Trudne uczucia, pytania bez odpowiedzi...

Na początek chciałbym przywitać wszystkich użytkowników forum
Po czym przejdę do "użalania się nad sobą". Piszę tutaj, bo już nie mam do kogo się zwrócić... Zawsze miałem problem z precyzyjnym pisaniem o co konkretnie mi chodzi, bo zawsze wydaje mi się, że nieprecyzyjnie, lub nieszczerze wyrażam swój stan, a mam nadzieję (jeśli komuś będzie chciało się czytać , życie jest piękne szkoda czasu na smutki, czyż nie?) na szczerą pomoc, a do tego trzeba szczerze napisać, do tej pory mam pewne wątpliwości, to wszak internet, jak tu coś napiszę już to nie zniknie. Jednak złapałem się na samolubnej potrzebie, żeby teraz mną się ktoś zainteresował, pomógł, wysłuchał, podpowiedział... Rzecz pospolita zakochać się w przyjaciółce prawda? Z całą pewnością rzeczą pospolitą jest zakochać się i nie być pewnym czy się zakochało, czy może to tylko złudzenie. Z jednej strony to silny przyciąganie, tęsknota, ból i oczekiwanie na spotkanie z drugiej pytanie... A może myślisz, że kochasz? W związku trzeba też dawać, nie tylko brać.
Zacznę od tego, że jestem raczej samotnikiem, regularnie nie spotykałem się z nikim, tylko z nią. Nie był to związek od początku, od poznaliśmy się i chcieliśmy to kontynuować, a to wybrać się razem na przechadzkę, na łyżwy, porozmawiać, wymienić swoje odkrycia, podzielić się przeżyciami. I tak z czasem narastała bliskość, od zawsze przechodziły mnie myśli, żebyśmy byli razem jednak, jako, że jest ode mnie dwa lata starsza i wyraźnie widziałem, że nie jest mną zainteresowana odtrącałem je. Trzeb też dawać nie tylko brać, prawda? Słucham ją, słyszałem "Mężczyzna winien kobiecie imponować" racje ma, te słowa rzucone były mimochodem ot taka luźna przyjacielska rozmowa. Zbliżyliśmy się do siebie bardzo i jej na mnie zależy również pewien tego jestem i cieszy mnie myśl ta, że ja jej przyjacielem, ona moją przyjaciółką, że mogę na nią liczyć, spotkać się porozmawiać. No dobrze co do tego że mogę na nią liczyć, to może bardziej skomplikowane, ale tylko nieco... Wszak, każdy z nas jest w jakiś sposób szalony, wiem sam jak przychodzi mi rozmawiać z osobą, którą coś przytłacza, jak mi wtedy ciężko. Więc jej też może było? Chodzi mi o to, że kiedy ona potrzebuje mojej pomocy jest to pomoc konkretna mianowicie coś przynieść bo zajęta, rower odprowadzić bo podjeżdżała rowerem pod busa i by się spóźniła gdyby nie to. Lubię to . Pomaganie jej sprawia mi radość, nie wymaga ode mnie wysiłku nawet gdy jestem zmęczony, w sensie fizycznego tak, ale mam silną potrzebę psychiczną. Natomiast gdy ja potrzebuje jej, to raczej zwierzyć się, opowiedzieć coś co może i jest błahe ale w jakiś sposób mi zaciążyło... czy przytulić mnie. (A ona przytula wtedy gdy zadowolona, szczęśliwa, jeszcze nie przytulała żeby wesprzeć... ucieka wtedy, śmieje, bagatelizuje problemy, może rzeczywiście są śmieszne i można je przekręcić niczym w komediach Woodego Allena, używając słów odpowiednich ona w tym mistrzem, ale w tamtym momencie to boli nie cieszy - tak było nie raz.) I tak żyłem i sobie radziłem... i było mi dobrze, czekałem po prostu do kolejnego spotkania wracałem do siebie, znowu czekałem... Poznawałem siebie, ją, nasze relacje, dojrzewałem, z pewnością podczas spotkań z nią często czułem że żyje pełną piersią, mimo, że po prostu robiliśmy banalne rzeczy, jak rozmowa, wspólna herbata i delektowanie się czekoladą mmm , a gdy się kłóciliśmy wiedziałem, że mimo tego, że to kłótnia to trzeba przez nią przejść, nie żałowałem nigdy czasu jaki na nią poświeciłem, może sposobu jego spędzania tak nigdy czasu.
Aż do pamiętnego dnia, gdy jakimś sposobem, nie wiem jak to się stało, zbliżyliśmy się do siebie, i powoli obydwoje reagując na reakcje drugiej osoby, powoli i jakoś naturalnie ciężko mi o tym pisać (czuję się nieco zawstydzony, zażenowany, a z drugiej strony, czegoś szukam...) tak czy siak, nie wierzyłem jak już pisałem, że możemy być razem. Jak już pisałem w związku trzeba być razem... pocałowaliśmy się. Chwilę potem usłyszałem, żebym o tym zapomniał, wracamy do normalności koniec... "tak się kończą przyjaźnie, a ja potrzebuje przyjaciela". Więc walczyłem, i wywalczyłem. Czekanie... wiadomo wątpliwości, sam je miałem, ale od czasu pierwszego pocałunku coś mnie gnało, nie zniknęły cienie wątpliwości, ale stały się zadziwiająco ciemne, przy blasku nadziei. Mogę poczekać, niech się ułoży, odpowie sobie na pytania, to normalne... Prawda? Aż w końcu otrzymałem jedną jednoznaczną odpowiedź. Przyjaźń. Widziałem po jej twarzy, jak bardzo jej zależy na tym tym. Znam ją, dlatego czasem sobie myślę po co tu piszę, skoro to trzeba ją znać prawda? Bo ta sprawa ściśle związana jest z nią... Jednak miło, by było i nieraz sobie myślę, że dobrze by było gdyby ktoś mnie posłuchał... Nie mam co szukać u ludzi na żywo wsparcia, poza tym boję się, że wyjdzie to na jaw to jest zbyt przerażająca myśl istnieje takie ryzyko i nie znam na tyle osób, którym mógłbym zaufać. Na pewno parę, mogłoby mnie wysłuchać, ale jakoś brak mi na to siły... I nie poddałem się dalej walczyłem, jednak widzę wyraźnie uparła się przyjaźń, i cieszę się bardzo z tej przyjaźni, jakość chwil nie spadła... chwil przyjaźni... i ciesze się, że mogę być przy niej i ona w pewnym sensie przy mnie. Ludzie zazwyczaj myślą, że szczęście jest tym czego nie mają... Jednak gdzieś we mnie jest jakiś ciężar, wiadomo ona ma obowiązki, i chciałbym ją wspierać, a czy nie najlepiej wspierają nas ludzie, którzy potrafią być weseli i otwarci kiedy trzeba? Pozytywni. Ona zawsze jest pozytywna. I nie jest tak źle bywało gorzej, te chwile kiedy jest gorzej to takie chwile w których nie byłbym wstanie napisać na forum, za nic nic nic! Po prostu idę i pilnuje się, żeby nie usiąść i nie poddać się, żeby iść. Choć czasem zadaje sobie pytania po co idę? I chcę się zatrzymać. Teraz jest nawet dobrze... ale ten ciężar... dziwne uczucie. Nawet nie wiem czy ją kocham, nie jestem pewny jej siebie, nikogo... mam wątpliwości... mam ich nieograniczoną ilość. A z drugiej strony cicha myśl, żebyśmy po prostu byli razem i diabli niech biorą resztę... po prostu. Bez żadnych ustaleń, myśli zobowiązań... tak po prostu, że opisać tego nie mogę. A mimo swojej prostoty stoi to wciąż w opozycji do tych wszystkich wątpliwości i złożoności uczuć... Wiem jedno, będę szukał w sobie siły do wspierania jej i bycia jej przyjacielem, bo tak jest lepiej niż samemu... tak jest w zgodzie ze mną i z całą pewnością realizuje tak również miłość własną, w pewnym sensie... bo chciałbym żeby ona mnie również wspierała tak psychicznie... tak, żeby nie szydziła. Ale i tak jestem bardzo rad, z jej obecności bardzo... Z drugiej ten ciężar, ja wiem doskonale, że są ludzie w gorszych sytuacjach, że każdemu się ułoży, że będzie dobrze... szukam czegoś innego, czy rada i słowa mogą pchnąć coś do przodu? Nawet jeśli to zaryzykuje, aczkolwiek nieco czuję się nagi odkrywając emocje w internecie... Ja się postaram żyć. A was drodzy forumowicze proszę o opinie, jeśli komukolwiek się chce przeczytać i odpisać... (opinie, jakieś słowa, diabli wiedzą, czego ja właściwie chce z góry dziękuje za odpowiedzi)