Kwestia ślub, a wiek???

Witaj. Moim zdaniem, to, ze masz dopiero 21 lat o niczym nie swiadczy. Powinno liczyc sie to czy sie nawzajem kochacie, szanujecie i czy jestes pewna, ze to ten jeden, jedyny facet. Jezeli jestescie ze soba 3 lata to chyba jest to wazniejsze, niz opinie kolezanek z pracy. Ja z moja zona wzielismy slub po 6 miesiacach od poznania, ona wtedy byla o rok starsza od Ciebie. W tym roku bedziemy mieli 11 rocznice, kocham ja bardzo i ona mnie rowniez. W tych sprawach nie ma regol i utartych schematow, liczy sie to co Ty czujesz i co czuje twoj partner. Püzdrawiam.

Jedna moja przyjaciółka wzięła slub w b. młodym wieku. Była rok mlodsza od Ciebie i co? Dziś chce brać rozwód..trafiła na totalnego dupka, miłość przysłoniła jej oczy. Poza tym była z nim w ciąży..

Natomiast moja druga przyjaciółka również w tym samym czasie i w tym samym wieku (20l) brała ślub i dziś jest niesamowicie szczesliwa Świetnie się ze soba dogadują, po ślubie nic się między nimi nie zmieniło. Jesli ona chce wyjść gdzies to on nie robi problemu, również na odwrót.

Ja z moim partnerem też planujemy ślub i co słyszę? Żebym się zastanowiła, ze młoda jeszcze jestem i mi sie odwidzi. Mam wrażenie,że mowia to osoby, które nigdy tak naprawdę nie kochały i nie były kochane.
Ja wiem,że chcę tego ślubu, jestem pewna, wolę żyć z nim szczęśliwie,a spokojnie, niż biegać po dyskotekach i poznawać co rusz nowych facetów (bo chyba mówiąc wyszaleć się, to właśnie maja na myśli??). Zresztą po ciąży nie trzeba od razu zachodzić w ciążę, więc można wiele rzeczy robić razem z partnerem,np podróżować, chodzić na imprezki.. i co, nuda?

Poza tym jesli mieszkasz ze swoim partnerem, to wydaję mi się, że oprócz obrączki na palcu nic się nie zmieni.... Albo zmieni na lepsze . Jeśli wiesz,ze to ten i CHCESZ tego ślubu TERAZ, to zatkaj uszy na opinie kolezanek.

Dziękuję za tak piękne opinie i wsparcie... Ja bardzo kocham mojego partnera, nie mieszkamy razem i dlatego nie możemy doczekać się tego ślubu :] Gdy miałam 15 lat jak się poznaliśmy to już myślałam o ślubie... )) Pracowałam od 15 roku życia jako kelnerka i może to wpłynęło na to jak nie mogę patrzeć na te dyskoteki, ja nie mam myśli - wyszaleć się. Ale jak większość osób zamiast popierać, podziwiać, kibicować to karci, to potem człowiek nie wie co jest grane. Takie jest to życie, niestety i tacy ludzie ;///

Wiem, że życie w małżeństwie to wielka próba. Odp. mi na pytanie jeszcze czy też często kłócicie się o głupoty? To chyba normalne nie? Tylko trzeba umieć iść na kompromis? My nad tym ciągle pracujemy ))

wzielam slub w wieku 21lat(maz 23lata) bylismy przed slubem 1,5r w tym okolo 10miesiecy mieszkalismy razem i wiem jedno, bez mieszkania razem przed slubem w zyciu bym nie wziela slubu. niechce opowiadac moja cala historie ale wiem ze to wiele zmienia, dopiero wtedy czlowieka sie poznaje.
tak jak dziewczyny mowia, wiek nic nie zmienia, my do tej pory jestesmy szczesliwi ze jestesmy razem i tez slyszelismy takie opinie, ale mielismy to gdzies bo chcielismy byc razem,
powodzenia

widać, że i Ty masz pewne obiekcje przed ślubem w tym wieku mimo, że wiesz, że go kochasz...
lepiej się będziesz czuła jak ze sobą zamieszkacie na ten okres narzeczeństwa upewnisz się
też z byłym sobie obiecywaliśmy, że jak skończymy szkołę to weźmiemy ślub...
a tu jesteś z kimś 5 lat a ostatecznie nie znasz...
taki zamieszkanie bezpośrednio przed ślubem ma sens

Młody wiek nie jest przeszkodą, jeśli jesteś pewna. Ale.. przeważnie spotykamy się z sytuacjami, że młody wiek i wyjście za mąż= ciąża. W sensie zawsze po wiadomości o ślubie pierwsze pytanie jest- a co, wpadli? ...
coraz ciężej tego uniknąć.

Ja bym się nie wahała myślę, jeśli bym wierzyła, że warto i chciała

powodzenia":)

Sadie zaspokajam twa ciekawosc.
ja poznalam meza gdy mailam 20lat, niestety zycie sie tak ulozylo ze urodzilam corke i mialam dziecko, wzielismy slub 1,5r po spotykaniu sie i mieszkaniu razem. nigdy nie mieszkalismy z rodzicami, zawsze utrzymywalismy sie sami, pytasz jak?? normalnie ciezka praca. maz pracowal caly czas, 9h na etacie i pozniej do garazu dalej chaltury robic, oczywiscie chaltury tylko wiosna-latem-jesien, co nie zmienia faktu ze i zima sie utrzymywalismy sami, w bloku komunalnym, ja takze pracowalam, choc nie wiele bo nie bylo z kim dziecka zostawic. na slub dostalismy 5tys zl od moich rodzicow, cala reszte sami placilismy, malo tego, mielismy samochod, po  slubie (na ktorym nie zarobilismy nawet 5zl) nadal na utrzymac bylo trzeba corke no i ja i maz, maz nadal ciezko pracowal, zaczelismy handlowac autami, po 2latach urodzil nam sie syn i nadal sami mieszkalismy.

nigdy nikt nic nam niedal, nigdy nikt nas nie wspieral finansowo.
mimo ze radzilismy sobie tu w kraju, maz wyjechal do niemiec pol roku temu aby  bylo nas stac na dom i jak tak dalej pojdzie to za rok kupimy swoje miejsce na zmieni, sami, bez pomocy rodzicow, czy testamentu dziadkow
mimo ze mlodzi to se radzimy i napewno nie jestesmy insektem na kogos plecach!!

Ja rowniez uwazam, ze warto pomieszkac razem przed slubem i poznac tego czlowieka jaki na prawde jest. Kiedys dwie dziewczyny z ktorymi wczesniej pracowalam powiedzialy mi, zebym nie spieszyla sie z milosciami itd.. bo powinnam sie wyszalec. Jedna z dziewczyn ma 24 lata a druga rok starsza. Obie uwazaly, ze jak wiazac sie z kims to powinnam byc  troche starszym wieku (wtedy mialam 19lat). Mi ciezko jest stwierdzic czy jest za wczesnie czy nie, jednak ja gdybym byla na Twoim miejscu nie bralabym slubu w tak mlodym wieku, po prostu nie czuje sie gotowa. Moze mowie tak bo nigdy nie bylam z chlopakiem 3 lata, moze gdybym byla w sytuacji jakiej Ty sie znajdujesz bylabym gotowa? Wydaje mi sie, ze nie powinno sie wzucac kazdego do jednego wora, bo kazdy z nas jest inny. Przyklad: Ja, w tej chwili nie chce sie wiazac z nikim, chce poszalec troszke, i tyle. Ale nie kazdy chce szalec! Moja kolezanka miala 20 lat jak wyszla za maz, i chciala miec dziecko. Wzieli slub, urodzila coreczke, tak mija ich 3 lata wspolnego malzenstwa ( wiem, nie jest do dlugo) ale sam fakt pokazuje, ze poki co wiedzie im sie dobrze, sa szczesliwi. To zalezy jaki kto jest. Jedni chca sie ustatkowac, czuja ze z ta osoba chca zycie ulozyc, i chce wziac slub. Jesli jestes na 100% pewna, ze chcesz tego slubu, i ze wiesz ze chcesz byc z tym chlopakiem to czemu by tego slubu nie wziac? Mam nadzieje, ze wspolne mieszkanie utwierdzi Was w przekonaniu, ze sie kochacie i chcecie byc razem i ze wspolne mieszkanie jeszcze bardziej Was zblizy! :-))

saffari, nie pisz postów jeden pod drugim. Używaj opcji "Edytuj".

Ja kończę szkołę teraz. Facet jest o 3 lata starszy i zarabia te 2 tyś, jest zaradny moim zdaniem, bo nie rozwala kasę. Pakuje ją głównie w nasze przyszłe cztery kąty. Będziemy mieszkać z teściami, ale na takiej zasadzie, że góra cała będzie nasza i oczywiście zamknięta, oddzielona, więc myślę, ze ciężko nie będziemy mieli wiedząc, że mamy gdzie mieszkać. Pow. tej góry jest jak normalne mieszkanie: łazienka, kuchnia, bardzo duży salon, z którego mogą być dwa pokoje jak coś i jeszcze oprócz tego 2 pokoje (sypialnia, pokój dla dziecka) Mój skarb już zrobił dla nas piękną sypialnię. Jak jestem u niego to chciałabym już tam zostać. Chyba perspektywa takiego życia nie jest przerażająca nie??? ))

SILVIA555 będziecie mieszkać z teściami?????????
To nic dobrego. Wiem po mojej kuzynce, koleżankach. Na początku wogóle się nie wtrącają, ale po ślubie jest totalny galimatias...
Skoro Twój MIsio jest taki zaradny to czemu nie pójdziecie na swoje. Może lepiej poczekać, uzbierać kase i potem się chajtać jak się ma mały kącik, ale własny.
Stanowcze NIE dla mieszkania z rodzicami lub teściami!!

Oj nie dramatyzujcie, sa tez normalni tesciowie Szczegolnie, ze chyba chodzi tu o takie zupelnie osobne mieszkania, tyle, ze w jednym budynku. Nie wszyscy tesciowie/rodzice sie wtracaja. Niewykluczone, ze silvia ma normalnych tesciow i beda zyc w zgodzie - po sasiedzku. A nie oszukujmy sie - tacy przyjazni a niewtracajacy sie tesciowie to tez spora pomoc. Wiem, bo sama przerabialam to z ex-narzeczonym, ktory wprawdzie sie rozstalismy, ale straty takich tesciow nadal mi zal . I pomimo wspolnej kuchni nie bylo sporow, wrecz przeciwnie - obie strony chwalily sobie ten stan. Ja wiem ze to nieczesta sytuacja, ale mozliwa.

A co do wieku - juz powiedziane zostalo - wiek nie jest zadna gwarancja trwalosci, czy nietrwalosci. Z reszta co to znaczy "wyszalec sie"? Ja tez nie do konca chcialam sie wiazac "na powaznie" poki nie zostalismy z moim narzeczonym para.  A teraz jakos to "wyszalenie sie" nabralo dla nas innego wymiaru. Czy podrozowac, poznawac nowych ludzi, chodzic na imprezy i calej reszty rozrywek nie mozna zaznawac wspolnie? Czy obraczka nagle jakos zobowiazuje do papci i papilotow? Nie ogarniam dlaczego dwojgu ludzi, ktorzy chca byc razem i razem chca przezywac i to co fajne i to co mniej mowi sie o koniecznosci "wyszalenia sie". A co, razem juz nie mozna szalec?

W zyciu nie wzielabym slubu w wieku ponizej 25, nawet pozniej.Po co? Do czego ten ped dziki? Dopiero co sie czlowiek usamodzielnil, uwolnil od rodzicow i poczul wiatr w zagle, wyksztalcil sie, zaczal zarabiac na siebie i swoje tylko zachcianki a tu nalezy z tego rezygnowac za cene jakiegos statusu, obraczki, satysfakcji rodziny i znajomych?
Kocha to poczeka a kazda kobieta powinna zaznac troche spokoju i swobody zycia bez garow, pralki, zakupow, skwaszonej miny meza, tesciow, pieluch.
Takie jest moje osobiste zdanie, bo akurat nigdy do tzw. zeniaczki mi sie nie spieszylo:) I nie zaluje moich doroslych wolnych lat ani troche;)

mysle ze jesli chodzi o mieszkanie z tesciami to jest oddzielny watek, ale owszem moze byc nie ciekawie, kazdy czlowiek ma swoje nawyki i jak nawyki sie scieraja i nie pasuja do wspolnej codziennosci to moze byc roznie,
ale znam i takie sytulacje ze ludziom mieszka sie bardzo dobrze razem, najwazniejsze to miec pokore i czasem przemilczec:)

w zyciu jest roznie i tylu ile ludzi tyle i pomyslow na zycie, owszem bardzo czesto ale nie zawsze bierze sie slub w mlodym wieku z powodu ciazy. u mnie nie byl slub z powodu ciazy, ale potrzebowalismy tego, dla dopelnienia zwiazku, potrzebowalismy powiedziec przed ksiedzem slowa przysiegi, poprostu teraz czujemy sie jeszcze bardziej zwiazani.
     dla mnie trudno byloby siebie wyobrazic na dyskotece, czy coraz z innym facetem, lub siebie na studiach, poprostu tak zyjac nie bylabym szczesliwa. dobrze mi w tej mojej "doroslosci" mam meza, dzieci, psa, stablizacje finansowa i moze niedlugo wlasny dom, do tego maly inetres i naprawde czuje sie spelniona, choc nie wszystkim zapewne by to pasowalo.

DO GRUDKA: Jeśli chodzi o mój POPRZEDNI POST to proszę go tutaj nie wtrącać. Dużo to forum mi daje i pewne rzeczy zrozumiałam. Porozmawialiśmy ze sobą szczerze i wszystko jest ok, nasze sprawy seksualne się unormowały. Nie mamy z tym problemu.
Po drugie po co mamy budować dom? Gdy na takie coś idzie sporo kasy, jak mamy całą górę dla siebie. Po co się zadłużać? Gdy logiczne jest to, że ok.150 tyś. od tak nie wyczarujemy. A za to - możemy nie mieć kredytu, a korzystać i jeździć choćby na fajne wakacje... Czyż nie mam racji?

Teściowych mam super i sami powiedzieli, że nie będą się wtrącać. Już tyle tam zrobiliśmy i nigdy nam się nie wtrącali jak to mamy zrobić, tylko pochwalili. Przyszła teściowa powiedziała, że jakby zdarzyło się dziecko to będzie nam pomagać ile może. Czy nawet w takiej sytuacji na prawdę takie mieszkanie z teściami ma większość minusów?

Nie mogłabym mieszkać z 'teściami'..
Lubie moich teściów ale wole być z moim mężczyzną sam na sam.
Mieć swoją prywatność i intymność.

podzielam odpowiedz milly. samemu to robisz co chcesz nikt ci na rece nie patrzy i nie mowi co masz robic a tak by bylo lepiej itd

Absolutnie nie jest to przejaw zazdrości.

Twoja babcia przeżyła więcej od Ciebie i ode mnie więc to o czymś świadczy. Prawda?:)

Trzeba się wyszaleć--> to nie tylko imprezy, podróże i swawole, ale przede wszystkim ucieczka od nudnego życia, które jest po ślubie. Od tych ciepłych kluchów, które się robią, od tej rutyny. To również odsunięcie momentu kiedy martwimy się o pieniądze, trzeba jakoś spłacić czynsz, mieć co włożyć do garnka. Nie wiem jak babcia , ale ja uważam, że moment narzeczeństwa powinien być jak najdłuższy, a przede wszystkim należy zamieszkać ze sobą przed ślubem. Inaczej jak się widzimy codziennie po dwa dni a inaczej jak żyjemy RAZEM. Widzimy swoje gęby codziennie, inaczej sie zachowujemy.

Odsuniecie problemu to nie rozwiązanie. jeżeli ktoś jest dojrzały w młodym wieku aby założyć rodzinę niech zakłada. Ja nie żałuję. Przykro ze uważasz ze życie po ślubie to ciepłe kluchy. U mnie akurat jest odwrotnie.

Opinie jak widzę są podzielone, część osób opiera je o własne doświadczenia....wiadomo.
Ja mogę podzielić się z Tobą swoimi spostrzeżeniami.
Na pewno warto zastanowić się nad wspólnym zamieszkaniem przed ślubem. Nawet jeśli spotykamy się codziennie z drugą połówką to są to wypady do baru, kina ewentualnie wakacje, które i tak nie mają dużo wspólnego ze wspólnym mieszkaniem.
Piszesz, że Twój narzeczony zarabia 2tys., to naprawdę nie jest dużo jak jeszcze dojdzie Wam dziecko, ale to tak na marginesie...sama kiedyś zobaczysz
Mieszkanie razem to początek obowiązków od których już nie będziesz mogła "odpocząć" w kwestii takiej, że jest to decyzja do końca życia jeśli mamy na myśli małżeństwo. To są opłaty wszystkich rachunków, ewentualnie zamartwianie się czy starczy, to jest umowa i podział kto co ma robić w kwestiach domowych ( bo nikt za Was już tego nie zrobi) i właśnie na takiej codzienności można dopiero poznać dobrze drugiego człowieka. Zawsze jest tak, że jak ktoś ma coś do zrobienia doraźnie to robi to chętniej a inaczej kiedy musi i to jeszcze często. Wtedy ukazuje nam się obraz czy tak naprawdę ktoś jest odpowiedzialny i gotowy do wspólnego życia. I często jest tak, że ten chłopak który był taki świetny i wydawał nam się "dorosły" staje się nie do poznania, po prostu inny w naszych oczekiwaniach.
Oczywiście życzę Wam aby nie przerosła Was ta sytuacja o której tu mówię.
Natomiast jeżeli chodzi o teściów to mi kiedyś również wydawało się, że są "w miarę", niestety do czasu kiedy to musieliśmy z nimi zamieszkać. Zmienialiśmy mieszkanie, więc chwilowo zdecydowaliśmy się zamieszkać u nich żeby wszystko wyszykować na swoim nowym. Na odległość często rodziny się kochają, inaczej się dzieje jak zaczynają mieszkać razem. Oczywiście nie uogólniam.
Mieliśmy również całą górę dla siebie, trzy pokoje, kuchnia, łazienka więc wydawałoby się, że nie będziemy sobie przeszkadzać. Inaczej się okazało. Nagle zaczęły być pretensje, że za dużo wody lejemy (chociaż rachunki płaciliśmy sami) a powinniśmy oszczędzać, że dziecko nasze jest za głośno, szereg takich niby prostych rzeczy ale jakże znaczących i wpływających na nasze relacje. Na szczęście na naszym małżeństwie się to nie odbiło ale znam takie które to właśnie przez częste pretensje teściów, same się kłóciły, więc jest to bardzo złożona sprawa.
Życzę Ci podejmowania słusznych decyzji i mądrych wyborów.