to zbagatelizować pomimo świadomości powagi sytuacji...Do dupy...