dziecko mojego faceta

wlasnie powinnam ale nie potrafie jak tylko przypadkiem znajde jego zdjecie albo cos to od razu placze nie umiem tego powstrzymac to po prostu samo tak

Jedno jest pewne.
Nie wyrzeknie sie dziecka bo Tobie jest smutno gdy je widzisz, slyszysz o nim, ze w ogole jest.

Jeżeli nie jesteście w stanie zaakceptować faktów niezmiennych - tego, że panowie chcą być dobrymi ojcami dla swych potomków (co dobrze świadczy o ich charakterze), tego, że będą z nimi spędzać czas a NIE wyłącznie z wami - to nie jesteście z nimi na jednym poziomie rozwoju. Ktoś, być może MUSIAŁ dojrzeć - a ktoś nie musiał. Proste :)
Dla dobra wszystkich... i niewinnych dziatek i starających się ojców (nawet was samych - bo co się będziecie frustrować) - dajcie im spokój. Wróćcie do piaskownicy i poszukajcie takich, którzy podobnie jak wy nie muszą sobie ślicznych główek zajmować filozofią godnego życia - nie muszą ponosić JESZCZE za nic i nikogo odpowiedzialności. Na pewno tacy są - trzeba szukać takich, którzy spełniają oczekiwania - a nie naginać/przymuszać rzeczywistość do własnych imaginacji.
Po co się męczyć? Same siebie zazdrością, a ich brakiem zrozumienia i pretensjami. Na pewno są jeszcze nie zajęci panowie BEZ zobowiązań. Powodzenia :)

Mam pytanie do Kobitki i do bounty: czy wy obie nie możecie mieć dzieci? wasze histeryczne reakcje na dzieci waszych mężczyzn nasuwają to pytanie, wolny cytat: ....że on tego wszystkiego nie będzie przeżywał razem ze mną...... Dla kochającego ojca, narodzenie dziecka to wielkie przeżycie, niezależnie od tego które w kolejności jest. Biorąc jednak pod uwagę wasza niedojrzałość emocjonalna odradzałabym zachodzenie w ciążę tylko po to, by "przeżywać z nim to wszystko" Obie musicie uświadomić sobie,że wasi partnerzy do końca życia będą w kontakcie z mamami swoich dzieci,że będą uczestniczyć w komuniach,bierzmowaniach,ślubach swoich pociech. Jeżeli obie nie zaakceptujecie tego prostego faktu, to najzwyczajniej w świecie WY zostaniecie wyłączone z tych części życia swoich mężczyzn. Zakładając oczywiście, że nadal oni będą waszymi partnerami. Gdyby mój maż nie akceptował moich dzieci z pierwszego związku, nie wyszła bym za niego, proste.

Wydaje mi się, że za bardzo nas zaatakowałyście. Jedna sobie z tym radzi, a druga nie. Moim zdaniem nie powinnyście nas obrażać, że mamy wrocic do piaskownicy tylko dlatego, że nie skaczemu z radości ze nasi faceci mają dzieci z innymi. Moim zdaniem niepokój z naszej strony jest naturalny.
Któraś z was napisała ' Obie musicie uświadomić sobie,że wasi partnerzy do końca życia będą w kontakcie z mamami swoich dzieci' OWSZEM I TO JEST WŁAŚNIE PROBLEM.
Byłe kobiety naszych facetow beda zawsze częścią ich życia i mam prawo powiedziec, ze mi się to NIE PODOBA! i jestem zazdrosna, że mamusi się odwidzi i odbije mi faceta.

vinnga, ten twój dość złośliwy komentarz był nie na miejscu, i nie ma zadnego znaczenia w tym momencie :)PS. jeśli chcesz być taka dokladna w swoich datach  to miesiac temu mialam już faceta

Rozumiem was doskonale,jest ciężko, ja byłam w podobnej sytuacji, powiem tak-dziecko nie jest niczemu winne a jeszcze jak was akceptuje i się dogadujecie to naprawdę super. Najgorzej jest nastawić się do dziecka negatywnie, różnie w życiu bywa, temat matki będzie dla was bolesny ale tego nie zmienicie, jednak wcześniejszego życia nikt sobie nie wymarze, trzeba układać teraźniejszość tak aby i dla dziecka partnera było miejsce-ono nie zniknie nagle. Naprawdę można świetny kontakt nawiązać z dzieckiem partnera czy męża.

A ja je doskonale rozumiem , nie mam takiej sytuacji ale wiem że gdybym ją miała to też bym szczęśliwa nie była , i to nie chodzi o jakąś głupią zazdrość . Tu chodzi przede wszystkim o to że : oni mają kontakt z byłymi , że wystarczy jej tel a on leci bo boi się że coś z dzieckiem , że już zawsze to dziecko będzie jego oczkiem w głowie , że była laska już na zawsze zostanie w jego życiu , że jak będą one w ciąży  to dla nich to będzie ogromnym szczęściem ale dla ich facetów...no cóż szczęście które już kiedyś przeżył z ...tamtą ...i można by wiele wymieniać , będą roczki...komunia , 18-stka a on...zawsze będzie tam obecny...on dziecko i jego była .Ja je rozumiem i to nie jest niedojrzałość , i głupia zazdrość , bo one tak naprawdę do tego dziecka nic nie mają bo ona niczemu winne , najbardziej jest strach  że albo ona mu je odbije , albo zrobi wszystko żeby ich skłócić albo on po prostu stwierdzi że dl;a dobra dziecka z nią będzie.

Myślę że ich strach i ta zazdrość (nazwijmy to tak) jest uzasadnione , są to dziewczyny młode i dlatego pragną być kochane miłością największą z możliwych i być tymi jedynymi i na pewno chciały by zobaczyć na swoim teście kiedyś dwie kreseczki powiedzieć o tym partnerowi i szaleć ze szczęścia we dwóch i zakochać się w tym maleństwu a tu...niestety może już tak nie być...lecz nigdy nic straconego.

Kochane powiem tak , jeśli on wylatuje z kolejki bo widzi w szpitalu byłą to niestety troszkę chore , no ale nie można rezygnować  z tej miłości . Porozmawiajcie z nimi  jeśli nic się nie zmieni to naprawdę nie ma sensu  z nim być ,dlatego że Wasze życie będzie oparte mna strachu a niestety on będzie uczestniczył w życiu tego dziecka tak jak pisałam , urodziny , komunia , choroba , w szkole dzień ojca , dzień dziecka....

Hm, mnie się wydaje, że trudno zrozumieć tym, którzy mają "normalne" rodziny konsekwencje bycia z kimś, kto ma dziecko z inną, albo jest w jeszcze bardziej skomplikowanej sytuacji życiowej... Ciężko wczuć się w taką sytuacją, mając poukładane życie i jasne perspektywy - dlatego jak dla mnie niektóre oceny są zbyt surowe... Choć uważam oczywiście, że jeśli dwoje ludzi (z których ktoś ma "bagaż") planuje wspólne życie, kocha się, to muszą zaakceptować swoje wcześniejsze wybory, zobowiązania... Potrzebna będzie pewnie większa doza akceptacji, zrozumienia, wyrozumiałości, ale wszystko da się ułożyć po swojemu, jeśli dwoje ludzi jest zdecydowanych, że chcą razem żyć...

Wiem, że to brzmi strasznie ale po prostu jestem zazdrośnica okropna, ale boje się. Bo z tego co wiem to o dzieciach z nim moge zapomnieć nie chce o tym slyszec, a dlaczego? Bo juz z inną ma. przynajmniej tak mi sie wydaje,ze to jest powód. Peka mi serca na sama mysl o tej drugiej kobiecie, i na prawde nie mam problemu z tym, ze jest corka lecz to, że jest inna kobieta ktora ZAWSZE będzie.

Tak jak napisalas, widzimy ze kochali tamte a teraz sa z innymi i moze owszem w podświadomosci boje sie tego rowniez. Uwielbiam Go bardzo, ale temat jego dziecka lub tej kobiety konczy sie albo klotnia albo moimi lzami w toalecie. Staram sie pracowac nad tym, ale jest ciezko.
Dziekuje rowniez wam za te mile komentarze, nie oceniacie nas a to jest ważne, poniewaz jak widac na gorze dziewczyny nas ocenily odrazu zamiast poradzic.

On nie chce rozmawiac na ten temat, wszystko musze wyciagać siłą.  Wydaje mi się, że może byc opcja że on może ją kochać dalej, bo ona uciekla z dzieckiem do innego 5 lat temu i teraz On sie z dzieckiem nie widuje prawie w ogole, ostatnio córke widzial w październiku. Dla mnie to jest męczące bo musze sie innych ludzi wypytywac w ukryciu przed nim, o ta kobiete.
Spotkaliśmy ją na parkingu w szpitalu, Ona nas nie widziala i wchodzila ze swoim obecnym facetem. A moj sie zrobil blady i powiedzial, ze nie wejdzie bo nienawidzi jej i odjechalismy, a ja sie czulam jakby sie mnie wstydzil. Wyplakalam wiele lez tego dnia, bo on w tym nic zlego nie widzial. A co do zaufania to ufam mu, wiem ze moglabym mu podlozyc kobiete pod nos i by sie nie zainteresowal, ale jesli chodzią o eks to wariuje.

Chciałabym bardzo podziękować osobie takiej jak Tinka Tineczka za zrozumienie. Właśnie to jest największy problem, że jego była nigdy nie zniknie z jego życia

Uważam również że to pisanie o nas że jesteśmy niedojrzałe czy też że powinnysmy sie wrócić do piaskownicy jest nie na miejscu i że piszą to osoby którym jest łatwo nbas krytykować gdyż one nie doświadczyły takiej sytuacji i nie wiedzą co my czujemy

Vinnga doradziłaś bounty żeby pogadła ze swoim facetem o byłym związku myślisz że będzie miło słuchać na temat jego byłej? poza tym facet też nie chce na ten temat gadac a i ja juz teraz tez nie bardzo chce

ja naprawde sie staram zeby tak nie reagować, chcę żeby bylo dobrze ale to naprawde jest trudne i nie da sie tak po prostu zmienic sposobu myslenia ja bym dala duzo zeby moc o tym nie myslec albo żeby mieć do tego inne podejscie bo to wcale nie jest mile ani dobre dla naszego zwiazku kiedy on widzi jak jestem smutna albo kiedy płacze chociaz staram sie to przed nim ukrywac ale niestety nie zawsze sie to uda... a ja naprawde go kocham i nie chcę go stracic

Kobitka moze ktoś Ci to juz mowil  ale jesli  go kochasz nad zycie to pokachaj go  z tym dzieckiem..  Te dziecko nie jest niczemu winne.   Jesli Kochasz swojego chlopaka  to dasz rade wszystko wytrzymac.. musisz go wspierac w wszystkim i byc przynim takie są prawa zwiazku.

większośc, jednak Bogu dzięki-nie wszyscy
Innym problemem jest mężczyzna, a innym problem z zaakceptowaniem jego dziecka.

Przepraszam bardzo ale ja ani razu nie napisalam ze ja obwiniam o cos dziecko!!! ja wiem ze to dziecko nie jest niczemu winne wiec nie rozumiem dlaczego tyle osob ciagle pisze to zebym nie obwiniala dziecka

Kobitka_19,
Po pierwsze, napisalas w swoim pierwszym poscie, ze gdybys postapila inaczej to moze tego dziecka teraz by nie bylo, i dziwisz sie, ze teraz dziewczyny Ci pisza tak a nie inaczej? Przeciez to okropne napisac cos takiego! Sama jestem matka i napisze Ci jedno. Swoje dziecko kocha sie najbardziej na swiecie, BARDZIEJ niz zone, meza, dziewczyne, czy chlopaka. Nigdy nie bylabym z osoba, ktora nie zaakceptowalaby moje synka, bo to on jest najwazniejszy w moim zyciu. Tak wiec jesli ja dowiedzialabym sie, ze osoba z ktora planuje przyszlosc w ten sposob pisze o moim dziecku, to ta osoba bylaby przekreslona z mojego zycia. Nie uwazam, ze cokolwiek zlego napisalam, napisalam Ci prawde, staralam sie doradzic, a Ty skoro uwazasz, ze jednak jestes dojrzala, nie powinnas sie obrazac.

Druga rzecz, na pewno nie jestes Ci latwo, wierze w to. Nikt Cie nie probuje tutaj obrazac, ale musisz przyznac, ze Twoje podejscie do sprawy nie jest do konca dojrzale. Nie tak dawno temu mialam tyle lat co Ty. Nie mialam takiego "problemu", ale oj, tez bywalam zazdrosna i wiesz co? Minelo troche czasu i mi przeszlo. Zrozumialam, jak dziecinne i wrecz glupie jest takie zachowanie. Zrozumialam, ze sa wazniejsze problemu w zyciu niz zazdrosci, ktore tylko niszcza czlowieka od wewnatrz. Postraj sie to wszysto zrozumiec. Przestan mysle trybem "ja". Zastanow sie czasami w jakiej on jest sytuacji, jak on sie moze czuc po kazdej Waszej zbednej sprzeczce, i przede wszystkim ile tego zniesie?

dokładnie tak - sedno sprawy...:) Zresztą mój wybranek często te słowa mówi głośno, bo twierdzi, że byłabym dla jego dziecka lepszą matką...niż tamta, ja po pierwsze nigdy nie wkręcałabym małe dziecko w sprawy dorosłych, obciążając jego psychikę

Hej dziewczyny!
Rozumiem to,że jest Wam ciężko i że nie każdy zdecydowałby się  na związek z partnerem,który ma dziecko z innego związku.Dostrzegam to bardzo dobitnie na przykładzie facetów- niełatwo jest kobiecie znaleźć partnera gdy ma dziecko.I mimo,że jest przez niego kochana to wiadomość o dziecku działa nieraz jak kubeł zimnej wody.

Powiem tak: przegracie jeśli nie zaakceptujecie dziecka.Rzadko zdarza się taki sk....,który zerwie kontakty z dzieckiem w imię spokoju w związku.

Nawet jeśli nieraz chce Wam się płakać nie róbcie tego przy swoich facetach bo oni wtedy nie bardzo wiedzą co zrobić.Czują się trochę "wpuszczeni w kanał" bo przecież nie obiecają,że nigdy się dzieckiem i ich matką nie spotkają,że wszystko będzie proste i jasne.Nie będzie...

co do rozmowy z partnerem ile razy ja kiedys probowalam z nim pogadac ale on sam mnie prosil zebym tego tematu nie poruszala bo on nie chce o tym rozmawiac a teraz to ja juz tez nie chce tym bardziej wlasnie dlatego ze on rowniez nie ma na to ochoty. POza tym ja mu kontaktów z dzieckiem nie zabronie po pierwsze nie mam do tego prawa po drugie nie można odebrac ojca dziecku a po trzecie dziecko tutaj nie jest niczemu winne mi chodzi tylko o to zebyscie mi pomogly sie z tym wszystkim pogodzic bo sama nie daje sobie z tym rady. ja po prostu chcialabym nie plakac kiedy przypadkiem znajde jego zdjecie albo kiedy sobie o nich pomysle chchialabym nie myslec caly czas o tym ze jego byla bedzie zawsze w jego zyciu chcialabym nie myslec o ich spotkaniach itd... wiem ze bedzieb\cie znowu mnie krytykowac ze tak napisalam ale to wyglada teraz tak ze ja znajde zdjecie jego dziecka albo gdzie sa w trojke - placze, ktos ze znajomych zacznie ich temat ja musze wyjsc bo mam w oczach lzy znajde cos co mi sie z nimi skojarzy placze uwielbiam dzieci ale od jakiegos czasu nie potrafie z nimi przebywac bo jak widze dziecko mniej wiecej w wiku dziecka mojego partnera chce  mi sie plakac nawet jesli mijam je na ulicy ja nie chce zeby tak bylo...

Ty może po prostu skieruj swe kroki do psychologa?
Bo wiesz, twoje nieadekwatne zachowania zakrawają wręcz na jakąś obsesję... I któż zniesie wieczne wycia i mazgajenie, toć uczy się 3 latków nad tym panować i odwracać swoją uwagę.

Czesc ja też jestem w tej samej sytuacji co i ty ja powiem ci że cie rozumiem,wiem co czujesz wiedząc że on tam jest z nia i z tym dzieckiem a ty siedzac w domu denerwujesz sie i płaczesz wymyslajac r?żne historyjki co też oni teraz tam moga robic ,powiem ci że wtedy tak jak ty teraz napisalam do tego forum chciałam zobaczyc ile kobiet jest w tej sytuacji co ja i chciałam usłyszec słowa poparcia mnie a w zamian tego kobiety postawiły mi realia przed oczami jestem egoistka myslac o nim jak o mojej
własnosci dobrze wiedzac że gdy postanowilismy byc razem on mi oznajnił że ma dziecko że będzie musiał widywac się z matka tego dziecka dopuki ona sama nie zacznie byc samodzielna ja wtedy myslałam że miłość zdziała wszystko ale to nie prawda już po pierwszej wizycie zaczełam odczuwac bul i zazdrosc płakałam tak jak ty dostałam depresji i to na moje własne życzenie.Wiesz co po zgłoszeniu na te forum kobiety pomogły mi zrozumiec w co tak naprawde weszłam i teraz musiałam wybrac zycie z nim i zaakceptowac ta cała sytuacje albo rozejsc sie dla dobra nas wszystkich.wiesz co wybrałam Jego.bo bez niego nie umiem zyc bo go Kocham i wiem że my potrafimy razem jeszcze byc szczesliwi,pomału staram się zabic moja zazdrosc i zacząc zyc tak jak zawsze chciałam.Tobie tez radze uspokoic się przestac popadac w paranoje i odwaznie spojrzec na to wszystko jeszcze raz a najwarzniejsze rozmawiajcie ze soba opowiedz jemu o swoich uczuciach,jezeli facet cie kocha to zrozumie cie wyjasni i wytłumaczy wszystko rozmawiajcie o uczuciach jakie was łączy a przekonasz się że zycie potrafi jeszcze byc piekne.pozdrawiam

.

a co powiecie teraz
jego była pozwała go do sądu o alimenty chciałam z nim  jechać nie wchodzic z nim na sale tylko chciałam z nim pojechac i poczekac na niego gdzies w poblizu a on co powiedzial ze nie chce zebym z nim jechala
malo tego widzial sie z dzieckiem i jego byla o czym mi nic nie powioedzial dostalam tylko eska ze teraz nie bedzie pisal bo mu zaraz tel padnie ale po ich spotkaniu jakos juz umial pisac a kiedy zapytalam się go gdzie byl to tylko mowil ze powie mi potem i gdybym sie sama nie domyslila ze sie spotkali to pewnie do dzisiaj by mi o tym nie powiedzial kiedy mu powiedziałam o tym ze sie domyslilam to on mi na to ze on ZAPOMNIAŁ mi o tym powiedziec i jak ja mam byc spokojna kiedy juz wiem ze on sie mogł z nia widziec nie iwem ile razy a mi nic nie powiedzial... i ze moze tak jeszcze nieraz byc...