Wizyta w gabinecie psychologa - pytania i odpowiedzi

witam
zdecydowałam się nie dawno na taką wizytę...
niestety mam z tym bardzo złe wspomnienie...
poszłam więc tylko raz...

Włąsciwie nie usłyszałam nic, mówiłam a psycholog tylko notował...
zero zainteresowania...
byc może powód był w tym iż wizyty były bezpłatne...

więc mam pytanie:
jaki jest koszt wizyty?

i czy są jakieś szanse na ich dofinansowanie jeżeli np, osoba jest obecnie bez pracy

Dziewczyny a ja mam bardzo dobre doświadczenia w spotkaniach  z psychologiem.
Wszystko zależy z jakim problemem idziecie do psychologa.
Warto poszukać takiego który zajmuje się naszym problemem.

Jeżeli np.
mamy problem z uzależnieniem naszym czy naszego partnera to warto poszukać takiego psychologa , który zajmuje się uzależnieniami.

Prywatna wizyta u psychologa kosztuje od 70 zł 100 za godzinę.
Można skorzystać z porady psychologicznej refundowanej przez NFZ.
Są prywatne poradnie gdzie wizyty u psychologa są płatne. Ale mają podpisaną umowę z NFZ i przyjmują pacjentów na NfZ ale  trzeba mieć skierowanie od lekarza psychiatry. Ja z takiej terapii korzystałam.  Warto popytać.

Tak zazwyczaj wygląda pierwsza wizyta. Zanim zdoła ci pomóc, musi sprecyzować w czym masz problem. Ludzie stykający się z psychologiem zazwyczaj boją się mówić otwarcie z czym sobie nie radzą i co jest powodem tej wizyty. Dlatego pierwsze spotkanie jest "bezowocne" i wiele osób zraża się co do dalszej terapii.

Oj nie zgodzę się z tym .
Ja odbyłam taką pierwszą wizytę ,że panią psycholog interesowało tylko kogo mam w rodzinie i takie pierdoły . O jakiejkolwiek rozmowie i sprecyzowaniu problemu nie było nawet mowy bo czas minął .

No to widocznie źle trafiłaś. To jest tak jak z lekarzem, aby wiedzieć gdzie tkwi problem wysyła pacjenta na badania a psycholog czy psychoterapeuta musi analizę problemu przeprowadzić w rozmowie co nie jest wcale takie proste.
Wiem z własnego doświadczenia, że przy pierwszej wizycie mówiłam o tym jak jest mi źle w życiu, że nie mam już siły, ale nie potrafiłam powiedzieć że przyczyną mojej wizyty jest zawód miłosny - po prostu wstydziłam się. Oczywiście w rozmowie wszystko się wyjaśniło.

Doris2727,
Przykro mi, że pierwsze wizyta rozczarowała Cię. Z psychologiem jest jednak podobnie jak na przykład z lekarzem. Ktoś o świetnych kwalifikacjach i dużym doświadczeniu, może być jednocześnie osobą ponurą i oschłą. Może mieć własne kłopoty i słabszy dzień. Oczywiście profesjonalista nie powinien okazywać tych emocji, ale wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. Cechy, które nie spodobały Ci się u ostatniego psychologa, nie charakteryzują więc wszystkich. Warto znaleźć siły na dalsze poszukiwania specjalisty, skrojonego na Twoją miarę, którego polubisz i będziesz czuła się w jego gabinecie otoczona troską i zrozumieniem.

Warto jednocześnie pamiętać, że każde początki bywają trudne. Jeśli masz jakieś zarzuty, co do zachowania psychologa ? powiedz mu o tym. Mówiąc wprost o oczekiwaniach, usprawniamy współpracę.

Rozumiem, że zawiodło Cię to, że psycholog nie udzielił Ci konkretnej porady, a tylko ?pytał i notował?. Poznając nowego pacjenta, do postawienia pierwszych hipotez, niezbędne jest zebranie wyczerpującego wywiadu. Zgromadzenie jak największej ilości informacji jest oznaką zainteresowania i chęci dokładnego przeanalizowania wszystkich wątków.

Dellafi,
Skierowanie do psychologa, u którego wizyty są refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia można uzyskać od lekarza, najczęściej psychiatry. Warto zasięgnąć informacji w swojej przychodni. Notki biograficzne, wraz z opiniami pacjentów, o konkretnych specjalistach z Twojego miasta, można znaleźć w Internecie.

Odnosząc się do Twojej drugiej wypowiedzi dodam, że szczegółowe pytania o historię Twojego życia, relacje rodzinne itp. padną w każdym gabinecie. Nawet jeśli wydaje Ci się, że rozmowa dotyczy spraw nieistotnych, warto zbadać wszystkie możliwe źródła obecnych objawów. Jak zauważyła Mirella, każdą terapię poprzedzać będzie kilka spotkań ?organizacyjnych?, polegających na zbieraniu danych. Niezależnie od umiejętności terapeuty, niemożliwym jest zlokalizowanie i nazwanie problemu oraz rozpoczęcie pracy nad nim w ciągu pierwszej godziny. 

Etniczna,
Do lekarza seksuologa kierujemy się najczęściej z konkretnym zaburzeniem o tle medycznym ? np. hormonalnym, urologicznym. Wizyta taka może być refundowana przez NFZ.

Drugą drogą jest psycholog lub psychoterapeuta, który zdobył również wykształcenie seksuologiczne. Tu droga refundacji jest taka sama, jak do każdego psychologa, dostępność specjalistów jest jednak mniejsza. Godzinne spotkanie w prywatnym gabinecie może kosztować od 50 do 150 zł (średnio 80 zł) w zależności od kwalifikacji specjalisty, wielkości miasta itp.
Mając doświadczenie w udziale w terapii, domyślasz się, że praca taka wiązałaby z pogłębianiem świadomości motywacji i zachowań, sposobach wykorzystywania swoich mocnych stron, rozwiązywania drobnych trudności i wątpliwości ? z uwzględnieniem seksualności, jako istotnej sfery życia.

Myślę jednak, że ciekawszym rozwiązaniem, gdy kieruje nami ciekawość i otwartość na nowe doświadczenia, byłby udział w warsztatach rozwoju osobistego, prowadzonych przez trenerów - seksuologów lub pychologów o podobnym doświadczeniu. Spotkania takie odbywają się w grupach, najczęściej wyłącznie dla kobiet. Mogą odbywać się w cyklu regularnych spotkań lub wiązać z jednorazowym kilkudniowym wyjazdem. Praca obejmuje integrację grupy, dzielenie się doświadczeniem, dyskusje, ćwiczenia trenujące umiejętności (np asertywność, samoakceptację), psychodramę, pracę z ciałem i inne, w zależności od nurtu i pomysłu organizatorów. Udział owocuje zawarciem nowych znajomości, poszerza świadomość swojej kobiecości i seksualności, a jednocześnie jest skutecznym sposobem na relaks.

9 marca umówiłem się na spotkanie do poradni rodzinnej. Udało mi się namówć żonę na to spotkanie - to warunek przyjęcia aby oboje małżonków stawiło się na terapię. Problem w tym że to diecezjalna Poradnia - jestem katolikiem jak i moja żona ale ona absolutnie nastawiona jest na nie na księdza.
Mamy poważny problem - ja ją kocham (chyba za bardzo bo szaleję za nią i to odbija się na moim zdrowiu a ona po 16 latach oświadczyła mi że mnie nie kocha, nadto że seks ze mną nie sprawia jej przyjemności więc nie bedzie tego robiła. Nie chce sie do mnie przytulić ... Mamy dwóch małych synków 5 i 7 lat i dla nioch jeszcze jesteśmy razem. Zależy mi na tym by być kochanym. Proszę o radę zatem pomóżcie jak mam się przygotować do 9 marca, co robić albo czego nie robić.
Wiem że żona założyła sobie tzw. wkładkę domaciczną (ma 36 lat) w łazience przesiaduje po kilka godzin dziennie na poprawianiu urody i zaczęła kupować drogie buty, i bieliznę. Mam podejrzenia o zdradę - nie przyłapałem jej na tym ale podświadomie czasem zaglądam jej do torebki w poszukiwaniu czegoś....
Mam już depresję i bardzo mi zależy na odbudowie naszego związku.

JustynaPiatkowska napisz gdzie można znaleść informajcę na temat wspomnianych warsztatów rozwoju osobistego? I czy takie warsztaty są jakoś refundowane, czy tylko są dostępne prywatnie?

Cóż, ja jak zwykle przestrzegam przed psychoterapeutami, którzy mają ze sobą więcej problemów, niż ich pacjenci.
To w zawodzie psychoterapeuty wyjątkowo częste...

Dobre pytanie A skąd będzie Pani wiedziała, że już się uporali? Albo też - co mieli "do uporania"?
Jeśli trzeźwy narkoman doradza czynnym narkomanom, to myślę, że wszystko jest w porządku. Problem w tym, że psychoterapeuci to często ludzie usiłujący doradzać każdej osobie i w zakresie wszelkich problemów życiowych. Jeśli ktoś usiłuje zrobić wrażenie, że zna odpowiedź na każdą ludzką bolączkę (a znam takie osoby), to chyba lepiej iść do kogo innego.

Właśnie. I tylko to Pani pozostaje, bo przecież to terapeuta będzie Panią przepytywał, nie Pani jego
Ale - zawsze sugeruję, żeby przyjrzeć się takiemu specjaliście, a najważniejsze, czy jego osoba będzie po prostu Pani odpowiadała. Przede wszystkim, jeśli terapeuta zachowuje się niestosownie, proponuje dziwaczne eksperymenty czy rozwiązania lub błądzi w oparach absurdu... lepiej poszukać innego.
Podam przykład - jedna psychoterapeutka ustawia zegarek na biurku, by klient widział, kiedy mija godzina - pacjenci narzekają, że widok i tykanie zegara mocno ich irytuje. I wcale im się nie dziwię...

Orszulik,
Pierwsze konsultacje są okazją do wyjaśnienia z psychologiem nurtujących nas kwestii. Również tych dotyczących jego kompetencji, np. ?Czy ma pan doświadczenie w pracy z fobiami/ nerwicami/ osobami o problemie podobnym do mojego??, ?Jakimi metodami pan pracuje??. Nie muszą tu paść techniczne konkrety, ale wyczujemy, czy terapeuta jest rzeczowy, czy jego opowieści są mętne.

Podobnie jednak jak na błędy logiczne, nieścisłości powinniśmy być uczuleni na zbytnią pewność siebie. Żaden rozsądny terapeuta nie zapewni, podczas pierwszego spotkania: ?W miesiąc będzie pani całkowicie zdrowa?. Najczęściej do całkowitego ustąpienia objawów potrzeba znacznie więcej czasu, niż wyobraża to sobie pacjent. Tempo postępów jest sprawą indywidualną i podczas pierwszych spotkań nie jest możliwe przewidzenie terminu zakończenia terapii.

Warto też zapytać, czy psycholog poddaje swoją pracę superwizji. Superwizja polega na regularnych konsultacjach z bardziej doświadczonym terapeutą, o odpowiednich uprawnieniach ? certyfikacie towarzystwa naukowego. Nasz terapeuta ze swoim superwizorem oceniają na bieżąco postępy pracy. Obiektywne spojrzenie kogoś spoza gabinetu pozwala uniknąć błędów, przeoczeń i podwyższa jakość świadczonych usług.

Terapeuta nie przekazuje superwizorowi danych osobowych pacjenta. Superwizora również obowiązuje tajemnica zawodowa.

Jeśli odpowiedzi na nasze wątpliwości co do nietypowych metod pracy lub stylu bycia naszego psychologa nam nie odpowiadają ? nie ukrywajmy tego. Rozmowa na ten temat również może okazać się terapeutyczną. Oczywiście, jeśli nasz dyskomfort jest ignorowany, należy szukać innego terapeuty.

Pamiętając o powyższych zasadach, nie demonizowałabym niebezpieczeństwa trafienia na ?psychologa ? wariata?. Żaden z terapeutów nie jest jałowym naukowcem bez ludzkich emocji. Żaden, tym bardziej, nie ma idealnie szczęśliwego życia, bez jakichkolwiek problemów. Większość z nas potrafi jednak rozdzielić sferę prywatną od zawodowej.

W wyjątkowych sytuacjach terapeuta sam może odmówić podjęcia terapii np. osoby, której małżeństwo się kończy, jeśli sam aktualnie jest w trakcie rozwodu, kiedy czuje, że trudno byłoby mu zachowywać obiektywizm i panować nad emocjami.

do pracy musiałem przejść różne testy psychologów... i z mojego doświadczenia wynika że psycholog najpierw słucha notuje myśli a później mówi to co chcemy usłyszeć.

Kilroy666, a tak wyobrażałeś sobie takie spotkanie, czy oczekiwałeś czegoś zupełnie innego? Uważasz, że podczas takiej obowiązkowej - np. zleconej przez pracodawcę - konsultacji psychologicznej można odnieść osobiste korzyści, dowiedzieć się o sobie czegoś nowego?

Etniczna, podejrzewam, że wpis na dyplomie, dotyczący ukończenia modułu psychologii klinicznej podczas studiów magisterskich, nie uprawnia do posługiwania się tytułem. Dodatkowo wymagane było podejście do egzaminu państwowego. Wszelkie zawiłości prawne i formalne wyjaśnione są m.in. na stronie internetowej Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Co pewne, obecnie kilkanaście placówek w Polsce, za rekomendacją Ministra Zdrowia, szkoli specjalistów I i II stopnia psychologii klinicznej - i jest to jedyna droga do uzyskania tego tytułu.

Mam pytanie odnośnie zaburzenia osobowości: osobowość zależna, a dokładnie chodzi mi o to, czy osoba mająca to zaburzenie w swoich relacjach z ludźmi, związkach jest zazwyczaj osobą uzależnioną od innych osób, czy jakiejś konkretnej osoby? Czy osoba z tym zaburzeniem jest jednocześnie osobą uzależnioną? Czy może jednak bycie osobą zależną nie zawsze musi oznaczać też bycie uzależnionym? Czy taka osoba może być jedynie osobą współuzależnioną?

Jaka jest etiologia wspomnianego zaburzenia: osobowość zależna?

A co do mojego pytania dotyczącego studiów psychologicznych. To wspomniana moja koleżanka zdawała jakiś istotny egzamin z psychologii klinicznej, natomiast w czasie studiów magisterskich  pracowała w ramach wolontariatu, później odbywała jakiś staż itp., itd.
W każdym razie dzięki za wyjaśnienie, ciągle dowiadujemy się czegoś więcej... i to jest najlepsze.

Nigdy nie miałam doświadczeń z psychologiem, ale znam osobę, która miała ze sobą problemy. Jest to ktoś znajomy - dziewczyna. Po krótce to jest tak, że jest rok starsza ode mnie, jakoś tak nigdy nie była lubiana, choć nie wiem czemu, ogólnie to fajna dziewczyna, niektórzy odrzucali ją na wstępie nawet nie próbując jej poznać bliżej. Powodzenie u facetów to miała, bo to ładna kobieta, przyciągająca uwagę i dosyć atrakcyjna. Z tego co wiem w rodzinie też nie miała najłatwiej - ojciec alkoholik, wprawdzie nie pił codziennie, lecz jak już zaczął pić, to ciągneło się to i ją to bolało. Szukała pracy, ale z tego co wiem poddała się, nie wierzy w siebie, cały czas siedzi w pokoju. Nie chce już nic zmienić w swoim życiu. Gadamy czasem , szkoda mi jej. Opowiadała mi jak to było z facetami, którymi była, miała dotąd dwóch, teraz jest samotna i została zdradzona, po tym uraz do facetów, a potem opowiedziała mi, że kolejnemu facetowi nie umiała zaufać, mimo że był wobec niej fair, ciągle kontrolowała go i nawet zagroziła nożem Przeraziło mnie to dosyć. Nie panuje ponad nad emocjami i łatwo wybucha. Przy mnie nie, ale ponoć tak. Była u psychologa ale się zraziła Psycholog po wizycie zadzwoniła do jej mamy i powiedziałak że nie może jej pomoc, bo nie pomaga mlodziezy lecz doroslym.. wiec kase wydala w bloto
Nie wiem teraz jak do niej dotrzeć. .. trafiła na okropnego psychologa.

Etniczna,
"uzupełniając się", partnerem osoby o osobowości zależnej może być człowiek dominujący, władczy, demostrujący swoją sprawczość "Ja będę o wszystkim decydował". Destruktywność tego typu związków często wynika z faktu, że osoba zależna znosi poniżające traktowanie, wyzyskiwane, a nawet przemoc w imię stałości relacji, która daje jej niezbędne oparcie, "poczucie bezpieczeństwa".

Drugą możliwością jest człowiek, który (często na skutek własnych trudnych życiowych doświadczeń) jest nadopiekuńczy, równie zalewający swoją osobą, "zagłaskujący na śmierć". Dobrze czuje się, mając pod opieką partnerkę bezradną jak dziecko. "Ludzie są źli i dziwni, a my jesteśmy wyjątkowi, razem stworzymy nasz mały, idealny świat".

W obu typach związków charakterystyczna jest niezdrowo dużą bliskość, uzależnienie od partnera oraz sztywne granice oddzielające parę od reszty świata.

O podobne zasady mogą opierać się relacje z rodzicami, kształtujące cechy osobowości zależnej: zbyt restrykcyjnymi, wymagającymi, surowymi, którym dziecko całkowicie się podporządkowuje, nie podejmując własnych aktywności, nie kształtując swoich poglądów - lub nadopiekuńczymi, którzy wyręczają, realizują wszystkie potrzeby. Sytuacje te łączy nagradzanie potulności i bierności. Kolejną możliwością są rodzice nieobecni, których brak ukształtuje w dziecku duży lęk przed separacją.

Zgodziłabym się również z Twoimi ostatnimi słowami o (nieuzasadnionym) poczuciu odpowiedzialności za nastrój partnera. Podobnie jak od osób współuzależnionych można usłyszeć "On jest zdenerwowany bo to ja popełniłam błąd. Muszę zachowywać się lepiej, tak, jak on chce, żeby był zadowolony - wtedy oboje będziemy szczęśliwi".

Trwanie w związku jest priorytetem nad potrzebami osobistymi, pokusami zmian, indywidualnego rozwoju.

Chcąc dowiedzieć się więcej, polecam Ci również kontakt z panem Wojciechem, NetEkspertem, który zajmuje się bliżej dziedzina zaburzeń osobowości.

Etniczna,
liczba spotkań z superwizorem jest zależna od liczby pacjentów. Najczęściej jest to jednak jedna superwizja w tygodniu, więc spotkania dość częste i regularne. Terapeuci mają okazję wyczerpująco omawiać postępy na bieżąco - zarówno kilku wstępnych konsultacji, procesu stawiania diagnozy, jak i kolejnych etapów pracy terapeutycznej. Omawiany jest przypadek każdego klienta oraz bardziej szczegółowo sytuacje szczególnie problemowe.

Superwizor przedstawia swoje wątpliwości, wychwytuje błędy i nakierowuje na właściwe tory, kiedy terapeucie prowadzącemu zdarzy się zgubić właściwą drogę, pominąć istotną informację - "Być może na jej decyzję wpłynął nie tylko konflikt z rodzicami, jak zakładałeś, ale również sytuacja w pracy". Czasem bywa to "burza mózgów", w której wychodzimy z wieloma nowymi pomysłami, propozycjami technik. Czasem superwizor gra rolę "adwokata diabła" - mając za cel wyłącznie dobro pacjenta i sprzyjając terapeucie prowadzącemu, podważa jego decyzje, celem całkowitego w nich upewnieniu - "Co przemawia przeciwko diagnozie, którą postawiłeś? Jakie inne rozwiązania rozważałeś?". Zdarza się też, że tą samą sytuację ("Kiedy pacjent się zezłościł zaczął przeklinać") dwie osoby widzą zupełnie inaczej - terapeuta uznał, że to zdarzenie było nieistotne, superwizor zauważy, że była to reakcja nienaturalnie gwałtowna i znacząca.

Na wszystko to ma oczywiście wpływ zaangażowanie, gotowość na przyjęcie cudzej opini, praca własna terapeutów, doświadczenie. Jeśli jednak superwizor dostrzeże błędy, zaniedbania, będzie miał jakiekolwiek wątpliwości na pewno zostaną one konkretnie nazwane, omówione i teraputa otrzyma wskazówki do dalszej pracy "Zajmij się głębiej tą sferą", "Nie popełnij więcej tamtego błędu", "Jeszcze za wcześnie na postawienie ostatecznej diagnozy".

Witam,
swoje doświadczenia z psychologiem zaczęłam pół roku temu. Na początku wizyta była co tydzień, teraz co miesiąc mi wystarcza.
Te wizyty dla mnie nie są przyjemne ale naprawdę pomagają. Cierpię na częste stany depresyjne oraz niską samoocenę. Już na samym początku moja Pani psycholog powiedziała mi żebym nie spodziewała się cudów i uzdrowienia po jednej czy dwóch wizytach.  Muszę przyznać że za nią nie przepadam, ale ona naprawdę mi pomogła. Poza tym trzeba naprawdę ciężko pracować nad sobą, same wizyty wszystkiego nie załatwią. Po prostu pomagają sobie uświadomić pewne rzeczy, o których do tej pory nie miałyśmy pojęcia bo siedziały gdzieś głęboko w naszej podświadomości. Czasem dowiadujemy się o sobie rzeczy o których wolelibyśmy nie wiedzieć, i nadal się oszukiwać. Ale właśnie na tym to polega żeby to im właśnie stawić czoło. Czasem mam ochotę odwołać wizytę ale wiem że nie mogę przerwać terapii bo robię to wyłącznie dla siebie. Dlatego polecam wszystkim, jeśli oczywiście tylko się trafi na dobrego psychologa. Ale proszę Was, nie zrażajcie się po jednej, czy dwóch wizytach, na wszystko trzeba czasu.

Ewunia33,
doradztwo zawodowe nie jest specjalizacją uznawaną certyfikatem Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Wielu psychologów podaje jednak w swojej ofercie taką usługę. Ich umiejętności potwierdzać mogą ukończone kursy, szkolenia, deklarowane doświadczenie, pozytywne opinie innych klientów oraz wykorzystywane metody pracy.

Poszukując w wyszukiwarce internetowej psychologów ze swojego miasta, sprawdź, czy oprócz diagnozy lub terapii oferują również doradztwo zawodowe i udzielają informacji, o których napisałam powyżej.

Większe umiejętności w tym zakresie mogą mieć również psychologowie pracy, zatrudnieni w zakładach pracy oraz psychologowie pracujący ze studentami na uniwersytetach.

Jeśli jednak potrzebujesz nie coachingu, a konsultacji i wsparcia (bo uważasz, że Twoje sytuacja jest trudna, od dawna masz trudności ze znalezieniem stałej pracy) równie pomocne może okazać się kilka spotkań z psychologiem nieukierunkowanym na doradztwo zawodowe, a jedynie dobrym konsultantem, diagnostą i terapeutą.

czy pracodawca ma prawo wiedziec ze chodzi sie do pschyloga  albo czy było sie leczona
psychiatrycznie?

Nie wiem do końca, czy zatajenie takich faktów jest jakimś nietaktem (jeśli pracodawca pyta, to pewnie jest, ale zapewne nie jest przestępstwem i nie grozi Pani za to kryminał, chociaż należy uważać na udzielanie fałszywych informacji itd.), pewne jest jednak, że ludzie nagminnie ukrywają fakt leczenia i wcale im się nie dziwię. Zresztą, nawet w przypadku jakichś problemów (np. w sądzie pracy) nikt Pani za to nie ukaże. Ludzie nie takie fakty zatajają.

Ważne jest również, co to za pracodawca. Jeśli ktoś stara się o przyjęcie do policji albo wywiadu wojskowego, to leczenie psychiatryczne z miejsca dyskwalifikuje, ale jeśli ktoś zamierza karmić gołębie - zapewne nie.

Wszystkim osobom, które leczyły się psychiatrycznie, z całą pewnością zalecałbym nie przyznawać się do tego - tolerancja tolerancją, a życie życiem.
Powiedzmy, że osoba leczona się przyzna - zbierze być może gratulacje, najcieplejsze wyrazy wsparcia i... to będzie koniec marzeń o zatrudnieniu w tym miejscu pracy. Nikt się więcej nie odezwie. Takie praktyki zdarzają się na co dzień.

Znam wiele takich przypadków i podkreślę, że dyskrecja jest na wagę złota.

Również wizyty u psychologa to Państwa osobista sprawa. Proszę dbać o swoją prywatność.

Właśnie. W idealnej sytuacji tak byłoby najlepiej, bo zawsze najlepiej i najbardziej komfortowo jest niczego nie udawać, a poza tym dobrze jest móc liczyć na wsparcie i ewentualną pomoc.
Moje obawy dotyczą tylko tego, czy można komukolwiek ufać w miejscu pracy, ale pewnie w zakładach, w których ludzie tworzą niewielką, dobrze zintegrowaną grupę, jest to możliwe.

Czyli rozumiem, że jeśli idzie się do lekarza medycyny pracy ze skierowania pracodawcy to pomimo, że w trakcie takiej wizyty, podczas lekarskiego wywiadu padają pytania typu: "Czy leczył/a się pan/i psychiatrycznie, psychologicznie nie trzeba się do tego przyznawać? Nie będą wyciągane jakieś konsekwencje za jakby nie było "składanie fałszywych zeznań"? Szczególnie jeśłi dane problemy psychologiczne nie dyskwalifikowują takiego pracownika do wykonywania określonego zawodu? Co oznacza, że gdyby była taka potrzeba taki pracownik mógłby nawet uzyskać od swojego psychiatry zaświadczenie o zdolności do wykonywania danej pracy?

I jeszcze jedno, czy osoba korzystająca z leczenia psychologicznego, psychiatrycznego zupełnie nie ma szans na pracę w np. służbach mundurowych, posługujących się bronią, zawodach wyjątkowo stresujących lub związanych ze wspieraniem psychicznym innych ludzi, niezależnie od problemu z jakim wcześniej udała się do psychologa/psychiatry? Czy jednak taka osoba ma szansę na ww. pracę? Czy są problemy, zaburzenia psychologiczne, które pomimo swego występowania wcale nie muszą kogoś dyskwalifikować jako sprawdzajacego sie pracownika we wspomnianych zawodach?

Szanowna Pani,
prawie żadne rozpoznanie psychiatryczne nie kwalifikuje do bezwzględnego leczenia szpitalnego (bo, jak sądzę, to ma Pani na myśli, pisząc "leczenie psychiatryczne"), chyba, że pacjent w związku z pogorszeniem stanu psychicznego zagraża własnemu życiu albo zdrowiu i życiu innych osób (reguluje to Ustawa o Ochronie Zdrowia Psychicznego). W tych przypadkach chorego można umieścić w szpitalu wbrew jego woli, jeśli lekarz uzna, że zachodzą takie okoliczności. Dla przykładu - majaczenie alkoholowe (delirium) jest wskazaniem do bezwzględnej hospitalizacji, ponieważ jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia.

Jednak zazwyczaj przesłanką do hospitalizacji jest nie tyle sama choroba, co stopień nasilenia objawów psychopatologicznych w jej przebiegu. Oznacza to, że sam fakt chorowania np. na schizofrenię nie oznacza bezwzględnej konieczności skierowania do szpitala, chyba, że objawy są znacznie nasilone i istnieje ryzyko groźnych powikłań (np. podjęcia próby samobójczej). A zatem nie sama choroba, lecz aktualny stan psychiczny decyduje o wyborze formy leczenia.

Sprawą odrębną są stany naglące w psychiatrii. Może się okazać, że lekarz uzna, iż Pani stan wymaga leczenia szpitalnego. Jeżeli nie zachodzą przesłanki wymienione w Ustawie o Ochronie Zdrowia Psychicznego, o których pisałem powyżej, lekarz może zasugerować Pani pobyt w szpitalu, jednak Pani może odmówić.

W gruncie rzeczy trudno jednoznacznie odpowiedzieć na postawione przez Panią pytanie. Z całą pewnością leczenie paranoi można prowadzić w trybie ambulatoryjnym (czyli w Poradni Zdrowia Psychicznego lub prywatnym gabinecie lekarskim, bez konieczności pobytu w szpitalu) jednak lekarz może uznać, że lepiej dla Pani będzie poddać się hospitalizacji. Na przykład - celem weryfikacji rozpoznania wskazana może być dłuższa obserwacja szpitalna. Z chorymi cierpiącymi na zaburzenia psychotyczne (a do takich należy m. in. paranoja) jest również taki problem, że w ostrej fazie choroby raczej nie chcą przyjmować zaleconych leków, ani poddawać się jakiejkolwiek terapii (z prostego powodu - ponieważ nie czują się chorzy), dlatego czasami pobyt w szpitalu jest najlepszym rozwiązaniem.

Bardziej prywatnie - niewiele wiem o Pani, ale szczerze mówiąc trochę wątpię, czy faktycznie cierpi Pani na paranoję. Dość dziwnie brzmi, kiedy sam Pacjent mówi o sobie w ten sposób - faktycznie chory raczej nie opisałby tak swoich przeżyć. Ale... może się mylę.
Może zresztą napisze Pani coś więcej?

Szanowna Pani,
jakby nie było jest to jakieś zatajenie informacji, zwłaszcza, jeśli potem podpisuje Pani taki dokument, np. opatrzony klauzulą: "oświadczam, że wszystkie podane przeze mnie informacje są zgodne z prawdą". W praktyce, z prawnego punktu widzenia nic Pani za to nie grozi, bo jest to rzecz naprawdę małego kalibru (nawet gdyby, jakimś cudem, z jakichkolwiek powodów doszło do jakiegoś postępowania sądowego, to leczenie psychiatryczne itd. to Pani prywatne sprawy, żaden sąd nie będzie się tego czepiał). Inna sprawa, jak zareaguje pracodawca, jeśli sprawa wyjdzie na jaw - musi Pani mieć tego świadomość, ale tak czy inaczej to tylko Pani wybór i proszę postępować tak, jak Pani uważa za stosowne. Z całą pewnością nikt Pani nie osadzi w więzeniu ani nie nałoży na Panią grzywny.
Jeżeli byłaby potrzeba, pewnie psychiatra wystawi odpowiednie zaświadczenie, jednak ostateczny głos ma lekarz lub komisja dopuszczająca do pracy na określonym stanowisku.

Służby mundurowe z zasady poszukują osób stabilnych emocjonalnie, silnych i odpornych psychicznie, dojrzałych osobowościowo itd. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki pracy w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej. Jest to praca wymagająca dużej odporności na stres, umiejętności działania w sytuacjach kryzysowych itd. Jeżeli ktoś był kilka razy u psychologa, bo przeżył zawód miłosny albo nie mógł pogodzić się z trądzikiem młodzieńczym, to wprawdzie nie jest to choroba psychiczna, ale tak czy inaczej nie świadczy za dobrze o jego odporności i umiejętności radzenia sobie ze stresem. Proces rekrutacyjny w służbach mundurowych polega m. in. na dyskwalifikacji osób delikatnych, mało odpornych. Wiadomo, że taka praca bardzo często powoduje u ludzi wystąpienie rozmaitych problemów emocjonalnych, jeśli więc kandydat wyjściowo objawia skłonność do, mówiąc potocznie, załamań psychicznych, w sposób oczywisty nie jest dobrym materiałem na żołnierza czy policjanta.
Jako psycholog, zgodnie ze swoim sumieniem, zawsze odradzam, zwłaszcza młodym ludziom, podejmowanie pracy w służbach mundurowych. Znam bardzo wielu policjantów, prywatnie i w związku z wykonywanym zawodem, znam również realia służby w policji. Osoby wrażliwe i mało odporne naprawdę nie mają tam czego szukać, szkoda ich czasu i zdrowia. Z moich doświadczeń jednoznacznie wynika, że za wieloletnią służbę w policji czy wojsku niemal każdy płaci wysoką cenę, głównie w postaci problemów zdrowotnych (nie tylko natury psychologicznej).

Co do innych zawodów - chyba w każdym zawodzie lepiej jest być osobą odporną niż nieodporną. Jednak pewne zajęcia, z powodów oczywistych, wymagają określonej konstrukcji psychicznej i osobowościowej. Dla przykładu - psycholog pracujący z pacjentem, czy psychoterapeuta, powinien odznaczać się pewną wrażliwością, umiejętnością empatii, powołaniem do niesienia pomocy. Cechy te nie mogą jednak oznaczać nadwrażliwości czy niestabilności emocjonalnej, ponieważ nie może skutecznie nieść pomocy osoba, która sama sobie z emocjami nie radzi.

Miałem kiedyś młodą pacjentkę, leczoną kilkakrotnie z powodu ostrych zaburzeń o charakterze psychotycznym. Przynajmniej dwa razy w roku była hospitalizowana wbrew własnej woli. W stanie całkowitej remisji (całkowitego ustąpienia objawów), po kilku tygodniach leczenia szpitalnego, niezmiennie deklarowała chęć podjęcia pracy w policji, zupełnie ignorując wszelkie realne zastrzeżenia. Jej jedyną konkluzją było zawsze "a ja mimo wszystko spróbuję".

nie bardzo wiem co panu odpowiedziec , troche mnie Pan zaskoczył odpowiedzią.
że może nie byc to paranoja. może w moim przypadku bardziej chodzi o ... poczytalnośc
w danym momencie w danej sytuacji codziennej. Cięzko mi to opisac bo mam duz nerwy.
czasami nie potrafie sie normalnie zachowac , mam wrazenie że inni czytaja w moich myslach
chca byc pierwsi , lepsi ode mnie. czasami mnie /duszą/ i nie mam własnego ja , jak mam powiedziec to  słowo
to mam z tym ogromny kłopot. Jescze raz napisze zdanie czasami nie potrafie sie normalnie zachowac
i ludzie na to reaguja mówia idiotka. cierpie przez to ale na to niereaguje. jak jest ten moment to nie potrafie sie szybko uspokoic a to tego wymaga. jestem tez osoba która duzo mysli , teraz mam tak ze nie moge słyszec swoich mysli za bardzo.
          najprosciej mówiac idiocieje w sklepie w kosciele w autobusie w szkole poprostu wszedzie. dziekuje za odpowiedzi
moze ten post cos pomoże w poradzie dla mnie. moj stan jest taki ze to silna chy a depresja i nadaje sie do psychiatryka.

Dziękuje Pani za  odpowiedz opieram sie jedynie na razie na własnych porzeczuciach
raz byłam nie dawno u psychiatry ale .spaliłam te wizyte powiedziałam jej ze podejrzewam u siebie chorobe
ktorej wogóle nie mam . troche głupio isc mi do niej po raz drugi.bo co sobie o mnie pomysli.
coz to tylko forum nic nie zastapi wizyty u fachowca i tak dziękuje jeszcze raz za odpowiedzi.

Mam pytanie do Net - Ekspertów.
Swego czasu zawitałam do gabinetu psychologa i psychiatry, ale tylko raz. Miałam problemy z kontrolą swoich emocji, nie rozwijałam się o tym na forum, bo ciężko o tym pisać , jestem wstydliwa w tej kwestii.
Otóż chciałabym zapytać może o hmm profesjonalizm tych wizyt.
U pani psycholog byłam z chłopakiem, ciężko mi było mówić o wszystkim, tak jak tu na forum mało mówię o zaburzeniach ze strony psychiki jakie miałam, tam tak samo mało mówiłam ze wstydu.
Pani zadawała dużo pytań, notowała. Potem poprosiła czy mogłaby porozmawiać z moim chłopakiem. Zgodziłam się, mimo że czułam irracjonalną zazdrość. Rozmawiali też sporo, mnie wtedy nie było w gabinecie. Potem znów byłam i pytała np czy kręci mnie szybka jazda samochodem, no powiedziałam, że w pewnym sensie tak. Nie wiem co chciała zdiagnozować, ale jak przeanalizowałam o co pytała, to chyba  boderline.
Potem powiedziała mi, że zadzwoni - miała telefon do mojej mamy, powie jakie bęzie leczenie, co podejrzewa, ale z jej miny wywnioskowałam, że podejrzewa coś poważnego, czego mogłabym się obawiać.
Potem dowiedziałam się, że dzwoniła i uznała, że nie może mi pomóc, bo zajmuję się trochę starszymi ludźmi jak ja .... Czy to było profesjonalne ?

A wizyta u psychiatry to była moja porażka. Poszłam cała w nerwach i nie powiedziałam pani całej prawdy o mnie. Mówiłam jedynie o niekontrolowanych wybuchach złości, o zmiennych nastrojach, że raz wesoła a za 5 minut smutna, że nie wiem kocham mojego chłopaka a za 5 minut nienawidzę i źle traktuję bez powodu. Po prostu ukryłam pewne fakty. Ona uznała, że ze mną wcale nie jest tak źle, że wydaję się całkiem normalna i dała mi tylko lek na uspokojenie, przepisała mi go.
Wstyd mi za to.

Teraz już nie przejawiam takich zachowań jakie przejawiałam wtedy i teraz raczej dużo lepiej radzę sobię z emocjami, potrafię myśleć racjonalnie i wręcz trochę wyłączyć emocje. To co kiedyś doprowadzało do szewskiej pasji obecnie przyjmuję ze spokojem, naprawdę. Lepiej sobie z tym wszystkim radzę i piszę szczerze. Kiedyś były chwile, gdy nie umiałam myślec logicznie, ale teraz jest lepiej. To właśnie miałam na myśli pisząc kiedyś na forum, że miałam problemy, z którymi jak na razie uporałam się. Teraz czasem czuję się uodporniona na ból i w każdej sytuacji widzę pozytywne strony. Widzę, że nie ma sytuacji bez wyjścia. Kiedyś nie umiałam rozmawiać z partnerem, gdy miał inne zdanie niż ja uznawałam, że do siebie nie pasujemy i myślałam o rozstaniu. Teraz kieruję się więcej rozumem niż emocjami i widzę jaka to była głupota i jak na własne życzenie niszczyłam to co mi bliskie, ale widzę też, że nigdy nie wolno się załamywać, bo nie ma czegoś takiego, że nas w życiu nic dobrego nie czeka. Każdy jest kowalem własnego losu i warto próbować coś zmieniać, ulepszać.
Kiedyś chciałam być psychologiem, może to właśnie byłoby tylko chęć na uleczenie własnych problemów..?

Zastawiam się tylko właśnie czy zachowanie tej pani psycholog było profesjonalne ... ?

Wtedy byłam z miesiąc przed osiemnastką   Szczerze mówiąc to moja mama mnie umówiła , dlatego mówiła, że zadzwoni do rodziców.

Tzn ja mówiłam tez psycholog o moim złym zachowaniu wobec chłopaka i wiedziała, że przyszedl że mną i mówiła czy może z nim porozmawiać i wtedy mogę być w gabinecie albo wyjść. Wybrałam, wyjść, ale faktycznie dziwnie się z tym czułam. Ona w sumie coś chyba wspominała, że żeby mieć pełen obraz sytuacji, to powinna porozmawiać z moimi rodzicami .

z tego co wiem z przebiegu rozmowy z chłopakiem, bo ufam mu, to wiadomo jemu też zadawała pytania, notowała, on powiedział jej wyczerpująco o mnie i to czego nie miałam odwagi powiedzieć. ?Potem byłam też trochę smutna, wkurzona, bo dziwnie się poczułam, taka obmawiana, choć wiem, że to miało na celu pomóc mi.

Etniczna,
wszelkie informacje dotyczące stanu zdrowia, uzyskane podczas wywiadu oraz postępy terapii, zarówno lekarskiej jak i psychologicznej, seksuologicznej obięte są tajemnicą. Ujawnienie ich, nawet członkom najbliższej rodziny, bez zgody pacjenta jest naruszeniem jego praw, nadużyciem i błędem - często mającym prawne konsekwencje. Oczywiście często, jak wspomniałaś, wiąże się również z rozpadem więzi terapeutycznej i skutkuje zahamowaniem postępów lub przerwaniem leczenia.

Pierwsze konsultacje i wywiad kliniczny, polegający na zbieraniu informacji o pacjencie, jego problemie, historii życia, ogólnym stanie zdrowia itd. zazwyczaj trwa ok. 2-4 spotkań. Najczęściej po takim czasie można postawić diagnozę. Jednoznaczna, pewna diagnoza po pierwszym spotkaniu z pacjentem budzi moje wątpliwości. Na pewno zdarza się jednak, że pacjent posiada już bogatą historię medyczną, był wielokrotnie diagnozowany, a obecnie mamy do czynienia jedynie z nawrotem objawów. W takiej sytucji możliwa jest pewna hipoteza już po pierwszym spotkaniu.

Pełną wiedzę dotyczącą stricte psychopatologii i charakteru poszczególnych zaburzeń życia psychicznego posiada Pan Wojciech.

Z tego, co często słyszę, psychoterapeuci miewają naprawdę dziwne zwyczaje. To zresztą jeden z powodów mojego sceptycznego podejścia do psychoterapii w ogóle. Naprawdę warto wiedzieć, z jakiej klasy specjalistą mamy do czynienia - tylko nie bardzo wiem, jak to rzetelnie sprawdzić... Dyplomy i papierki to jedno, a etyka i profesjonalizm - zupełnie co innego. W każdym zawodzie zdarzają się wirtuozi, rzemieślnicy i zwykłe patałachy. Czasami psychoterapia bywa uprawiana przez osoby, które wszystkiego, co wiedzą, nauczyły się na pamięć, a w praktyce zawodowej nie wykazują ani odrobiny zdrowego rozsądku, fantazji i elastyczności. Ale tak bywa w każdej profesji (mnie się tylko wydaje, że akurat w tej wyjątkowo często...).

Nic nie usprawiedliwia naruszenia tajemnicy zawodowej, z której w wyjątkowych przypadkach może zwolnić tylko sąd. Jednak tak naprawdę ujawnienie faktów znanych psychoterapeucie z sesji terapeutycznych to ostatecznie kwestia jego sumienia.

Ja na przykład, jeśli zdarza mi się konsultować czy objąć poradnictwem dziecko, nie ujawniam rodzicom żadnych jego zwierzeń, jeśli ono sobie tego nie życzy. Jeżeli coś rodzicom przekazuję, to tylko przy aprobacie dziecka. Tak rozumiem etykę zawodu psychologa.
Poza tym - z takiego informowania rodziców zwykle wynika więcej szkody, niż pożytku, tym bardziej, że nader często dziecko jest w sprawach rodzinnych zwyczajnym narzędziem rozgrywek pomiędzy dorosłymi i - zazwyczaj - po prostu bezbronną ofiarą głupoty i niedojrzałości rodziców.

Z własnej praktyki sądowej pamiętam taką sytuację - dziewczyna trzynastoletnia odbyła stosunek seksualny z kolegą z klasy. Obawiając się ciąży, wykazała pewną odpowiedzialność i poszła do ginekologa. Gienkolog, zgodnie z przepisami, poinformował sąd o fakcie czynności seksualnych pomiędzy nieletnimi... Dziewczyna pewnie więcej nie pójdzie do ginekologa i wcale jej się nie dziwię. Ze swojego "pierwszego razu" musiała spowiadać się w obecności sądu, prokuratora, biegłego psychologa i protokolanta. Ale taka jest prawnicza praktyka.

Jak zawsze - z jednej strony przepisy, z drugiej rozsądek i człowieczeństwo. Często dylemat nie do rozwiązania.

Tak czy inaczej zawsze przestrzegam - proszę ostrożnie wybierać specjalistów (wszelkich, nie tylko z zakresu psychologii czy psychoterapii) i pamiętać zawsze o przysługujących pacjentowi prawach.

Chciałam znaleźć psychologa, który przyjąłby mnie na wizytę refundowaną. Z tego, co się zorientowałam- szukam już od pewnego czasu- tacy są, z tym, że trzeba mieć skierowanie od psychiatry. Moje pytanko: jak to jest z otrzymaniem tego skierowania? Czy psychiatra przeprowadzi jakąś analizę, czy się "kwalifikuję"? Pierwszy raz mam taką sytuację i nie wiem, jak to wszystko się odbywa.. Mój problem może nie jest bardzo poważny, ale czasem trochę utrudnia mi życie i chciałabym porozmawiać z psychologiem
Dziękuję za odpowiedzi, pozdrawiam