pytanie do kobiet po rozwodach

Mój ówczesny mąż nie wykazał skruchy po zdradzie, więc mowy o szansie nie było. Chciał wrócić 2 razy, ale juz 2 lata po rozwodzie. Nie dałam mu takkiej szansy...

Mój pierwszy mąż błagał, klęczał przede mną i płakał bardzo...no byłam bardzo młoda wtedy i nie wybaczyłam....W drugim małżeństwie "wybaczyłam", tak mi się wydawało, nie chciałam rozbijać sobie drugiego małżeństwa....mieszkałam z mężem po zdradzie prawie 1,5 roku, ale nie będę ukrywać że to było "okropne" 1,5 roku, zawsze przy jakiejś wymianie zdań wypominałam zdradę.....No i w sumie ta zdrada doprowadziła do rozwodu, bo nie umiałam z nią "żyć", po prostu pewnego dnia powiedziałam mężowi, że naprawdę próbowałam ale już Go nie kocham przez tą zdradę no i musiał odejść...także mi nie wyszło nigdy wybaczenie..ale wiem, że dużo jest tu na forum kobiet, które żyją i wybaczają takim facetom, co chodzą na boki.

Mój pierwszy mąż jak zobaczył, że miarka sie przebrała... błagał, płakał, obiecywał... ale na tym sie jego możliwości kończyły... zmian żadnych.... Drugi miał więcej godności... walczył... prosił... ale tłumaczyłam, że od blisko roku mówię, że jestem nieszczęśliwa i można było coś naprawiać... było za późno
Trzeci próbował wymusić na mnie swoje pomysły na życie... pomimo, że sam nie radził sobie kompletnie... przez wiele miesięcy przychodził, prosił, obiecywał... i znowu na obietnicach się kończyło... nie wiem czego trzeba by ludzie sie zmienili... do tej pory wściekłośc jest jego myślą przewodnią.... mam nadzieję, że czwartego nie będzie.... oczywiście rozwodu

byłego dziecka? to znaczy, że z dzieckiem też się rozwiódł? w jakim wieku jest dziecko? i jak sobie z tym radzi?

O Boże, co za skur...l!!!!!!!!!!!!! Jak można tak skrzywdzić własne dziecko Wyobrażam sobie jak musiał się czuć Twój syn. Jak przetrwał to wyznanie ojczulka?

Gamma mój od razu jak rozwiedliśmy się 10 lat temu zerwał kontakt z dzieckiem. Teraz mój syn ma 19 lat i jego ojciec widzi się z nim, raz na pół roku.....teraz ma drugie dziecko (dziewczynkę) i drugą żonę....Porażka...jak można wyrzec się własnego dziecka, tego naprawdę nie rozumiem. Tacy co opuszczają własne dzieci to są najgorsze typy, w ogóle zastanawiam się jakim człowiekiem jest ta druga żona mojego eksa, która nawet nie zwróci mu uwagi, że tak się w stosunku do dzieci po rozwodzie nie postępuje...Wiem, że jest między nimi bardzo źle, że ciągle się kłócą....kolejne dziecko po rozwodzie zostanie skrzywdzone przez tego faceta, który nigdy nie powinien mieć nawet jednego dziecka i ani jednej żony.

Zakłamani , Gamma aż sama poczułam ukłucie w sercu, czytając Wasze wypowiedzi. Jak można tak postąpić ze swym dzieckiem. Synowi Gammy nic a nic sie nie dziwie. Pewnie sama bym tak zrobiła, będąc na Jego miejscu. Strasznie to przykre!!!!!

Gamma co za kawał gnoja... nawet zwierzęta lepiej opiekują się swoimi młodymi... i jeszcze obarczać syna swoimi niedojrzałymi przemysleniami, że dziecko w młodym wieku się nie liczy!!!! cisną mi się na usta same @%$@
a jeżeli oni są tacy łatwi do buntowania przez nowe partnerki - to są nic nie warci - zwykłe tchórzliwe marionetki... prawdziwy ojciec nie da się zbuntować przeciw dzieciom
tego też obawiam się ze strony swojego byłego, bo w tej chwili do swoich dzieci ma taki stosunek - pokazać się raz na pół roku - namieszać w głowie, poużalać się nad sobą i zniknąć, kiedy mała juz zapomni i przestaje mówić o tym co tata jej kupi, znowu się pokazać, namieszać i zniknąć... czy dzieci kiedyś zrozumieją, że Ci pseudo tatusiowie nie są warci zachodu, czy będą ich tłumaczyć?

Mój syn nie tęskni za ojcem. Obawiam się, że gdyby mieli kontakt, młodym szarpałyby emocje. Ojciec nawet nie powiedział mu, że w marcu zostanie ponownie ojce. Tchórz i palant jakich mało.  Nie wiem czy kiedyś zatęskni za synem. Jeśli tak, to obawiam się, że już będzie za późno.

No to trafili nam się 'tatusiowie" Gamma dla naszych synów....szkoda, bo chłopak potrzebuje wydaje mi się ojca bardziej w wieku 19, 20 lat niż matkę.

Anhedonia nie jest mi przykro, że ojciec mojego syna ułożył sobie życie, miał do tego pełne prawo, ja mu źle nie życzę a to że mi nie wyszło, to trudno. Tak w momencie gdy zdecydowaliśmy się na dziecko mieliśmy po 19 lat i śmiem twierdzić, że byłam dojrzalsza od męża bo od początku pracowałam, opiekowałam się dzieckiem, chodziłam z nim do lekarza, chodziłam na spacery itd mój 20 letni wtedy mąż po prostu uciekał z domu na całe dnie.....żyłam z nim 10 lat nigdy nie był z dzieckiem u lekarza i dwa razy na spacerze, gdy syn leżał w szpitalu tylko ja nim się opiekowałam i Go odwiedzałam w szpitalu itd. ale nie miałam o to pretensji. Myślałam, że jak syn będzie dorosły znajdą wspólny język jak ojciec z synem, bo mi zawsze tak tłumaczył, że nie lubi małych dzieci i dlatego w ogóle nie zajmuje się dzieckiem....Tak mój syn ma z tym problem, że nie ma oparcia w prawdziwym ojcu, mimo że jest jak piszesz dorosły, bo żaden "przyszywany" wujek nie zastąpi prawdziwego ojca, nawet najlepszy "przyszywany" wujek...nie ma szans, żeby zastąpił prawdziwego ojca.  Powinna być więź między dorosłym synem a ojcem i to jest normalne, bo jak się nie jest patologicznym rodzicem, to często ojciec z synem wspierają się nawzajem przez całe życie i nie ma żadnego znaczenia wiek, zawsze powinni być "blisko". Między nimi nie ma żadnej więzi i to jest dziwne....po prostu to jest trochę takie przykre.

co tematu
moj pierwszy maz po wielomiesiecznym niekontaktowaniu sie(jeszcze rozwodu nie mielismy) przyjechal i powiedzial
"kupilem ci samochod o co chodzi, przeciez bedzie dobrze, no!" pamietam ten tekst jak dzis:) swoja droga autem byl zlom ledwo jezdzacy:) biedny nie rozumial ze to koniec, na rozwodzie powiedzial ze on niechce rozwodu bo kocha, gdy sedzie powiedziala ze do tanga trzeba dwojga to powiedzial "no dobra, to zgadzam sie na rozwod" uroczy:) w 3miuty zmienil zdanie.

to bylo ponad 5lat temu

a co do dzieci, nie zgodze sie ze ojca nie mozna zastapic.
zostalam zostawiona w ciazy, byl przy mnie mezczyzna ktory mnie wspieral w ciazy, byl kolega, po urodzeniu corki zaczal mi pomagac i sie zakochalam, jest przy corce od urodzenia, kocha ja nad zycie, przewijal, myl, karmil, chodzil na spacery, pote uczyl chodzic, pozniej wozil do przedszkola i tak jest ciagle. mimo ze mamy teraz wspolne dziecko nie widze roznicy wiem ze kocha je jednakowo, zawsze mowi ze ma dwoje dzieci.
widzicie dziewczyny mowicie ze to dupki bo zostawili swoje dzieci, ja sobie mysle ze to moze czasem lepiej, nie zameczaja swoja obecnoscia, nie wygaduja glupot, nie przekupuja bo nie wierze ze ze spotkan byloby cos dobrego a tak wasi synowie maja chociaz spokoj.
u mnie "tatus" corki pojawia sie raz na jakis czas, walczy w sadzie i przegrywa w sadzie bo nie ma wiezi. mimo ze corka niechce z nim rpzebywac, rozmawiac to on twardo ja meczy, ja namawiam aby poszla do pokoju w ktorym on jest ale nie ma szans, i tak co jakis czas corka narazona jest na wielki stres. szczeze mowiac wam zazdroszcze, macie spokoj, moze mowie tak bo mam wspanialego faceta przy sobie i wspaniale spelnia sie w roli taty.

Z tej części wypowiedzi nieźle się uśmiałam. Choc na pewno wiesz jakiego rodzaju był ten śmiech... ;-)

A za tą częśc wypowiedzi mam ochotę obrzucic cię kwiatami! Za pełną świadomosc tego co sie dzieje wokół jak oddziałuje taki 'tatuś' na dziecko, jak dziecko to przeżywa. Za każdym razem gdy czytam podobne wypowiedzi mam ochotę naprawdę pogratulowac zdrowego podejscia do sytuacji. Bo gdy słyszę piep**enie o marynie "że dziecku potrzebny ojciec" nóż mi się w kieszeni otwiera i mam ochotę zapytac - jaki ojciec? byle jaki? czy może dac sobie i dziecku szanse na zbudowanie normalnej i szczęśliwej rodziny? z ojcem - na pewno lepszym niż biologiczny facet(niby biologiczny tato)

Z tego co piszesz masz udrękę z facetem, której ja też za niedługi czas się obawiam. Jak dajesz sobie z tym radę? Z sądem z tym że on przyjeżdża a dziecko płacze?

Uważam, że dla dziecka najlepszy jest dobry mężczyzna, wzorzec i świetny kochajacy opiekun - jeżeli nie znajdujemy go w biologicznym ojcu, a w partnerze to w porządku... wszystko jest OK
Mój były jest przykładem ojca "chciejącego" i na chceniu sie kończy... a dziecko cierpi i tęskni... po co tak manipulować dzieckiem. Na forum jest masa przykładów, kiedy to partner jest świetnym ojcem, ale sporo też takich kiedy kolejny parner krzywdzi dziecko zamiast pomóc... nie ma reguły

Przecież napisałaś, że to TY WYBIERAŁAŚ OJCA swemu dziecku. A on, niedojrzały młodzik zgadzał się na wszystko co wymyśliłaś, bo Cię kochał. Wcale psychicznie nie musiał być gotowy na ojcostwo - próbował być wystarczający do twych wymagań.
Wymyśliłaś go takim a a nie innym i po prostu nie sprostał twoim pomysłom...
Teraz to WCALE wiele się nie zmieniło - znów piszesz o SWOICH oczekiwaniach wobec niego. Jaki POWINIEN być... bo Ty tak uważasz... Czy TWÓJ syn wobec takiej twojej kategorycznej postawy śmie w ogóle mieć swoją opinię? Czy TY wiesz ZA niego - lepiej oczywiście...
A człowiek jest jaki jest i kijem ani cudzymi pomysłami na "powinności" prędzej go zniechęcisz niż zachęcisz do współpracy. Ludzie są naprawdę RÓŻNI. Należałoby to zwyczajnie uwzględnić. Jedni nadają się na ojców a drudzy nie bardzo. Sam fakt spłodzenia dziecka ani charakteru ani osobowości im nie zmieni.
Zgadzam się z:

Nie ma reguły - wpis w dowód nie zamieni POWINNOŚCI w realia życia codziennego.

No ja nie miałam szczęścia spotkać po biologicznym ojcu mojego syna kogoś kto mi Go pomoże wychować lub w ogóle będzie chciał w jakiś szczególny sposób zaangażować się w jego wychowanie ani nie angażował się w jego wychowanie jego prawdziwy ojciec ani moi następni jacyś tam mężowie. Zawsze u moich następnych partnerów były ważniejsze ich rodzone dzieci niż mój syn. Dla swoich dzieci zawsze mieli dobro słowo, miłość, szacunek i pieniądze. Mojego syna mieli w du...e. Zazdrościłam ich eks że mimo że są rozwiedzeni, to z ich wspólnego związku dzieci miały bardzo duże wsparcie finansowe i też dostawały wielką miłość od ojca. Mój eks zawsze miał w czterech literach syna.

Stawiam na powyższe nie zaakceptowałabym i nie przyjęła pod swój dach kogoś kto nie pokochałby mojej córki - tudzież takiego, którego nie zaakceptowałaby moja córka. Czyż i ten element nie powinien mieć jakieś znaczenie w naszych wyborach? Może nawet kluczowe? Czyż to właśnie - stosunek do dzieci partnera nie mówi wiele o charakterze wybranka/wybranki? Tym właśnie można zdobyć moje serce - serce za serce
Przecież mamy tworzyć nową, zrekonstruowaną rodzinę a nie MY wielce zapatrzeni w siebie egoiści + plączące się pod nogami "pamiątki" po błędach młodości

Jeśli chodzi o mnie to różnie było jeśli chodzi o ich dobroć...chociaż raczej byłam zawsze na drugim miejscu po córkach, bo zawsze poznawałam facetów z córkami...Córki mówiły co tata ma robić i ich ojcowie wszystko wykonywali co im  kazały, właściwie "partnerkami" moich facetów są dorosłe córki...z nimi wszystkie ważne sprawy uzgadniali i wielkie tajemnice między sobą mieli....to się dało wyczuć, jak np. wchodziłam do kuchni a oni nagle milkli jak mnie zobaczyli, niezbyt miłe uczucie.

Mam pytanie do Kici ponieważ Jej historia jest bardzo podobna do mojej, kiedy mąż poprosił o tę szansę, kiedy Cię błagał? bo skoro od dawna miał tą drugą kobietę i z nią dziecko to jak to wszystko miało wyglądać? A tak w ogóle to jak się trzymasz, macie już rozwód? Mam nadzieję, że każdy z tych mężczyzn, którzy postanowili zostawić własne dziecko dla wygodnego zycia z inną babą kiedyś za to zapłaci, niestety w tej chwili płacimy za to my. A tak na marginesie mój  mąż jak wydał się jego długo ukrywany romans miał spakowane rzeczy, co jak mi się  teraz wydaje tylko ułatwiło mu decyzję o rozstaniu z nami. Po miesiącu zdecydowałam, że będę ponad to i ze względu na to, że moim zdaniem byliśmy fajną rodziną dam mu szansę i wiecie co usłyszałam "dwa razy do tej samej rzeki się nie wchodzi i nawet jak nie będę z nią to do ciebie i tak nie wrócę". Dlatego dobrze radzę na szansę facet musi sobie zasłużyć, ja popełniłam największy błąd, bo on o nią nawet nie prosił. Zrobiłam tak, bo mówił, że zbłądził i żałuje. Prawda jest taka, że mieszka  z tą  kobietą, skutecznie to ukrywając, a w sądzie mamy pozew bez orzekania o winie. Ja całe życie myślałam, że bardzo mnie kocha no i niestety to uśpiło moją czujność. Nie popełniajcie mojego błędu, nie wyciągajcie  pierwsze ręki, bo on tego nie doceni.

Kochana trzymam się dobrze. Moja druga sprawa rozwodowa była w grudniu i wtedy zaczęło się moje drugie życie. Dostałam rozwód (mieszkanie i alimenty na dwójkę dzieci).
Nie wiem dlaczego prosił o drugą szansę skoro prawda jest taka że już dawno przestał się nami interesować. Przestał szanować mnie jako żonę, kobietę i matkę. Trudno sobie pomyśleć kim bym była gdybym z nim została.....z tym bagażem życiowym - pewnie nawet walizka z kółkami by mi nie pomogła. Lokomotywą też być nie chciałam, sorki ale ciągnąć przez całe życie jego problemy, na pierwszym zakręcie bym się zadyszała. Teraz mam lęk w sercu który pozostanie, brak zaufania i wiary że są dobrzy ludzie. Gdy leżę wieczorem w łóżku wciąż zadaje sobie pytanie: dlaczego ja? Czym sobie zasłużyłam? Ale to pytania bez odpowiedzi. Gdy się z nimi uporam, to zacznę znowu żyć.

Witam
Trochę się włączę z drugiej strony, jeszcze nie mamy rozwodu sprawa bardzo świeża, ale żona za kilka miesięcy planuje mnie zostawić (mały kryzys i inne jak się okazało wymagania od życia) wyjechać za granicę  do faceta (obcokrajowiec) który się okazuje miłością jej życia kilka miesięcy rozmów z nim przez internet teraz pewnie planują jakąś schadzkę bo do tej pory to widzieli się raz na samym początku znajomości, reszta przez internet nawet seks. Jak się dowiedziałem to byłem w takim szoku że przez 2 tygodnie tylko się oszukiwałem że to niemożliwe, a potem jakoś stwierdziłem że jak go tak kocha to nic nie mogę zrobić. Ale rozmawiałem przekonywałem, ale nic to nie daje. Stawia uporządkowane już miarę życie na przygodę i nowe możliwości pracy. Teraz się z tym chyba pomału godzę. Serce mi pękło i nie wiem już czy mogę jej zaufać.  Ale chodzi o kilkuletniego syna. Ona chce go później oczywiście zabrać. Nie wiem co mam robić, nie chcę go stracić to dla mnie jakaś masakra, zwłaszcza że wywiezie go daleko. Nie wiem czy walczyć o niego żeby nie mogła go wywieźć, kocham go, ale wiem że ona go też kocha nad życie i jest dobrą matką.  Ale świadomość że będzie tak daleko i będę mógł go odwiedzać bardzo rzadko. Jak będzie miała tam pracę i partnera z mieszkaniem to chyba sąd udzieli jej pozwolenia na wywóz dziecka. Jeśli tak to nie mam co walczyć, jeszcze może mi utrudnić kontakt z nim. Jestem w kropce. Jak pewnie poprosi niedługo o podpisanie paszportu dla dziecka to co mam robić. Teraz mieszkamy dalej razem nie robię żadnych awantur ze względu na dziecko, toleruję jej romanse bo niby mieszkamy tylko razem a nasze drogi się rozeszły, tylko ja w głębi się z tym nie pogodziłem i boli mnie jej każda rozmowa  nim, a robi to prawie cały czas. Nie wiem jak długo tak wytrzymam, nie wiem co mam robić.